Гар ман сӯхта бар шоҳид хубон барисам

گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم

Пушт шоҳин шаканд шҳпри боли магасам

پشت شاهین شکند شهپر بال مگسم

Оҷиз нафас шудам санги дил аз суҳбат ӯ

عاجز نفس شدم سنگ دل از صحبت او

Мурғи боғи Ирамами ҳам нафаси хору хасам

مرغ باغ ارمم هم نفس خار و خسم

Тӯтӣон дар чамани ҳинд ба шукри шиканӣ

طوطیان در چمن هند به شکر شکنی

Ман бе чораи гирифтори балои қафасам

من بی چاره گرفتار بلای قفسم

Бе худ аз нолаи фарёди дилам , вой ба ман

بی خود از ناله فریاد دلم، وای به من

Корвони рафтау ғофили зи фиғони ҷарасам

کاروان رفته و غافل ز فغان جرسم

Ҳеҷ кас нест чу ман бе хабари афтодаи зи роҳ

هیچ کس نیست چو من بی خبر افتاده ز راه

Дасти ман гири худоё ки аҷаби ҳеҷ касам

دست من گیر خدایا که عجب هیچ کسم

Бас ки аз нола ӣ зулф ту шудам нағмаи саро

بس که از ناله ی زلف تو شدم نغمه سرا

Хонд акнӯн ҳамаи каси булбули мискини нафасам

خواند اکنون همه کس بلبل مسکین نفسم

Шоҳбозон ба ту нозон , ба ту парвоз кунанд

شاهبازان به تو نازان، به تو پرواز کنند

Ман бо ин болу пари рехтаи андар ки расм ?

من با این بال و پر ریخته اندر که رسم؟

Карами дӯст ба ҷойаст « вафое » мхрўш

کرم دوست به جای است «وفایی» مخروش

Ҷой дорад ки бароранд ҳамаи мултамисам

جای دارد که برآرند همه ملتمسم