эй офати дили балои ҷонам !
ای آفت دل بلای جانم!
Ороми равони нотавонам
آرام روان ناتوانم
Рухсори маи ту навбаҳорам
رخسار مه تو نوبهارم
Зулфи сияҳи ту зимронм
زلف سیه تو ضیمرانم
эй рӯй ту каъба ӣ ҳаётам
ای روی تو کعبه ی حیاتم
Абрӯии ту қиблаи гоҳи ҷонам
ابروی تو قبله گاه جانم
Сайди ҳарами ту ҳури айнам
صید حرم تو حور عینم
Қади илми ту хайзаронам
قد علم تو خیزرانم
Дармони даруни мустамандам
درمان درون مستمندم
Доруии ҷароҳати ниҳонам
داروی جراحت نهانم
Аввал ба забони ошноӣ
اول به زبان آشنایی
Кардӣ ба висол , меҳрбонам
کردی به وصال، مهربانم
Дар васма гирифтӣ абрувон ро
در وسمه گرفتی ابروان را
Чун ксмаҳ бурӣда шуд Аннанам
چون کسمه بریده شد عنانم
Дар серума кашидӣ оҳӯон ро
در سرمه کشیدی آهوان را
Сад серума задӣ ба хону монам
صد سرمه زدی به خان و مانم
Дайни барадӣу дил ба дилрабое
دین بردی و دل به دلربایی
То шуҳра шудӣ ба длстонм
تا شهره شدی به دلستانم
Кардӣ ба ду чашм , чашми бандӣ
کردی به دو چشم، چشم بندی
Барадӣ ба ду нотавони тавонам
بردی به دو ناتوان توانم
Имрӯз ба ҳар тариқи доне
امروز به هر طریق دانی
Каз ишқи ту шуҳра ӣ ҷаҳонам
کز عشق تو شهره ی جهانم
Дар ишқи ту офати замона
در عشق تو آفت زمانه
Расво шуда ӣ ҳамаи замонам
رسوا شده ی همه زمانم
Ҳар шаби зи фироқи сарви болот
هر شب ز فراق سرو بالات
Сад чашмаи зи дида хӯн фишонам
صد چشمه ز دیده خون فشانم
Айшами ҳамаи дарду дард бар дил
عیشم همه درد و درد بر دل
Дил дар ғаму ғам дар устихонам
دل در غم و غم در استخوانم
Шаби ҳам чу сегон бар остонат
شب هم چو سگان بر آستانت
Кардааст ғами ту посбонам
کرده است غم تو پاسبانم
Чун тоиФи каъба дар гузорат
چون طایف کعبه در گذارت
Лаббайк бар ояд аз забонам
لبیک بر آید از زبانم
намегарему рӯ ба хоки молам
می گریم و رو به خاک مالم
Май нолам ва нашнавӣ фиғонам !
می نالم و نشنوی فغانم!
Раҳмии зи вафот бар « вафое »
رحمی ز وفات بر «وفایی»
Охир на ки тозаи навҷавонам ?
آخر نه که تازه نوجوانم؟