эй длбро ! эй длбро ! ҷонами фидои ҷони ту

ای دلبرا! ای دلبرا! جانم فدای جان تو

Дайну дилу имони ман қурбони як фармони ту

دین و دل و ایمان من قربان یک فرمان تو

Бо дайну имони маро , корӣ набошад длбро

با دین و ایمان مرا، کاری نباشد دلبرا

Ин бас ки бошам рӯзу шаби девонау ҳайрони ту

این بس که باشم روز و شب دیوانه و حیران تو

Гар дил ба гулшан хуш кунам , вари дида бар моҳи афканам

گر دل به گلشن خوش کنم، ور دیده بر ماه افکنم

Аз гули муродами буии тест , аз маи рухи рахшони ту

از گل مرادم بوی تست، از مه رخ رخشان تو

Хуштар збоғу бӯстон , беҳтари зи гулзори ҷинон

خوش تر زباغ و بوستان، بهتر ز گلزار جنان

Бо ёди тугар ҷони даҳум дар гӯша ӣ зиндони ту

با یاد تو گر جان دهم در گوشه ی زندان تو

Аз рӯҳи аъзам беҳтараст , аз боғи ҷинати хуш тар аст

از روح اعظم بهتر است، از باغ جنت خوش تر است

Бӯе ки меояд маро аз ҷониби бустони ту

بویی که می آید مرا از جانب بستان تو

Бо ин сар ошуфтаам , устода дар майдони ғам

با این سر آشفته ام، استاده در میدان غم

Бошад гуҳӣ ғалатон шавам , чун гӯй дар чавгони ту

باشد گهی غلطان شوم، چون گوی در چوگان تو

Осӯдаи ҷон ва дил шавад , дар соя ӣ нури абад

آسوده جان و دل شود، در سایه ی نور ابد

Бар ҳар ки тобади як замон , меҳри рухи тобони ту

بر هر که تابد یک زمان، مهر رخ تابان تو

Ман ташнау дили сӯхта , ту чашмае афрӯхта

من تشنه و دل سوخته، تو چشمه ای افروخته

Бигзор то ҷонро даҳум , бар чашма ӣ ҳайвони ту

بگذار تا جان را دهم، بر چشمه ی حیوان تو

Гарем чу булбул ҳар замон , бо сад ҳазорон достон

گِریَم چو بلبل هر زمان، با صد هزاران داستان

Шояд ки чун гул во шавад бар ман лаби хандони ту

شاید که چون گل وا شود بر من لب خندان تو

Ман банда ӣ овораам , саргашта ва бечора ам

من بنده ی آواره ام، سرگشته و بی چاره ام

Ту подшоҳи раҳматӣ , дасти ману домони ту

تو پادشاه رحمتی، دست من و دامان تو

Бо он ки ҳастам рӯи сиёҳ , дорам басии ҷурму гуноҳ

با آن که هستم رو سیاه، دارم بسی جرم و گناه

Навмед натавонам шудан аз лутф бе поёни ту

نومید نتوانم شدن از لطف بی پایان تو

Гар зонка бигзорӣ маро ё он ки бинавозӣ маро

گر زانکه بگذاری مرا یا آن که بنوازی مرا

Рӯй ману хок дарат , чашми ману эҳсони ту

روی من و خاک درت، چشم من و احسان تو

Гар ман басӣ бад кардаам , ман дар хур худ карда ам

گر من بسی بد کرده ام، من در خور خود کرده ام

Бории ту аз рӯй карам он кун ки бошад шани ту

باری تو از روی کرم آن کن که باشد شان تو

Охири нигоҳӣ аз карам , бар ҷони пари дарду ?илам

آخر نگاهی از کرم، بر جان پر درد و الم

Сӯзад « вафое » то ба кӣ дар оташи ҳиҷрони ту ?

سوزد «وفایی» تا به کی در آتش هجران تو؟