Шона зад бар рӯй худ чун турраи даллола ро

شانه زد بر روی خود چون طرهٔ دلاله را

Ёсуман бар моҳи ман доғӣ ба дил зад лола ро

یاسمن بر ماه من داغی به دل زد لاله را

Пар арақ шуд лаъл ӯ аз чашм , чун рӯ барафрӯхт

پر عرق شد لعل او از چشم، چون رو برافروخت

Пас чаро гӯйанд меҳр аз гул бигирад жоларо ?

پس چرا گویند مهر از گل بگیرد ژاله را؟

Рӯзҳо дил дар паии зулфи ту оҳ ва нола кард

روزها دل در پی زلف تو آه و ناله کرد

Ҷузи парешоне чаҳ ҳосили гашти оҳу ноларо ?

جز پریشانی چه حاصل گشت آه و ناله را؟

Гум шуд аз бедоди хат , ширинии лаъли лабаш

گم شد از بیداد خط، شیرینی لعل لبش

Ғоратӣ карданд оўх , ҳиндӯон , бангола ро

غارتی کردند آوخ، هندوان، بنگاله را

Ҷузи хат рӯй ту дар зулфи парешон кас надид

جز خط روی تو در زلف پریشان کس ندید

Ақраб анбар фишону моҳи мишкӣни ҳола ро

عقرب عنبر فشان و ماه مشکین هاله را

Дар хати худ байн ба афсуни олимиро роҳ зад

در خط خود بین به افسون عالمی را راه زد

Гмраҳи он кӯ пай равад овоза ӣ гӯсола ро

گمره آن کو پی رود آوازه ی گوساله را

Чун « вафое » илтифоти наргиси муғи бачагон

چون «وفایی» التفات نرگس مغ بچگان

Бгзронидм ба мастии умри чандини сола ро

بگذرانیدم به مستی عمر چندین ساله را