Ҳалқа чун зад дар даии зулфони рухи ҷонон ро

حلقه چون زد در دی زلفان رخ جانان را

Монои зи гулистони пар гул карда ба домон ро

مانا ز گلستان پر گل کرده به دامان را

эй каз асари хандаи дилпарвару ҷони бахше

ای کز اثر خنده دل پرور و جان بخشی

Бар кушта худ бигушо бории лаби хандон ро

بر کشتهٔ خود بگشا باری لب خندان را

Рӯяти гулу лаби шукр , ман хаста , ту ҷон парвар

رویت گل و لب شکر، من خسته، تو جان پرور

эй гули шукр , эй дилбар , раҳмии ман бирён ро

ای گل شکر، ای دلبر، رحمی من بریان را

Нозами хати хушбӯят , гирди лаби дилҷӯят

نازم خط خوشبویت، گرد لب دلجویت

Райҳон ки наме раведи ҷӯии шкрстон ро

ریحان که نمی روید جوی شکرستان را

Осӯдаи хуши он рӯзии лаъли ту мзми зонсон

آسوده خوش آن روزی لعل تو مزم زانسان

Як қатра намонад боқии он чашма ӣ ҳайвон ро

یک قطره نماند باقی آن چشمه ی حیوان را

Бигирифт хати мишкӣни лаъли лаби ширинат

بگرفت خط مشکین لعل لب شیرینت

Мӯр аз чаҳ ба каф дорад ин меҳри сулаймон ро

مور از چه به کف دارد این مهر سلیمان را

Гар кӯҳли назари хоҳӣ то олами ҷони бинӣ

گر کحل نظر خواهی تا عالم جان بینی

Дарёб ба ҷон эй дил ! хок дар мисатон ро

دریاب به جان ای دل! خاک در مستان را

Даври даҳанати гирдам , соқӣ ба карами ҷомӣ !

دور دهنت گردم، ساقی به کرم جامی!

Шояд ки кунам берун аз дили ғами даврон ро

شاید که کنم بیرون از دل غم دوران را

Хуш рафт напурсед он кови умр « вафое » буд

خوش رفت نپرسید آن کاو عمر «وفایی» بود

Оре ки вафо набӯд худ умри шитобон ро

آری که وفا نبود خود عمر شتابان را