Марои таҳайюр аз он зулф ва рӯйу наргис маст аст

مرا تحیر از آن زلف و روی و نرگس مست است

Ду шаб , ду рӯз , ду наргис , ба шохи гул ки шунида ?

دو شب، دو روز، دو نرگس، به شاخ گل که شنیده؟

Чаро зи тоби ҷамолати арақи гирифтаи изорат ?

چرا ز تاب جمالت عرق گرفته عذارت؟

Ки рӯзи равшан ва бар барги лолаи жолаи чакида

که روز روشن و بر برگ لاله ژاله چکیده

зи ғайрати лаб ва рӯй ту кист но шудаи расво

ز غیرت لب و روی تو کیست نا شده رسوا

Шукр ба об нагаштааст гул қабо надарида

شکر به آب نگشته است گل قبا ندریده

Шаҳиди зулфи туами бӯса Эй бубахш аз он лаб

شهید زلف توام بوسه ای ببخش از آن لب

Ки майли шарбат тирёк карда мори гузида

که میل شربت تریاک کرده مار گزیده

Ҳаво абир фишонасту боди ғолия бор аст

هوا عبیر فشان است و باد غالیه بار است

Магар ба турра ӣ ҷонони насими субҳи вазида

مگر به طره ی جانان نسیم صبح وزیده

зи ҷон ҳар ду ҷаҳони гулбунӣ ба ноз сириштанд

ز جان هر دو جهان گلبنی به ناز سرشتند

Дар ӯ зи акси ҷалолу ҷамоли нури дамида

در او ز عکس جلال و جمال نور دمیده

ШкФти гул ба даровард ва сад биҳишт барин шуд

شکفت گل به درآورد و صد بهشت برین شد

Ту он дарахти гулии наврасидау нури ду дида

تو آن درخت گلی نورسیده و نور دو دیده

Чаҳ ғам ба кӯии ту гирди сар ту гашта « вафое »

چه غم به کوی تو گرد سر تو گشته «وفایی»

Ки андалеби биҳиштӣ ба шох сидра парида

که عندلیب بهشتی به شاخ سدره پریده