Шабаст ин зулф , ё рӯзи ҷудоӣ ?
شب است این زلف، یا روز جدایی؟
Лабаст ин лаъл , ё ҷони вафое ?
لب است این لعل، یا جان وفایی؟
Бета ! номеҳрбони ёро ! нигоро !
بتا! نامهربان یارا! نگارا!
Бад-ӣни сон бе вафои охир чарое ?
بدین سان بی وفا آخر چرایی؟
Чаҳ бошадгар ба раҳмати ошиқон ро
چه باشد گر به رحمت عاشقان را
Яке аз гӯша ӣ дили рӯи намое
یکی از گوشه ی دل رو نمایی
На шарт дӯстӣ бошад ки ҳар рӯз
نه شرط دوستی باشد که هر روز
зи нав аҳдӣ бабандӣу нпоиӣ
ز نو عهدی ببندی و نپایی
намехоҳам нишони салтанат ро
نمی خواهم نشان سلطنت را
Ки бар хок дарат хуштар гадоӣ
که بر خاک درت خوش تر گدایی
Ҷигари хӯнами зи доғи ошноён
جگر خونم ز داغ آشنایان
Чаҳ будӣ гар набӯдӣ ошноӣ ?
چه بودی گر نبودی آشنایی؟
Хдоро , меҳру маро сарнигӯн кун
خدارا، مهر و مه را سرنگون کن
Чаҳ бошад парда аз худ бар гушойӣ
چه باشد پرده از خود بر گشایی
Дилӣ дорем дар ишқати парешон
دلی داریم در عشقت پریشان
Сиррӣ дорем бар хокати ҳавоӣ
سری داریم بر خاکت هوایی
Ту эй сарви риёзи ҷони олам
تو ای سرو ریاض جان عالم
Ту ӣ шоҳи сарири астФоиӣ
تو ی شاه سریر اصطفایی
Ту эй чашму чароғи ҷони одам
تو ای چشم و چراغ جان آدم
Гулу шамшоди боғи аҷтбоиӣ
گل و شمشاد باغ اجتبایی
Ба сатторӣ ки аз олам гузидат
به ستاری که از عالم گزیدت
Ба ғаффорӣ ки додат анбиёе
به غفاری که دادت انبیایی
Ба оби поки инбўъи шафоат
به آب پاک ینبوع شفاعت
Башу аз рӯй корами рўсёиӣ
بشو از روی کارم روسیایی
Марон аз худ чу оварадам ба ту рӯ
مران از خود چو آوردم به تو رو
Каз ин абрӯи ту миҳроби дуое
کز این ابرو تو محراب دعایی
Худовандо ба ҳақи покии худ
خداوندا به حق پاکی خود
Ба он лؤлؤии баҳри подшоиӣ
به آن لؤلؤی بحر پادشایی
Баҳри Лутфӣ ки дорӣ бо азизон
بهر لطفی که داری با عزیزان
Бибахшое ҳамаи ҷурми вафое
ببخشایی همه جرم وفایی
Марои ин дили зи об ва гул сириштанд
مرا این دل ز آب و گل سرشتند
Турои дилбари зи нури кибриёе
ترا دلبر ز نور کبریایی
Дили ман дар азали дилбари гирифта
دل من در ازل دلبر گرفته
Вагарнаи дили куҷои дилбари куҷое ?
وگرنه دل کجا دلبر کجایی؟
« вафое » чун нанолад хӯн нигаред
«وفایی» چون ننالد خون نگرید
Ки кишти он дилрабояш аз ҷудоӣ ?
که کشت آن دلربایش از جدایی؟