Дар фиғонам аз дили дирошнои хештан
در فغانم از دل دیر آشنای خویشتن
Ху гирифтам ҳамчуи не бо нолаҳои хештан
خو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Ҷузи ғаму дардӣ ки дорад дӯстиҳо бо дилам
جز غم و دردی که دارد دوستیها با دلم
Ёр дилсӯзӣ надидам дар сарои хештан
یار دلسوزی ندیدم در سرای خویشتن
Ман кӣм ? девонае каз ҷони харидор ғам аст
من کیام؟ دیوانهای کز جان خریدار غم است
Роҳатиро марг медонад барои хештан
راحتی را مرگ میداند برای خویشتن
Шамъи базми дӯстонам зиндаам аз сӯхтан
شمع بزم دوستانم زندهام از سوختن
Дар варои равшании байнами фанои хештан
در ورای روشنی بینم فنای خویشتن
Он ҳубобам каз ҳаёти хеш дил барканда ам
آن حبابم کز حیات خویش دل برکندهام
Зон ки худ бар об май байнами баннои хештан
زآن که خود بر آب میبینم بنای خویشتن
Ғунчаи пажмурда Эй ҳастам ки аз каф дода ам
غنچه پژمردهای هستم که از کف دادهام
Дар баҳори зиндагии атру сафои хештан
در بهار زندگی عطر و صفای خویشتن
Орзӯҳои ҷавонии ҳамчуи гул бар бод рафт
آرزوهای جوانی همچو گل بر باد رفت
Орзӯӣ марг дорам аз худои хештан
آرزوی مرگ دارم از خدای خویشتن
Ҳамдамӣ дилсӯз набӯд « Маҳастӣ »ро ҳамчуи шамъ
همدمی دلسوز نبود «مَهْسَتی» را همچو شمع
Худ бибояд ашки резад дар азои хештан
خود بباید اشک ریزد در عزای خویشتن