Смнбўии он сари зулфаш ки мишкӣн кард офоқаш

سمنبوی آن سر زلفش که مشکین کرد آفاقش

Аҷаби не артбт гардад з рӯй шавқи муштоқаш

عجب نی ارتبت گردد ز روی شوق مشتاقش

Ду мори аФсои ъининши ду морстнди злФинш

دو مار افسای عینینش دو مارستند زلفینش

Ки ҳам мораст мори аФсоӣ ва ҳам заҳраст трёқш

که هم مارست مار افسای و هم زهرست تریاقش

Ба хоби андари саҳаргоҳони хаёлашро ба бурдорам

به خواب اندر سحرگاهان خیالش را به بردارم

Ҳамеи бӯсами сияҳи зулфин ва он рухсори барроқаш

همی‌بوسم سیه زلفین و آن رخسار براقش

зи хоби андар чу бархезам сияҳи гирдам , дўтаҳи гирдам

ز خواب اندر چو برخیزم سیه گردم، دوته گردم

Аз он ҷодӯ , ва зон оҳӯ , сияҳи чашмаш , дўтаҳи тоқаш

از آن جادو ، و زان آهو، سیه چشمش، دوته طاقش

Маро бар ошиқон дода яке маншури солорӣ

مرا بر عاشقان داده یکی منشور سالاری

Ки тӯмораш рух зардаст ва мижгонаст вроқш

که طومارش رخ زردست و مژگانست وراقش

Гирифтам ишқи он оҳӯи супурдам дил бидон ҷодӯ

گرفتم عشق آن آهو سپردم دل بدان جادو

Кунун оҳӯи всоқии гашт ва ҷодӯ кард аўшоқш

کنون آهو وثاقی گشت و جادو کرد اوشاقش

зи солорӣ ба шодӣҳо ҳама сола расад мардум

ز سالاری به شادیها همه ساله رسد مردم

Ба зориҳои расидами ман аз он ду чашми зроқш

به زاریها رسیدم من از آن دو چشم زراقش

Маро бар ошиқони маликати зи даст шоҳ боистӣ

مرا بر عاشقان ملکت ز دست شاه بایستی

Ки то ман аз раҳ ҳикмат бидодӣ дод офоқаш

که تا من از ره حکمت بدادی داد آفاقش

Батонро пеши бншондӣ ба ҳам бо ошиқони якҷо

بتان را پیش بنشاندی به هم با عاشقان یکجا

Балои зулфи маъшӯқон ҷудо кардӣ зи ушшоқаш

بلای زلف معشوقان جدا کردی ز عشاقش

Миёни ошиқони андари яке мисоқ густардӣ

میان عاشقان اندر یکی میثاق گستردی

Ҷафо кардӣ ҳар онкасро ки баргаштии зи мисоқаш

جفا کردی هر آنکس را که برگشتی ز میثاقش

Заҳири ошиқон будӣ ба адли хеши дргитӣ

ظهیر عاشقان بودی به عدل خویش درگیتی

Чу хусрав ҳофиз халқаст аз наздики халлоқаш

چو خسرو حافظ خلقست از نزدیک خلاقش

Малики масъӯди бен мҳмўдбни Носири лдини аллоҳ

ملک مسعود بن محمودبن ناصر لدین‌الله

Ки ризвони зинати тӯбои барад , аз буии ахлоқаш

که رضوان زینت طوبی برد، از بوی اخلاقش

Ҷҳондорӣ ки ҳар гуҳи кӯи براردи теғи ҳиндӣ ро

جهانداری که هر گه کو برآرد تیغ هندی را

Забониро ба дӯзах дар , бипечад соқи брсоқш

زبانی را به دوزخ در، بپیچد ساق برساقش

Вагар фағфури чиниро диҳад маншури дарбоне

وگر فغفور چینی را دهد منشور دربانی

Ба сунбодаи ҳуруфашро бснбонд дар аҳдоқш

به سنباده حروفش را بسنباند در احداقش

Вагар хонро ба туркистон фиристад меҳри ганҷурӣ

وگر خان را به ترکستان فرستد مهر گنجوری

Пиёда аз блосоғўн давон ояд ба аилоқш

پیاده از بلاساغون دوان آید به ایلاقش

Вагар афлокро осифи ҳамаи аъноқ худ кардӣ

وگر افلاک را آصف همه اعناق خود کردی

Хаёли фарши тахт ӯ шикастии пушту аъноқш

خیال فرش تخت او شکستی پشت و اعناقش

Вагар озри бдонстии тасовираши нгоридн

وگر آزر بدانستی تصاویرش نگاریدن

На иброҳӣм аз ани бидъати барии гаштӣ , на исҳоқаш

نه ابراهیم از ان بدعت بری گشتی، نه اسحاقش

Каманди рустами дастон на бас бошад рикоб ӯ

کمند رستم دستان نه بس باشد رکاب او

Чнончўни гурзи аФридўн на баси мсмору мзроқш

چنانچون گرز افریدون نه بس مسمار و مزراقش

Вагар аҷзои ҷўдшро гузар бошад ба дӯзах бар

و گر اجزای جودش را گذر باشد به دوزخ بر

Гулоб ва шаҳд гирданд ҳмимши рови ғсоқш

گلاب و شهد گرداند حمیمش راو غساقش

Ҳумоюни бозуу дсто ки он дастаст ва он бозу

همایون بازو و دستا که آن دستست و آن بازو

Ки ҳам офоти зроқст ва ҳам оёти раззоқаш

که هم آفات زراقست و هم آیات رزاقش

Кро хоҳад , бидон бозу , азу арзоқ баргирад

کرا خواهد، بدان بازو، ازو ارزاق برگیرد

Кро хоҳад , кафи дасташ , кунад мавсули арзоқаш

کرا خواهد، کف دستش، کند موصول ارزاقش

Ало то бод наврӯзӣ биорояд гулистон ро

الا تا باد نوروزی بیاراید گلستان را

Ва булбулро ба шбгирон хурӯш ояд бар авроқаш

و بلبل را به شبگیران خروش آید بر اوراقش

зи яздон то ҷаҳон бошад мар ӯро млктии бинӣ

ز یزدان تا جهان باشد مر او را ملکتی بینی

Ки млктҳои гетиро буд нисбат ба рстоқш

که ملکتهای گیتی را بود نسبت به رستاقش