Ҳосидон бар ман ҳасад карданд ва ман фардами чунин

حاسدان بر من حسد کردند و من فردم چنین

Дод мазлӯмон бидиҳ эй ъзи мейри муъминин

داد مظلومان بده ای عز میر مؤمنین

Шери нар танҳо буд ҳарҷоу хӯкони ҷуфти ҷуфт

شیر نر تنها بود هرجا و خوکان جفت‌جفت

Мо ҳама ҷуфтем ва фардаст эзади додоФрин

ما همه جفتیم و فردست ایزد دادآفرین

Ҳосидам бар ман ҳаме пешӣ кунад , ин зу хатост

حاسدم بر من همی پیشی کند، این زو خطاست

БФсрд чун бушковади гули пеши моҳи фурӯдин

بفسرد چون بشکفد گل پیش ماه فرودین

Ҳосидам хоҳад ки ӯ чун ман ҳаме гардад ба фазл

حاسدم خواهد که او چون من همی‌گردد به فضل

Ҳаркии беморӣ диқ дорад , куҷо гардад самин

هرکه بیماری دق دارد، کجا گردد سمین

Ҳосидам гуяд : чаро бар ман ба як гуфтори ман

حاسدم گوید: چرا بر من به یک گفتار من

Гўжи гаштӣ чун камону тири гаштӣ дар камӣн

گوژ گشتی چون کمان و تیر گشتی در کمین

Гўжи гаштан бо чунон ҳосид буд аз ростӣ

گوژ گشتن با چنان حاسد بود از راستی

Божгўнаҳ , рост ояд нақши гўжи андари нигин

باژگونه، راست آید نقش گوژ اندر نگین

Ҳосидам гуяд ббрдии дӯстонамро зи ман

حاسدم گوید ببردی دوستانم را ز من

Дӯстонро худ бар абрӯ буд аз ваии хаму чин

دوستان را خود بر ابرو بود از وی خم و چین

Мардум доно набошад дӯст ӯ як рӯз беш

مردم دانا نباشد دوست او یک روز بیش

Ҳаркасии ангушти худ як раҳ кунад дар зўлФин

هرکسی انگشت خود یک ره کند در زولفین

Ҳосидам гуяд чаро бошӣ ту дар даргоҳи шоҳ

حاسدم گوید چرا باشی تو در درگاه شاه

Инат буғзии ошкоро , инат ҷаҳлии ростин

اینت بغضی آشکارا، اینت جهلی راستین

Ҳркҷои боғӣ буд онҷо буд овози мурғ

هرکجا باغی بود آنجا بود آواز مرغ

Ҳркҷои мурғӣ буд онҷо буд тири сФин

هرکجا مرغی بود آنجا بود تیر سفین

Ҳосидам гуяд ки мо перем ва ту брнотрӣ

حاسدم گوید که ما پیریم و تو برناتری

Нест бо перон ба дониши мардуми бурнои қарин

نیست با پیران به دانش مردم برنا قرین

Гар ба перии дониши бадгавҳарон афзӯн шудӣ

گر به پیری دانش بدگوهران افزون شدی

Рӯсиятар нестии ҳаррӯзи Иблиси лъин

روسیَه‌ْتر نیستی هرروز ابلیس لعین

Ҳосидам гуяд : чаро хонанд камтари шеъри ман

حاسدم گوید: چرا خوانند کمتر شعر من

Зон ту хонанд ҳаркас , ҳам бенот ва ҳам Бенин

زان تو خوانند هرکس، هم بنات و هم بنین

Шеъри ман моءи муайяну шеъри ту моءи ҳмим

شعر من ماء معین و شعر تو ماء حمیم

Кас хӯрд моءи ҳмимӣ то буд моءи муайян ?

کس خورد ماء حمیمی تا بود ماء معین؟

Ҳосидам гуяд чаро ту хизмат хусрав кунӣ

حاسدم گوید چرا تو خدمت خسرو کنی

Рӯбаҳонро кард бояд хизмати шери ърин

روبهان را کرد باید خدمت شیر عرین

Пилбонро рӯзии андари хизмати пелон буд

پیلبان را روزی اندر خدمت پیلان بود

Бандагонро рӯзии андари хизмати шоҳи замин

بندگان را روزی اندر خدمت شاه زمین

Ҳосидам хоҳад ки шеър ӯ буд танҳоу бас

حاسدم خواهد که شعر او بود تنها و بس

Боз нашносад касе барбати зи чанги ромтӣн

باز نشناسد کسی بربط ز چنگ رامتین

На ҳамаи ҳикмати худои андари яке шоири ниҳод

نه همه حکمت خدا اندر یکی شاعر نهاد

На ҳамаи бӯе буд дар нофаи мишкии аҷин

نه همه بویی بود در نافهٔ مشکی عجین

Шоирӣ тшбиб донад , шоирии ташбеҳу мадҳ

شاعری تشبیب داند، شاعری تشبیه و مدح

Мутрибӣ қолўс донад , мутрибии шукри туин

مطربی قالوس داند، مطربی شکر توین

Ҳосидам гуяд чаро дар пешгоҳи меҳтарон

حاسدم گوید چرا در پیشگاه مهتران

Мо залилему ҳақир ва ту Аминӣ ва макин

ما ذلیلیم و حقیر و تو امینی و مکین

Қавл ӯ бар ҷаҳл ӯ , ҳам ҳуҷҷатаст ва ҳам далел

قول او بر جهل او، هم حجتست و هم دلیل

Фазли ман бар ақли ман ҳам шоҳидаст ва ҳам ямин

فضل من بر عقل من هم شاهدست و هم یمین

Ҳосдо ҳаргиз набинӣ , то ту бошӣ рӯй ақл

حاسدا هرگز نبینی، تا تو باشی روی عقل

Дӯзахӣ ҳаргиз набинад рӯйу мӯии ҳури айн

دوزخی هرگز نبیند روی و موی حور عین

Ҳосдои ту шоирӣ ва низ ман ҳам шоирам

حاسدا تو شاعری و نیز من هم شاعرم

Чун туро шеър заъифасту марои шеъри самин

چون ترا شعر ضعیفست و مرا شعر سمین

Шеър ту шеъраст , лекини ботинаши пурайбу ор

شعر تو شعرست، لیکن باطنش پرعیب و عار

Карам бисёре буд дар ботин дар смин

کرم بسیاری بود در باطن در ثمین

Шеъри ногуфтан ба аз шеърӣ ки гӯйии нодуруст

شعر ناگفتن به از شعری که گویی نادرست

Бача нозодан ба аз шаш моҳаи бФкндни ҷанин

بچه نازادن به از شش‌ماهه بفکندن جنین

Ҳосдо то ман бад-ӣни даргоҳи султони омадам

حاسدا تا من بدین درگاه سلطان آمدم

БрФтодти ғулғул ва бархестат ?вилу ҳнин

برفتادت غلغل و برخاستت ویل و حنین

Гар чунин бошӣ ба ҳар шоир ки ояд назд шоҳ

گر چنین باشی به هر شاعر که آید نزد شاه

Бас ки бояд бас ки бояд мари туро бӯдани ҳазин

بس که باید بس که باید مر ترا بودن حزین

Шоҳро сарсабзи боду тани ҷавон то ҳар замон

شاه را سرسبز باد و تن جوان تا هر زمان

Шоирон ояндаш аз ақсои рӯму ҳади чин

شاعران آیندش از اقصای روم و حد چین

Соли порин бо ту моро чаҳ ҷидол ва ҷанг хост

سال پارین با تو ما را چه جدال و جنگ خاست

Соли имсолин ту бо мо даргирифтӣ ҷангу кин

سال امسالین تو با ما درگرفتی جنگ و کین

Бош то сол дигар навбат кро хоҳад бадан

باش تا سال دگر نوبت کرا خواهد بُدَن

То кро мебоядам зад бар сари ваии пӯстин

تا کرا می‌بایدم زد بر سر وی پوستین

Ман туро аз хештан дар боби шеъру шоирӣ

من ترا از خویشتن در باب شعر و شاعری

Камтарин шоир шиносам , ҳзаҳи ҳақи алиқин

کمترین شاعر شناسم، هذه حق الیقین

Мейр фармудат ки рӯи як шеър ӯро кун ҷавоб

میر فرمودت که رو یک شعر او را کن جواب

Буд солӣ ва накардӣ , нанг бошад беш азин

بود سالی و نکردی، ننگ باشد بیش ازین

Гар марои фармӯда будӣ хусрави бандаи навоз

گر مرا فرموده بودی خسرو بنده‌نواز

Беҳтар аз девони шеърат посухӣ кардӣ матин

بهتر از دیوان شعرت پاسخی کردی متین

Лекини ашъори турои он қадар ва он қимат набӯд

لیکن اشعار ترا آن قدر و آن قیمت نبود

Каш бифармудӣ ҷавоби ин хусрави шоъргзин

کش بفرمودی جواب این خسرو شاعرگزین

Гар ту эй нодон ндонӣ , ҳаркасӣ донад ки ту

گر تو ای نادان ندانی، هرکسی داند که تو

Нестӣ бо ман ба гоҳи шеъри гуфтани ҳам қарин

نیستی با من به گاه شعر گفتن هم قرین

Ман бидонам илму дайну илми тибу илми наҳв

من بدانم علم و دین و علم طب و علم نحو

Ту ндонӣ долу золу роءу зоءу сину шин

تو ندانی دال و ذال و راء و زاء و سین و شین

Ман басии девон шеър тозён дорам з бар

من بسی دیوان شعر تازیان دارم ز بر

Ту ндонӣ хонд « алои ҳбии бсҳнки Фосбҳин »

تو ندانی خواند «الا هبی بصحنک فاصبحین»

Хост аз раии хусрави Эрони маро бар сифти пел

خواست از ری خسرو ایران مرا بر سفت پیل

Худ зи ту ҳаргиз наяндешед дар чандини синӣн

خود ز تو هرگز نیندیشید در چندین سنین

Ман ба фазл аз ту фузунам , ту ба мол аз ман фузун

من به فضل از تو فزونم، تو به مال از من فزون

Беҳтараст аз моли фазлу беҳтар аз дунёсти дайн

بهترست از مال فضل و بهتر از دنیاست دین

Моли ту аз шаҳриёри шаҳриёрони гирди гашт

مال تو از شهریار شهریاران گرد گشت

Варна андари раии ту саргини чидӣ аз ҳар поргин

ورنه اندر ری تو سرگین چیدی از هر پارگین

Гар набошад дар чунин ҳолати мазидии мари туро

گر نباشد در چنین حالت مزیدی مر ترا

Оризии баси бошиддат бар лашкари мейри матин

عارضی بس باشدت بر لشکر میر متین

Ҳеҷ солӣ нест каз динор , сесад чорсд

هیچ سالی نیست کز دینار، سیصد چارصد

Аз паии арзи ҳашам камтар кунӣ дар остин

از پی عرض حشم کمتر کنی در آستین

Вонгҳии гӯйии ман аз шоҳи ҷаҳони шокири ним

وآنگهی گویی من از شاه جهان شاکر نیم

Гарна нек ояд азин шаҳ , рахт рӯ барбанд ҳин

گرنه نیک آید ازین شه، رخت رو بربند هین

Бози ширвони шӯ , бидон ҷое ки доданати ҳаме

باز شروان شو، بدان جایی که دادنت همی

Гӯшти хӯки мурдаи як моҳау нони ҷӯин

گوشت خوک مردهٔ یک‌ماهه و نان جوین

Мари марои бории бад-ӣн даргоҳ шоҳаст орзӯ

مر مرا باری بدین درگاه شاهست آرزو

Наз райу гиреҳгони ҳаме ёд оядам , наз хоФқин

نز ری و گرگان همی یاد آیدم، نز خافقین

Шоиронро дар райу гиреҳгон ва дар ширвон ки дид

شاعران را در ری و گرگان و در شروان که دید

Бадараи адлӣ ба пушти пел , оварда ба зин

بدرهٔ عدلی به پشت پیل، آورده به زین

Ончии ин меҳтар диҳад рӯзӣ ба камтари шоирӣ

آنچه این مهتر دهد روزی به کمتر شاعری

Мӯътасими ҳаргиз ба умри андари надоду мстъин

معتصم هرگز به عمر اندر نداد و مستعین

Рӯи чунин шукрӣ кун ва бисёр нспосӣ макун

رو چنین شکری کن و بسیار نسپاسی مکن

Тот бахшад бахти некӯи сояи хусрави муайян

تات بخشد بخت نیکو سایهٔ خسرو معین

Онкӣ ӯ шокир буд , бошад зи хайли алокрмин

آنکه او شاکر بود، باشد ز خیل الاکرمین

Вонкаҳи ношокир буд , бошад зи хайли алохсрин

وانکه ناشاکر بود، باشد ز خیل الاخسرین