Дар хумор май дӯшинам эй неки ҳабиб

در خمار می دوشینم ای نیک حبیب

Оби ангури ду солинаҳи ми фармӯдаи табиб

آب انگور دو سالینه‌م فرموده طبیب

Оби ангури фарозовар ё хӯни мавиз

آب انگور فراز آور یا خون مویز

Ки мавиз эй аҷабӣ ҳаст ба ангури қариб

که مویز ای عجبی هست به انگور قریب

Шавад ангури збиб онгаҳ каш хушк кунӣ

شود انگور زبیب آنگه کش خشک کنی

Чун бёғорӣ ангур шавад , хушки збиб

چون بیاغاری انگور شود، خشک زبیب

Ин збиб эй аҷабии мурдаи ангур буд

این زبیب ای عجبی مردهٔ انگور بود

Чун варо тар кунӣ зинда шавад инат ғариб

چون ورا تر کنی زنده شود اینت غریب

Май бибояд ки кунад мастӣ ва бедор кунад

می بباید که کند مستی و بیدار کند

Чаҳ мавизӣ ва чаҳ ангурӣ , эй неки ҳабиб

چه مویزی و چه انگوری، ای نیک حبیب

Мо бисозем яке маҷлис , имрӯзӣни рӯз

ما بسازیم یکی مجلس، امروزین روز

Чун бурун ояд аз масҷиди одинаи хатиб

چون برون آید از مسجد آدینه خطیب

Биншинем ҳамаи ошиқу маъшӯқ ба ҳам

بنشینیم همه عاشق و معشوق به هم

На маломатгари моро ва на назораи рақиб

نه ملامتگر ما را و نه نظاره رقیب

намедерина гусорем ба фиръавнии ҷом

می دیرینه گساریم به فرعونی جام

Аз кафи сими биногвашӣ бо кафи хзиб

از کف سیم بناگوشی با کف خضیب

Ҷуръаи брхок ҳаме резем аз ҷоми шароб

جرعه برخاک همی‌ریزیم از جام شراب

Ҷуръа бар хоки ҳамеи резади озодаи адиб

جرعه بر خاک همی‌ریزد آزاده ادیب

Ноҷавонмардӣ бисёр буд , чун набӯд

ناجوانمردی بسیار بود، چون نبود

Хокро аз қадаҳи марди ҷавонмарди насиб

خاک را از قدح مرد جوانمرد نصیب