Об онгўр биёред ки обонмоҳст

آب آنگور بیارید که آبانماهست

Кори икрўиаҳ ба ком дил шоҳаншоҳаст

کار یکرویه به کام دل شاهنشاهست

Вақт манзар шуду вақт назар харгоҳаст

وقت منظر شد و وقت نظر خرگاهست

Дасти тобистон аз рӯй замин кӯтоҳаст

دست تابستان از روی زمین کوتاهست

Шохи ангури куҳани духтаракони зоди басӣ

شاخ انگور کهن دخترکان زاد بسی

Ки на аз дард бинолед ва на барзади нафасӣ

که نه از درد بنالید و نه برزد نفسی

Ҳамаро зод ба як дафъа , на пеш ва на пасӣ

همه را زاد به یک دفعه، نه پیش و نه پسی

На варои қобилае буд ва на фарёдрасӣ

نه ورا قابله‌ای بود و نه فریادرسی

Чун бзоди он бачагонро , сар ӯ гашт ба хам

چون بزاد آن بچگان را، سر او گشت به خم

Вндр овехт ба рӯда , бачагонро , ба шикам

وندر آویخت به روده، بچگان را، به شکم

Бачагони зоди мудаввари тана , беқаду қадам

بچگان زاد مدور تنه، بی‌قد و قدم

Сад ва сӣ бача андар зада ду даст ба ҳам

صد و سی بچهٔ اندر زده دو دست به هم

Чун нигаҳ кард бидон духтаракони модари пер

چون نگه کرد بدان دخترکان مادر پیر

Сайр буданд якояк , чаҳ сағир ва чаҳ кабӣр

سیر بودند یکایک، چه صغیر و چه کبیر

Кардашон модари бистари ҳама аз сабзи ҳарир

کردشان مادر بستر همه از سبز حریر

На хӯриш дод мари он бчгконро ва на шер

نه خورش داد مر آن بچگکان را و نه شیر

Рзбон гуфт чаҳ ройаст ва чаҳ тадбири ҳаме

رزبان گفت چه رایست و چه تدبیر همی

Модари ин бчгконро надиҳади шери ҳаме

مادر این بچگکان را ندهد شیر همی

На ба парварданашон бошад ожири ҳаме

نه به پروردنشان باشد آژیر همی

На рҳошон кунад аз ҳалқаи занҷири ҳаме

نه رهاشان کند از حلقهٔ زنجیر همی

Рафт рзбон , чу равад тир ба пуртопи ҳаме

رفت رزبان، چو رود تیر به پرتاپ همی

Ба руз андар бикашед оби зи дулоби ҳаме

به رز اندر بکشید آب ز دولاب همی

Гуфт агар шери з модар нашавад ёб ҳаме

گفت اگر شیر ز مادر نشود یاب همی

Ин тавонам ки даҳуматони шабу рӯзи оби ҳаме

این توانم که دهمتان شب و روز آب همی

Бачагонаш биниҳоданд тани хеши броб

بچگانش بنهادند تن خویش برآب

Нчхиднду нҷнбиднд аз бистари хоб

نچخیدند و نجنبیدند از بستر خواب

Гирд карданд сарин муҳкам карданд рқоб

گرد کردند سرین محکم کردند رقاب

Рӯйҳо яксара карданд ба зангори хизоб

رویها یکسره کردند به زنگار خضاب

Гуфт пиндорам кин духтаракон зон мананд

گفت پندارم کاین دخترکان زان منند

Чун дил ва чун ҷигар ва чун тан ва чун ҷон мананд

چون دل و چون جگر و چون تن و چون جان منند

То ббошнди бад-ӣни руз дар меҳмон мананд

تا بباشند بدین رز در مهمان منند

Руз , фирдавс манаст , эшон ризвон мананд

رز، فردوس منست، ایشان رضوان منند

Рзбон тохтанӣ кард ба шаҳр аз рузи хеш

رزبان تاختنی کرد به شهر از رز خویش

Дар рузи баст ба занҷир ва ба қуфл аз пасу пеш

در رز بست به زنجیر و به قفل از پس و پیش

Буд як ҳафта ба наздикии бегонау хеш

بود یک هفته به نزدیکی بیگانه و خویش

зи орзӯии бачаи руз , дил ӯ хастау риш

ز آرزوی بچهٔ رز، دل او خسته و ریش

Дар чу бикшод , бидон духтаракон кард нигоҳ

در چو بگشاد، بدان دخترکان کرد نگاه

Дид чун зангӣ ҳар якро ду рӯй сиёҳ

دید چون زنگی هر یک را دو روی سیاه

Ҷои ҷои бачаи тобон чун Зуҳрау моҳ

جای جای بچهٔ تابان چون زهره و ماه

Бачаи сурх чу хӯну бачаи зард чу коҳ

بچهٔ سرخ چو خون و بچهٔ زرد چو کاه

Рзбонро ба ду абрӯӣ барофтод гиреҳ

رزبان را به دو ابروی برافتاد گره

Гуфт : лои ҳавлу лои қувваи алои биллоҳ

گفت: لا حول و لا قوة الا بالله

Ибни блоиаҳи бачагонро з чаҳ каси омадаи зиҳ

ابن بلایه بچگان را ز چه کس آمده زه

Ҳамаи обистани гаштанд ба як шаб киу ма

همه آبستن گشتند به یک شب که و مه

Навазатон модари шаш рӯз набошад ки бзод

نوزتان مادر شش روز نباشد که بزاد

Навазатон ноф набурӣда ва аз зиҳ накушод

نوزتان ناف نبریده و از زه نگشاد

Навазатон синау пистон ба даҳан бар наниҳод

نوزتان سینه و پستان به دهن بر ننهاد

Навазатон рӯй нишаст ва навазатон шери надод

نوزتان روی نشست و نوزتان شیر نداد

Рост гуед ки ин қисса ва ин нодарра чист

راست گویید که این قصه و این نادره چیست

Вонкаҳ обистанатон кард бигӯед ки кист

وانکه آبستنتان کرد بگویید که کیست

Ин чаҳ бишрмӣу бибокӣу бидодгрист

این چه بیشرمی و بیباکی و بیدادگریست

Ҷой онаст ки бояд ба шумо бар бигирист

جای آنست که باید به شما بر بگریست

Духтарон руз гуфтанд ки : мо бигнҳим

دختران رز گفتند که: ما بیگنهیم

Мо тани хеш ба даст банӣ одам нанаҳем

ما تن خویش به دست بنی‌آدم ننهیم

Мо ҳамаи србсри обистани хуршед ва маем

ما همه سربسر آبستن خورشید و مهیم

Мо тавонем ки аз халқи замони даври ҷҳим

ما توانیم که از خلق زمان دور جهیم

Рӯз ҳар рӯзӣ , хуршед бияёд бар мо

روز هر روزی، خورشید بیاید بر ما

Хештан барфаканд бар тани моу сари мо

خویشتن برفکند بر تن ما و سر ما

Чун шаб ояд баравад хуршед аз маҳзари мо

چون شب آید برود خورشید از محضر ما

Моҳтоб ояду дрхсбд дар бистари мо

ماهتاب آید و درخسبد در بستر ما

Бачагони мо монандаи шамс ва қамаранд

بچگان ما مانندهٔ شمس و قمرند

Зонка ҳамсӯрату ҳамсират ҳар ду падаранд

زانکه همصورت و همسیرت هر دو پدرند

Тобноканд азиро ки ду алавӣ гуҳаранд

تابناکند ازیرا که دو علوی گهرند

Бачагони он бнсбтр ки азин боб гаранд

بچگان آن بنسبتر که ازین باب گرند

Рзбон гуфт ки ин мхрқаҳ бовар накунам

رزبان گفت که این مخرقه باور نکنم

То ба теғи ҳанафии гардан ҳар як назанам

تا به تیغ حنفی گردن هر یک نزنم

То шикамашон надирам , то сарашони брнкнм

تا شکمشان ندرم، تا سرشان برنکنم

То ба хӯнашон нашавад мъсФрии перҳанам

تا به خونشان نشود معصفری پیرهنم

Агар аидўнкаҳ ба куштан наМаранд ин писарон

اگر ایدونکه به کشتن نمرند این پسران

Он хуршед ва қамар бошанд ин ҷонварон

آن خورشید و قمر باشند این جانوران

Зон куҷо нест маи равшану хуршеди марон

زان کجا نیست مه روشن و خورشید مران

Ба насаб боз шаванд ин писарон бо падарон

به نسب باز شوند این پسران با پدران

Рзбон омаду ҳулқуми ҳама боз бурид

رزبان آمد و حلقوم همه باز برید

Қатрае хӯн ба мисли аз гулӯӣ кас начакид

قطره‌ای خون به مثل از گلوی کس نچکید

На бинолед аз эшон кас ва на каси бтпид

نه بنالید از ایشان کس و نه کس بتپید

Боз омад ҳмгонрои сӯй чархишат кашид

باز آمد همگانرا سوی چرخشت کشید

Пӯст ҳар як бификанаду стхўону ҷигараш

پوست هر یک بفکند و ستخوان و جگرش

Хӯнашон кард ба хами андару пӯшеди сараш

خونشان کرد به خم اندر و پوشید سرش

Пас ба сорўҷи биндўди ҳамаи бому буриш

پس به صاروج بیندود همه بام و برش

Ҷома гарм барафканад пилосин зи буриш

جامهٔ گرم برافکند پلاسین ز برش

Омад онгоҳи чнончўни мутакаббири мулкӣ

آمد آنگاه چنانچون متکبر ملکی

То бибинад ки чаҳ бӯда сети баҳри кўдккӣ

تا ببیند که چه بوده‌ست بهر کودککی

Ба хам андар нигаред , аз шаби рафтаи се яке

به خم اندر نگرید، از شب رفته سه یکی

Дид андари хами сангини ҳамаро гашта яке

دید اندر خم سنگین همه را گشته یکی

Рзбон гуфт ки ин лъбткони бигнҳнд

رزبان گفت که این لعبتکان بیگنهند

Ҳеҷ шак нест ки аз нисбати хуршед ва маанд

هیچ شک نیست که از نسبت خورشید و مهند

Аз сӯии нофу зи пушти ду гиронмоя шаҳанд

از سوی ناف و ز پشت دو گرانمایه شهند

Айбашон нест агар модрконшон сияҳанд

عیبشان نیست اگر مادرکانشان سیهند

Маҷлисии созам бо барбат ва бо чангу рубоб

مجلسی سازم با بربط و با چنگ و رباب

Бо туранҷ ва баӣу наргис ва бо нақлу кабоб

با ترنج و بهی و نرگس و با نقل و کباب

Бгсорм ба сабӯҳи андар , зини сурхи шароб

بگسارم به صبوح اندر، زین سرخ شراب

Ки ҳамаш гӯнаи гули байнам ва ҳам буии гулоб

که همش گونهٔ گل بینم و هم بوی گلاب

Малики ширдили пилтани пилншин

ملک شیردل پیلتن پیلنشین

Бўсъиди бен Абулқосими бен Носири дайн

بوسعید بن ابوالقاسم بن ناصر دین

На ман ва нимаш теғӣ ки бадв ҷӯяд кин

نه من و نیمش تیغی که بدو جوید کین

Се раш ва ним , дарозии яке қабзаи азин

سه رش و نیم، درازی یکی قبضه ازین

Малики ҳақу млкзодаҳ чу масъӯд буд

ملک حق و ملکزاده چو مسعود بود

Каз сахоу карами куллӣ мавҷӯд буд

کز سخا و کرم کلی موجود بود

Мейр каз гавҳари покизаи Маҳмӯд буд

میر کز گوهر پاکیزهٔ محمود بود

Ҳамчуи Маҳмӯди баннои караму ҷӯад буд

همچو محمود بنای کرم و جود بود

Мейр бояд ки чунуи роду млкзодаҳ буд

میر باید که چنو راد و ملکزاده بود

Эзадаши фару шиква мулкӣ дода буд

ایزدش فر و شکوه ملکی داده بود

Ҳинди бигушодау омули ҳамаи бигушода буд

هند بگشاده و آمل همه بگشاده بود

Лашкари саъби сӯии тарки фиристода буд

لشکر صعب سوی ترک فرستاده بود

Малики алърши ҳамаи малик ба масъӯди супурд

ملک العرش همه ملک به مسعود سپرد

Кишвари олам , ҳар ҳафт бирав бар башмурд

کشور عالم، هر هفت برو بر بشمرد

Ҷумлаи зангори ҳамаи ҳинд ба шамшери стрд

جمله زنگار همه هند به شمشیر سترد

Маликати ҳинди баду сахт ҳақир омаду хирад

ملکت هند بد و سخت حقیر آمد و خرد

То ҷаҳон бошад , хусрав ба саломати моноад

تا جهان باشد، خسرو به سلامت ماناد

Эзад аз маликат ӯ чашм бидон давр кунод

ایزد از ملکت او چشم بدان دور کناد

Тан ӯ тозаи ҷавони боду дилаши хурраму шод

تن او تازه جوان باد و دلش خرم و شاد

Пеша ӯ тарабу мазҳаб ӯ дониш ва дод

پیشهٔ او طرب و مذهب او دانش و داد