Бўстонбоно ! ҳолу хабар бустон чист
بوستانبانا! حال و خبر بستان چیست
Вндрини бустони чандини тараб мисатон чист
وندرین بستان چندین طرب مستان چیست
Гули сар пистон бинмуда , дар он пистон чист
گل سر پستان بنموده، در آن پستان چیست
Венаи навоҳо ба гул аз булбул прдстон чист
وین نواها به گل از بلبل پردستان چیست
Дар срўстон бозаст , ба срўстон чист
در سروستان بازست، به سروستان چیست
Аўр муздаст , хуҷастаи сари солу сармоа
اور مزدست، خجسته سر سال و سرماه
Боз дар зулфи бунафша ҳаракот афканданд
باز در زلف بنفشه حرکات افکندند
Даҳани зарди хуҷаста ба абири огнднд
دهن زرد خجسته به عبیر آگندند
Дар занхдони саман , симин чоҳӣ канданд
در زنخدان سمن، سیمین چاهی کندند
Бар сари наргиси махмур тлӣ пайванданд
بر سر نرگس مخمور طلی پیوندند
Сарвро сбзқбоиӣ ба миён дар банданд
سرو را سبزقبایی به میان در بندند
Бар сари наргистар созанд аз зари кулоҳ
بر سر نرگس تر سازند از زر کلاه
Сндси рӯмӣ дар норванон пӯшоанданд
سندس رومی در نارونان پوشاندند
Хирмани мино бар беди бенон афшоданад
خرمن مینا بر بید بنان افشاندند
ЗндўоФон баӣ занад зибри брхўонднд
زندوافان بهی زند زبر برخواندند
Булбулони вақти саҳари зирўстои ҷнбонднд
بلبلان وقت سحر زیروستا جنباندند
Қамарёни роҳи гулу нӯши лбинои ронданд
قمریان راه گل و نوش لبینا راندند
Слслони боғи Сиёвушон бо сарви стоаҳ
صلصلان باغ سیاووشان با سرو ستاه
Дайламӣ вор кунад ҳзмони дроҷи ғўӣ
دیلمیوار کند هزمان دراج غوی
Бар сар ҳар париш аз машки нигоридаи вўӣ
بر سر هر پرش از مشک نگاریده ووی
Варашон навҳа кунад бар сар ҳар роҳравӣ
ورشان نوحه کند بر سر هر راهروی
Булбул аз давр ҳаме гуяд бар ман биҷавӣ
بلبل از دور همیگوید بر من بجوی
Хўли тнбўраҳ кӯе занаду лоскўӣ
خول طنبوره تو گویی زند و لاسکوی
Аз дарахтӣ ба дарахтӣ шавад ва гуяд : оҳ
از درختی به درختی شود و گوید: آه
Фохтаи вақт саҳаргоҳ кунад машғала Эй
فاخته وقت سحرگاه کند مشغلهای
Гӯйӣ аз ёрки бдмҳрст ӯро гила Эй
گویی از یارک بدمهرست او را گلهای
Карда пиндории гирди талае ҳрўлаҳ Эй
کرده پنداری گرد تلهای هرولهای
То дар афтода ба ҳалқаш дар мишкӣни тала Эй
تا در افتاده به حلقش در مشکین تلهای
Ҳар чаковакро рустаи з бар сари калла Эй
هر چکاوک را رسته ز بر سر کلهای
Зоғ бо доғи гирифта ба яке кунҷи паноҳ
زاغ با داغ گرفته به یکی کنج پناه
Кебек чун толиб илмаст ва дарин нест шаккӣ
کبک چون طالب علمست و درین نیست شکی
Масъала хонд то бугзарад аз шаби се яке
مساله خواند تا بگذرد از شب سه یکی
Бастаи зери гулӯ аз ғояи таҳти алҳнкӣ
بسته زیر گلو از غایه تحتالحنکی
Сохтаи поикҳоро зи лкои мўзгкӣ
ساخته پایکها را ز لکا موزگکی
Перҳан дорад зини толиби илмонаи яке
پیرهن دارد زین طالب علمانه یکی
Дар ду тиризи ббрдаҳи қалам ва карда сиёҳ
در دو تیریز ببرده قلم و کرده سیاه
Ҳдҳдк пайк буридаст ки дар абри тунд
هدهدک پیک بَریدست که در ابر تند
Чун буридона мураққаъ ба тан андар фиканд
چون بریدانه مرقع به تن اندر فکند
Рост чун пайкони нома ба срондр бузанд
راست چون پیکان نامه به سر اندر بزند
Номаи гуҳ боз кунад , гуҳ ба ҳам андар шаканд
نامه گه باز کند، گه به هم اندر شکند
Ба ду минқори замин чун биншинад бикунад
به دو منقار زمین چون بنشیند بکند
Гӯйӣ аз саҳм кунад номаи ниҳон бар сари роҳ
گویی از سهم کند نامه نهان بر سر راه
Ба смнзори даруни лолаи нӯъмон ба шнор
به سمنزار درون لالهٔ نعمان به شنار
Чун дўотии бсдинсти хуросонии вор
چون دواتی بُسَدینست خراسانیوار
Ваон дуот бсдинро на сараст ва на нигор
وان دوات بُسَدین را نه سرست و نه نگار
Дар бенаш тозаи мидоди табарии барда ба кор
در بنش تازه مداد طبری برده به کار
Чун даҳ ангушти дабирӣ ки кунад фасли баҳор
چون ده انگشت دبیری که کند فصل بهار
Ба дуот бсдини андар , шабгири пагоҳ
به دوات بسدین اندر، شبگیر پگاه
Бод хушбӯӣ диҳад наргисро муждаи ҳаме
باد خوشبوی دهد نرگس را مژده همی
Ки гули сурх ба дар омад аз пардаи ҳаме
که گل سرخ به در آمد از پرده همی
Бо ту дар боғ ба дидор кунад ваъдаи ҳаме
با تو در باغ به دیدار کند وعده همی
Наргис аз шодии он ваъда , кунад саҷдаи ҳаме
نرگس از شادی آن وعده، کند سجده همی
Ба такопуӣ саҳоб ояд аз ҷаддаи ҳаме
به تکاپوی سحاب آید از جده همی
Ба лаби боғ , кунад дар салби боғи нигоҳ
به لب باغ، کند در سلب باغ نگاه
Боғи маъшуқаи баду ошиқ ӯ бӯда саҳоб
باغ معشوقه بد و عاشق او بوده سحاب
Хуфтаи маъшуқау ошиқ шудаи маҳҷӯру мсоб
خفته معشوقه و عاشق شده مهجور و مصاب
Ошиқ аз ғурбати бози омада бо чашми пуроб
عاشق از غربت باز آمده با چشم پرآب
Дўстгонро бо сиришки мижаи бркрд аз хоб
دوستگان را با سرشک مژه برکرد از خواب
Дўстгони даст бароварда бадаред ниқоб
دوستگان دست برآورده بدرید نقاب
Аз пас парда бурун омад бо рӯй чу моҳ
از پس پرده برون آمد با روی چو ماه
Ошиқ аз давр ба маъшӯқи худ андар нигаред
عاشق از دور به معشوق خود اندر نگرید
Бхрўшиду хурӯшаши ҳама гӯшӣ бишунид
بخروشید و خروشش همه گوشی بشنید
Оташӣ дошт ба дил , даст зад ва дил бадаред
آتشی داشت به دل، دست زد و دل بدرید
То ба дидаи бут ӯ оташ пинҳонаш бидид
تا به دیده بت او آتش پنهانش بدید
Оби ҳайвони зи ду чашмаш бадведу бчкид
آب حیوان ز دو چشمش بدوید و بچکید
То бараст аз дил ва аз дидаи маъшӯқи гиёҳ
تا برست از دل و از دیدهٔ معشوق گیاه
Ҳамчунин моҳи ду , сар аз бар болинаш ёфт
همچنین ماه دو، سر از بر بالینش یافت
Гуҳ ва ногоҳ чунин дил бадаред ва бшикофт
گه و ناگاه چنین دل بدرید و بشکافت
Ошиқ аз давр бидид ва бадвед ва бишитофт
عاشق از دور بدید و بدوید و بشتافت
То дилу дида ва то таниши азуи гарми бёФт
تا دل و دیده و تا تنش ازو گرم بیافت
То ки хуршед фароз омад ва бар дӯст битофт
تا که خورشید فراز آمد و بر دوست بتافت
Бишудаш колбуд аз тобиши хуршеди табоҳ
بشدش کالبد از تابش خورشید تباه
ӣнҳамаи зорӣ ошиқ бинмуд ва нанаҳуфт
اینهمه زاری عاشق بنمود و ننهفت
Ҳеҷ маъшуқа ӯро дил ва дида нашикуфт
هیچ معشوقهٔ او را دل و دیده نشکفت
Соъатӣ бо ӯ нанишаст ва нёсуд ва нахуфт
ساعتی با او ننشست و نیاسود و نخفت
Нашудаш колбуд аз зорӣу зи фурқати зафт
نشدش کالبد از زاری و ز فرقت زفت
Инчунин сангдилӣ , беҳақу биҳрмти ҷуфт
اینچنین سنگدلی، بیحق و بیحرمت جفت
Шоҳи масъӯди мубиноад ва мефитод ба роҳ
شاه مسعود مبیناد و میفتاد به راه
Мулкии каши маликони бӯса ба иклил зананд
ملکی کش ملکان بوسه به اکلیل زنند
Мехи девори саропарда ба сад майл зананд
میخ دیوار سراپرده به صد میل زنند
Чун ба лшкргаҳ ӯ оина пел зананд
چون به لشکرگه او آینهٔ پیل زنند
Шоҳи аФриқиаҳро ҷома Фрўнил зананд
شاه افریقیه را جامه فرونیل زنند
Чун расӯлонаши даҳ гом ба таъҷил зананд
چون رسولانش ده گام به تعجیل زنند
Қайсар аз тахт фурӯ гардаду хоқон аз гоҳ
قیصر از تخت فرو گردد و خاقان از گاه
Мулкии кӯи маликонро сар моя шаканд
ملکی کو ملکان را سر مایه شکند
Лашкари чину чглро ба тилоия шаканд
لشکر چین و چگل را به طلایه شکند
Гурз ӯ мғФр чун санг слоиаҳ шаканд
گرز او مغفر چون سنگ صلایه شکند
Дар сараши мағз , чўхоиск ки хоя шаканд
در سرش مغز، چوخایسک که خایه شکند
Ҳамчуи хуршеди куҷои лашкар соя шаканд
همچو خورشید کجا لشکر سایه شکند
Лашкари душман ба зин шаканд шоҳаншоҳ
لشکر دشمن به زین شکند شاهنشاه
Подшоҳӣ ки ба рӯмаш дар соҳиби хабарон
پادشاهی که به رومش در صاحب خبران
Пеш ӯ саф смотин зада заррини камарон
پیش او صف سماطین زده زرین کمران
Рой карда сет ки шамшер занад чун падарон
رای کردهست که شمشیر زند چون پدران
Ки шавад саҳл ба шамшери гарони шуғли гарон
که شود سهل به شمشیر گران شغل گران
Бомдодӣ ки замин бӯса диҳандаш писарон
بامدادی که زمین بوسه دهندش پسران
Чиҳил ваанд малики бинӣ бо хайлу сипоҳ
چهل و اند ملک بینی با خیل و سپاه
Чун малик бо маликон маҷлис мекарда буд
چون ملک با ملکان مجلس میکرده بود
Пеш ӯ бист ҳазорон бути нўбрдаҳ буд
پیش او بیست هزاران بت نوبرده بود
Чун сипаҳро ба сӯии дашти буруни барда буд
چون سپه را به سوی دشت برون برده بود
Гирди лашкари сад ва шаш майли саропарда буд
گرد لشکر صد و شش میل سراپرده بود
Чун саворони сипаҳро ба ҳам оварда буд
چون سواران سپه را به هم آورده بود
Бист фарсанги замин беш буд лашкаргоҳ
بیست فرسنگ زمین بیش بود لشکرگاه
Гар ҳамеи фиръавни қавми саҳараи пеши орад
گر همی فرعون قوم سحره پیش آرد
Расану риштаи ҷунбида ба мори ингорад
رسن و رشتهٔ جنبیده به مار انگارد
Биллоҳу биллоҳу биллоҳ ки ғалати пиндорад
بالله و بالله و بالله که غلط پندارد
Мори Мӯсои ҳамаи саҳару саҳараи аўборд
مار موسی همه سحر و سحره اوبارد
Мейр Мӯсоаст ки шамшер чу събон дорад
میر موسی است که شمشیر چو ثعبان دارد
Дасти Иблис ва ҷунудаш кунад аз мо кӯтоҳ
دست ابلیس و جنودش کند از ما کوتاه
Қавми фиръавни ҳамаро дар бен дарё ронад
قوم فرعون همه را در بن دریا راند
Онгаҳе ғарқа кунадашон ва нигун гирданд
آنگهی غرقه کندشان و نگون گرداند
Гар бтрсндӣу фиръавни худоро хонд
گر بترسندی و فرعون خدا را خواند
Ҷабраил ояду хокаш ба даҳан ифшоанд
جبرئیل آید و خاکش به دهن افشاند
Андари он дарё ваон обу вҳли дармонд
اندر آن دریا وان آب و وحل درماند
Ки бурун омад аз онҷо , натавонад ба шиноа
که برون آمد از آنجا، نتواند به شناه
Малико дар мулкии фари ҳамисти туро
ملکا در ملکی فر همایست ترا
То ба ҷойаст ҷаҳон , малик ба ҷойаст туро
تا به جایست جهان، ملک به جایست ترا
Бустони малик ҳар иқлӣм ки ройаст туро
بستان ملک هر اقلیم که رایست ترا
Ки худованди ҷаҳони роҳнмоисти туро
که خداوند جهان راهنمایست ترا
Ин вилояти стдни ҳукми хдоисти туро
این ولایت ستدن حکم خدایست ترا
Набӯд чун ва чаро касро бо ҳукми илоҳ
نبود چون و چرا کس را با حکم اله
Эзади имрӯзи ҳамаи кор барои ту кунад
ایزد امروز همه کار برای تو کند
Ҳамаи олам ба мурод ва ба ҳавоӣ ту кунад
همه عالم به مراد و به هوای تو کند
Аз лутф ҳар чаҳ кунад бо ту сазоӣ ту кунад
از لطف هر چه کند با تو سزای تو کند
Зонка зойеъ накунад ҳар чаҳ ба ҷой ту кунад
زانکه ضایع نکند هر چه به جای تو کند
Ҳамаи шоҳонро хоки кафи пой ту кунад
همه شاهان را خاک کف پای تو کند
Аз билоди хутану бодияи зангу ҳроаҳ
از بلاد ختن و بادیهٔ زنگ و هراه
То ҷаҳон бошад ҷаббори нигаҳбони ту бод
تا جهان باشد جبار نگهبان تو باد
Бахти мтўоъи туу чарх ба фармони ту бод
بخت مطواع تو و چرخ به فرمان تو باد
Баракати умри туу моли туу ҷони ту бод
برکت عمر تو و مال تو و جان تو باد
Амри амри туу султони ҳамаи султони ту бод
امر امر تو و سلطان همه سلطان تو باد
Қоф то қофи ҳамаи малики ҷаҳон зон ту бод
قاف تا قاف همه ملک جهان زان تو باد
Худ ҳамин дон ки буд « арҷу » ани шоءи аллоҳ
خود همین دان که بود «ارجو» ان شاء الله