Бўстонбонои имрӯз ба бустон бидиҳ эй ?

بوستانبانا امروز به بستان بده‌ای؟

Зери он гулбун чун сабзи иморӣ шудае ?

زیر آن گلبن چون سبز عماری شده‌ای؟

Остини барзадае даст ба гули барзадае ?

آستین برزده‌ای دست به گل برزده‌ای؟

Ғунчае чанд азуи тоза ватар бар чдаҳ эй ?

غنچه‌ای چند ازو تازه و تر بر چده‌ای؟

Бози гирд акнӯну оҳстгшон бар сар ва рӯй

باز گرد اکنون و آهستگشان بر سر و روی

Обкӣ хирад бизан хоки лаб ҷӯй биравӣ

آبکی خرد بزن خاک لب جوی بروی

Ҷома Эй бификану баргард ба пиромни ҷӯй

جامه‌ای بفکن و برگرد به پیرامن جوی

Ҳар куҷои тозаи гулии ёбӣ аз мҳрббўӣ

هر کجا تازه گلی یابی از مهرببوی

Чун ба ҳам кардӣ бисёр бунафшаи табарӣ

چون به هم کردی بسیار بنفشهٔ طبری

Бози баргард ба бустон дар чун Кебеки дарӣ

باز برگرد به بستان در چون کبک دری

То куҷо беш буд наргиси хушбӯии трӣ

تا کجا بیش بود نرگس خوشبوی طری

Ки ба чашми ту чунон ояд , чун дрнгрӣ

که به چشم تو چنان آید، چون درنگری

Гузарии гир аз он пас ба сӯии лолаи ситон

گذری گیر از آن پس به سوی لاله‌ستان

Тӯтӣони байни ҳамаи минқор ба пурхуфтаи ситон

طوطیان بین همه منقار به پرخفته ستان

Ҳарякии ҳамчуи яке ҷоми дрўғолиаҳи дон

هریکی همچو یکی جام دروغالیه‌دان

Болаши ғолияи донишро майлӣ ба миён

بالش غالیه دانش را میلی به میان

эй шаробӣ ба хумсатони рӯ ва бурдор калид

ای شرابی به خمستان رو و بردار کلید

Дар ӯ боз куну рӯ ба он хам набед

در او باز کن و رو به آن خم نبید

Аз сар ва рӯй вай андар фикан он тоҷ телед

از سر و روی وی اندر فکن آن تاج تلید

То азу пайдо ояд мау хуршеди падед

تا ازو پیدا آید مه و خورشید پدید

Ба рукӯъи ори суроҳеро дар қиблаи ҷом

به رکوع آر صراحی را در قبلهٔ جام

Чун фурӯ нола шавад , бози даровар ба қиём

چون فرو ناله شود، باز درآور به قیام

Аз суҷудаш ба ташаҳҳуд бар ва онгаҳ ба салом

از سجودش به تشهد بر و آنگه به سلام

Зу саломӣу дурудии зи ту бар ҷамъи киром

زو سلامی و درودی ز تو بر جمع کرام

Мтрбогар ту бихоҳӣ ки мет нӯш кунам

مطربا گر تو بخواهی که میت نوش کنم

Ба ҳамаи ваҷҳат сомъ шавам ва гӯш кунам

به همه وجهت سامع شوم و گوش کنم

Шодӣу хушӣ , имрӯз ба аз дӯш кунам

شادی و خوشی، امروز به از دوش کنم

Бчмм , дасти занам , наъра ва ахрўш кунам

بچمم، دست زنم، نعره و اخروش کنم

Барбати ту чу яке кўдкк муҳташамаст

بربط تو چو یکی کودکک محتشمست

Сари мо зон сабаб онҷост ки ӯро қадамаст

سر ما زان سبب آنجاست که او را قدمست

Кӯдакаст ӯ , з чаҳ маъниро пушташ ба хамаст

کودکست او، ز چه معنی را پشتش به خمست

Рўдгониш чаро низ бурун шикамаст

رودگانیش چرا نیز برون شکمست

Гар сухан гуяд , бошад сухан ӯ раҳи рост

گر سخن گوید، باشد سخن او ره راست

Зу длорому дили ангези сухан бояд хост

زو دلارام و دل‌انگیز سخن باید خواست

Зон суханҳо ки бадви табъи турои майл ва ҳавост

زان سخنها که بدو طبع ترا میل و هواست

Гӯши молаши ту ба ангушти бдонсон ки сазост

گوش مالش تو به انگشت بدانسان که سزاست

То ҳзороўо аз сарви براردи овоз

تا هزارآوا از سرو برآرد آواز

Гуяд : ӯро мазан эй борбади рўднўоз

گوید: او را مزن ای باربد رودنواز

Ки ба зории вайу захм ту шуд аз ҳам боз

که به زاری وی و زخم تو شد از هم باز

Обидонро ҳама дар савмиъаи пайванди намоз

عابدان را همه در صومعه پیوند نماز

Хоссаи ҳангоми баҳорон ки ҷаҳон хуш гашта сет

خاصه هنگام بهاران که جهان خوش گشته‌ست

Осмони аблақ ва рӯй замӣ абраш гашта сет

آسمان ابلق و روی زمی ابرش گشته‌ست

Дашт монандаи дебоӣ мунаққаш гашта сет

دشت مانندهٔ دیبای منقش گشته‌ست

Лола бар тарафи чаман чун гуҳ оташ гашта сет

لاله بر طرف چمن چون گه آتش گشته‌ست

Малики одил , хуршеди замин , тоҷи замон

ملک عادل، خورشید زمین، تاج زمان

Бўолосд , ҳориси Мансури амири ҷилон

بوالاسد، حارث منصور امیر جیلان

Онкӣ , чун ӯ нанамудаи сети шаҳии чархи каён

آنکه، چون او ننموده‌ست شهی چرخ کیان

Ҳар чаҳ аз коф ва з навен эдар карда сети аён

هر چه از کاف و ز نون ایدر کرده‌ست عیان