Омад баҳори хуррам ва оварад хуррамӣ

آمد بهار خرم و آورد خرمی

Вази фар навбаҳор шуд оростаи замӣ

وز فر نوبهار شد آراسته زمی

Хуррам буд ҳамеша бад-ӣни фасли одамӣ

خرم بود همیشه بدین فصل آدمی

Бо бонги зеру Бам буду қҳФ дар ғамӣ

با بانگ زیر و بم بود و قحف در غمی

Зеро ки нест аз гул ва аз ёсумани камӣ

زیرا که نیست از گل و از یاسمن کمی

То кам шудаи сети офати сармои зи гулистон

تا کم شده‌ست آفت سرما ز گلستان

Аз абри навбаҳор чу борони Фрўчкид

از ابر نوبهار چو باران فروچکید

Чандини ҳазор лолаи зи хоро бурун дамид

چندین هزار لاله ز خارا برون دمید

Он ҳалае ки абрмр ӯро ҳаме танед

آن حله‌ای که ابرمر او را همی‌تنید

Бод сабо биёмад ва он ҳалаи брдрид

باد صبا بیامد و آن حله بردرید

Он ҳалаи пора пора шуду гашти нопадид

آن حله پاره پاره شد و گشت ناپدید

Ва омад падеди бози ҳамаи дашти парниён

و آمد پدید باز همه دشت پرنیان

Аз лолау бунафшаи ҳамаи кӯҳсору дашт

از لاله و بنفشه همه کوهسار و دشت

Сурху сипеди гашт чу дебои поиршт

سرخ و سپید گشت چو دیبای پایرشت

Брчди бунафшаи доман ва аз хоки брнўшт

برچد بنفشه دامن و از خاک برنوشت

Чун бод навбаҳор бирав дӯши бргзшт

چون باد نوبهار برو دوش برگذشت

Шохи бунафша чун сари зулфин дӯсти гашт

شاخ بنفشه چون سر زلفین دوست گشت

Афканди нилгун ба сараши мъҷри каттон

افکند نیلگون به سرش معجر کتان

Омад ба боғи наргис чун ошиқи дижам

آمد به باغ نرگس چون عاشق دژم

Вази ишқи пилгўш дар оварда сар ба хам

وز عشق پیلگوش در آورده سر به خم

Зу дастаи баст ҳар кас монанди сад қалам

زو دسته بست هر کس مانند صد قلم

Бар ҳар қалами нишонда бар ӯ панҷ шаш дирам

بر هر قلم نشانده بر او پنج شش درم

Андари миён ҳар қаламӣ зу яке шикам

اندر میان هر قلمی زو یکی شکم

Огндаҳи он шикамаш ба кофуру заъфарон

آگنده آن شکمش به کافور و زعفران

Он сӯсани сипеди шукуфта ба боғ дар

آن سوسن سپید شکفته به باغ در

Як шох ӯ зи сим ва дигар шох ӯ зи зар

یک شاخ او ز سیم و دگر شاخ او ز زر

Пироҳнисти гӯйии дебои зи шӯштар

پیراهنیست گویی دیبا ز شوشتر

Каз нил абраасташ ва аз оҷи остар

کز نیل ابره استش و از عاج آستر

Аз баҳри буии хуш чу яке пораи авдтар

از بهر بوی خوش چو یکی پاره عودتر

Дорад ҳамеша дӯхта аз пеши бодбон

دارد همیشه دوخته از پیش بادبان

Барги гули сипед ба монанди ъбқрӣ

برگ گل سپید به مانند عبقری

Барги гули ду ранг ба кирдори ҷаъфарӣ

برگ گل دو رنگ به کردار جعفری

Барги гули мавриди бишкуфтаи трӣ

برگ گل مُوَرَّدِ بشکفتهٔ طری

Чун рӯй дилрабои ман , он моҳи сътрӣ

چون روی دلربای من، آن ماه سعتری

Зӣ ҳар гулӣ ки жарфи бадв дар ту бенгарӣ

زی هر گلی که ژرف بدو در تو بنگری

Гӯйӣ ки зар дорад як пора дар миён

گویی که زر دارد یک پاره در میان

Чун абр дид дар кафи саҳрои қибола ҳо

چون ابر دید در کف صحرا قباله‌ها

Борон ҳо чакид ва баборед жола ҳо

باران‌ها چکید و ببارید ژاله‌ها

То гирди даштҳо ҳамаи бушковати лола ҳо

تا گرد دشت‌ها همه بشکفت لاله‌ها

Чун дар зада ба оби мъсФри ғлолаҳ ҳо

چون در زده به آب معصفر غلاله‌ها

Бушковати лолаҳо чу ақиқин пиёла ҳо

بشکفت لاله‌ها چو عقیقین پیاله‌ها

Вонгаҳи пиёлаҳо , ҳамаи огндаҳи машку бон

وانگه پیاله‌ها، همه آگنده مشک و بان

Бинмуд чун зи бурҷи барраи офтоб рӯй

بنمود چون ز برج بره آفتاب روی

Гулҳо шкФт бар тани гулбун ба ҷои мӯӣ

گلها شکفت بر تن گلبن به جای موی

Чун дид дӯши гулро андари канори ҷӯй

چون دید دوش گل را اندر کنار جوی

Омад ба бонги фохтау гашти ҷФтҷўӣ

آمد به بانگ فاخته و گشت جفتجوی

Булбул чу сабза дид ҳама гашта мшкбўӣ

بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی

Гоҳе сурӯд гӯй шуду гоҳи шърхўон

گاهی سرود گوی شد و گاه شعرخوان

Гулҳо кашидаанд ба сар бар кабӯдҳо

گلها کشیده‌اند به سر بر کبودها

На торҳо падеди баронҳо на пудҳо

نه تارها پدید برآنها نه پودها

Мурғон ҳаме зананд ҳамаи рӯзи равадҳо

مرغان همی‌زنند همه روز رودها

Гӯйанд зори зори ҳамаи шаби сурӯдҳо

گویند زار زار همه شب سرودها

То бомдод гардад , аз шат ва равадҳо

تا بامداد گردد، از شط و رودها

Мурғони об бонг бароранд вази обдон

مرغان آب بانگ برآرند وز آبدان

То бӯстони басони биҳишт Ирам шавад

تا بوستان بسان بهشت ارم شود

Саҳрои зи акси лола чу байт алҳрм шавад

صحرا ز عکس لاله چو بیت‌الحرم شود

Бонги ҳазордастон чун зер ва Бам шавад

بانگ هزاردستان چون زیر و بم شود

Мардум чу ҳол бинад азинсон хуррам шавад

مردم چو حال بیند ازینسان خرم شود

Афзӯн шавад нишоту азуи ранҷ кам шавад

افزون شود نشاط و ازو رنج کم شود

Беравад ва менабошад , як рӯз ва як замон

بی رود و می نباشد، یک روز و یک زمان

Булбул ба шохи сарви براردи ҳамеи сафир

بلبل به شاخ سرو برآرد همی صفیر

Моғон ба абр наъра бароранд аз обгир

ماغان به ابر نعره برآرند از آبگیر

Қамарӣ ҳаме сарояд ашъор чун ҷрир

قمری همی‌سراید اشعار چون جریر

Слсли ҳамеи навозади якҷои Баму зер

صلصل همی‌نوازد یکجای بم و زیر

Чун мутрибон зананд навои тахти Ардашер

چون مطربان زنند نوا تخت اردشیر

Гуҳи меҳргони хурдак ва гоҳе сипаҳбадон

گه مهرگان خردک و گاهی سپهبدان

То бодҳо вазон шуд бар рӯй об ҳо

تا بادها وزان شد بر روی آب‌ها

Он об ҳо гирифт шиканҳоу тоб ҳо

آن آب‌ها گرفت شکن‌ها و تاب‌ها

То барграфт абри зи саҳрои ҳиҷоб ҳо

تا برگرفت ابر ز صحرا حجاب‌ها

Бастанди боғҳо зи гул ва май хизоб ҳо

بستند باغ‌ها ز گل و می خضاب‌ها

Бардоштанд бар гулу сӯсани шароб ҳо

برداشتند بر گل و سوسن شراب‌ها

Аз ишқи некӯони причҳраҳ , ошиқон

از عشق نیکوان پریچهره، عاشقان

Ошиқи зи меҳри ёри бад-ӣн вақт ме хӯрд

عاشق ز مهر یار بدین وقت می‌خورد

Чун мегирифт ошиқ , бар боғ бугзарад

چون می‌گرفت عاشق، بر باغ بگذرد

Атрофи гулистонро чун нек бингарад

اطراف گلستان را چون نیک بنگرد

Пероҳани сабурӣ чун ғунчаи брдрд

پیراهن صبوری چون غنچه بردرد

Аз наргиси трӣу бунафшаи ҳасади барад

از نرگس طری و بنفشه حسد برد

Кон ҳаст аз ду чашм ва ду зулфи буташи нишон

کان هست از دو چشم و دو زلف بتش نشان

Хушо баҳори тозау бӯсу канори ёр

خوشا بهار تازه و بوس و کنار یار

Гар дар канори ёр буд , хуш буд баҳор

گر در کنار یار بود، خوش بود بهار

эй ёри длброи ?ҳуллои хез ва ва ме биор

ای یار دلبرای هلا خیز و و می بیار

Май даҳ мароу гири яке танг дар канор

می ده مرا و گیر یکی تنگ در کنار

Бо ман чунон бизӣ ки ҳамеи зистии ту пор

با من چنان بزی که همی‌زیستی تو پار

Ин нози бекаронат ту баргир аз миён

این ناز بیکرانت تو برگیر از میان

То зин сипас ҳамеи гуҳ ва бегоҳ хуш зӣем

تا زین سپس همی گه و بی‌گاه خوش زییم

Доне ба ҳеҷ ҳоли забун касе неем

دانی به هیچ حال زبون کسی نییم

То рӯз бо самоъи бтоним ва бо майем

تا روز با سماع بتانیم و با مییم

Донад ҳар онкӣ донад моро , ки мо кӣем

داند هر آنکه داند ما را، که ما کییم

Он меҳтарӣ ки мо ба ҷаҳон кеҳтар вайем

آن مهتری که ما به جهان کهتر وییم

Мейр бузургворасту иқбол ӯ ҳамон

میر بزرگوارست و اقبال او همان

Пӯри сипоҳдори хуросон , Муҳамадаст

پور سپاهدار خراسان، محمدست

Фархундаи бахту фаррух рӯйу мўидст

فرخنده بخت و فرخ روی و مویدست

Озоди табъу поки ниҳоду ммҷдст

آزاد طبع و پاک نهاد و ممجدست

Некӯи хисолу никхўист ва муваҳҳидаст

نیکو خصال و نیکخویست و موحدست

Онкас ки ӯ ба ҳақи сазовори сўддст

آنکس که او به حق سزاوار سوددست

Ҷузи вай касе надонам имрӯз дар ҷаҳон

جز وی کسی ندانم امروز در جهان

Насраст боби мейр ки фахри аномаҳ буд

نصرست باب میر که فخر انامه بود

Бахшӣданаши ҳамаи зар , симу ҷома буд

بخشیدنش همه زر، سیم و جامه بود

Аз мейри мؤмнинши маншуру нома буд

از میر مؤمنینش منشور و نامه بود

Хуршеди хос буду сазовори омма буд

خورشید خاص بود و سزاوار عامه بود

Аз баҳри онкии моли даҳу шодкома буд

از بهر آنکه مال ده و شادکامه بود

Буданд халқ зу ба ҳамаи вақти шодмон

بودند خلق زو به همه وقت شادمان

Андар аҷам набӯд ба мардӣ касе чун наср

اندر عجم نبود به مردی کسی چون نصر

Бигузашташ аз Суҳайли сари бурҷу коху қаср

بگذشتش از سهیل سر برج و کاخ و قصر

Фрмонбрш баданд ҳамаи Сайидони аср

فرمانبرش بدند همه سیدان عصر

Афзӯни бадии ҷалолату қадараши зи ҳаду ҳаср

افزون بدی جلالت و قدرش ز حد و حصر

Аъдоашро набад мадади алои азобу ҳаср

اعداش را نبد مدد الا عذاب و حصر

Хуш бошад он писар ки падар бошадаш чунон

خوش باشد آن پسر که پدر باشدش چنان

Асли бузург аз бунаи ҳаргиз хато накард

اصل بزرگ از بنه هرگز خطا نکرد

Касро газофаи чархи фалак подшо накард

کس را گزافه چرخ فلک پادشا نکرد

ӯ бади сазои садр , ҷаҳон носазо накард

او بد سزای صدر، جهان ناسزا نکرد

Ин кори кӯи бикради ҷуз аз баҳр мо накард

این کار کو بکرد جز از بهر ما نکرد

Моро ба чанги ҳечкасӣ мубтало накард

ما را به چنگ هیچکسی مبتلا نکرد

Шукри он худоиро ки чунинбошадаш тавон

شکر آن خدای را که چنین باشدش توان

Имрӯзи халқро ҳамаи фахр аз табор ӯст

امروز خلق را همه فخر از تبار اوست

Венаи рӯзгори хуш , ҳама аз рӯзгор ӯст

وین روزگار خوش، همه از روزگار اوست

Аз баҳри онкии шоҳи ҷаҳон дӯстдор ӯст

از بهر آنکه شاه جهان دوستدار اوست

Давлат мутӣъ ӯст , худованд ёр ӯст

دولت مطیع اوست، خداوند یار اوست

Чун дид шоҳ , халқи ҷаҳон хостор ӯст

چون دید شاه، خلق جهان خواستار اوست

Бар малик хеш кард мар ӯро нигоҳбон

بر ملک خویش کرد مر او را نگاهبان

эй мейр ! фахри маликати шоҳи аҷали туе

ای میر! فخر ملکت شاه اجل تویی

Зини замони туеу чароғи дували туе

زین زمان تویی و چراغ دول تویی

Чун офтоби чарх ба бурҷи ҳамли туе

چون آفتاب چرخ به برج حمل تویی

Ҳангоми заъф , мари зуъафоро амли туе

هنگام ضعف، مر ضعفا را امل تویی

Парҳезгортар зи маози ҷабали туе

پرهیزگارتر ز معاذ جبل تویی

Чаҳ онкии ошкора ва чаҳ онкӣ дар ниҳон

چه آنکه آشکاره و چه آنکه در نهان

Аз ҷӯад дар ҷаҳон бипароканад номи ту

از جود در جهان بپراکند نام تو

Гардад ҳамеи сипеҳри саодат ба коми ту

گردد همی سپهر سعادت به کام تو

Хуршед зад аломати давлат ба боми ту

خورشید زد علامت دولت به بام تو

То гашти давлат аз бен дандони ғуломи ту

تا گشت دولت از بن دندان غلام تو

Чун дид бар камони ту ҳосиди саҳҳоми ту

چون دید بر کمان تو حاسد سهام تو

Аз саҳми он саҳҳоми дўтои гашт чун камон

از سهم آن سهام دوتا گشت چون کمان

Аз ном ва кунят ту ҷаҳонро мҳомдст

از نام و کنیت تو جهان را محامدست

Вази фазли вуҷӯди ту ҳамаи касро фавойидаст

وز فضل وجود تو همه کس را فوایدست

Хасм ту ҳаст ноқису мол ту зоядаст

خصم تو هست ناقص و مال تو زایدست

Кат бахт тобеъаст ва ҷаҳонат мусоидаст

کت بخت تابعست و جهانت مساعدست

Ту осмонӣу ҳунар ту Уторидаст

تو آسمانی و هنر تو عطاردست

Ваон биқрини лақои ту чун моҳи осмон

وان بیقرین لقای تو چون ماه آسمان

Бо ин накӯи ният ки ту дории бад-ӣни сифат

با این نکو نیت که تو داری بدین صفت

Дорад ба корҳои ту султони ту ният

دارد به کارهای تو سلطان تو نیت

Зери нигини хотам ту кард мамлакат

زیر نگین خاتم تو کرد مملکت

БФзўд ҳар замонати яке ҷоҳу манзалат

بفزود هر زمانت یکی جاه و منزلت

Ин корро зи асли накӯ буд оқибат

این کار را ز اصل نکو بود عاقبت

Охири ҳазор бор накӯтар шавад аз он

آخر هزار بار نکوتر شود از آن

То офтоби чарх чу заррини сипар буд

تا آفتاب چرخ چو زرین سپر بود

То хок зер бошаду гардуни зибр буд

تا خاک زیر باشد و گردون زبر بود

То абри навбаҳори маиро мтр буд

تا ابر نوبهار مهی را مطر بود

То дар замин ва рӯй замин бар , нафар буд

تا در زمین و روی زمین بر، نفر بود

То вақти меҳргони ҳамаи гетӣ чу зар буд

تا وقت مهرگان همه گیتی چو زر بود

Аз оби тири моҳӣ ва аз боди меҳргон

از آب تیر ماهی و از باد مهرگان

Умрат чу умри Нӯҳи паямбари дарози бод

عمرت چو عمر نوح پیمبر دراز باد

Ҳамчун ҷамат ба малики ҳамаи ъзу нози бод

همچون جمت به ملک همه عز و ناز باد

Пешат ба пои сад санами чнгсози бод

پیشت به پای صد صنم چنگساز باد

Душманати солу моҳ ба гарму гудози бод

دشمنت سال و ماه به گرم و گداز باد

Бар ту дар саодат ҳамвора бози бод

بر تو در سعادت همواره باز باد

Айши ту боди доим бо ёри меҳрбон

عیش تو باد دایم با یار مهربان