Худовандо зи ҷом ишқ кун маст

خداوندا ز جام عشق کن مست

Ки дар мастӣ фишонам брҷҳони даст

که در مستی فشانم برجهان دست

Лаболаб бар лабам на ҷоми умед

لبالب بر لبم نه جام امید

Ки бошад ҷуръаи ҳасани тоси хуршед

که باشد جرعه حسن طاس خورشید

Меӣ каз буи ӯ Мӯсо шуд аз ҳуш

میی کز بوی او موسی شد از هوش

На он май каз дил соғар занад ҷӯш

نه آن می کز دلِ ساغر زند جوش

Аз он май нашъае дар ҷоми ангез

از آن می نشئه ای در جام انگیز

Ки гирдами ҳамчу май аз шавқи лабрез

که گردم همچو می از شوق لبریز

Банушам бодагар ҳамдам ту бошӣ

بنوشم باده گر همدم تو باشی

Чаҳ беҳтар зонка соқии ҳам ту бошӣ

چه بهتر زانکه ساقی هم تو باشی

зи даст дӯст хоҳам дўстгонӣ

ز دست دوست خواهم دوستگانی

Чаҳ бошад Хизру оби зиндагонӣ

چه باشد خضر و آب زندگانی

Надонам чун кашами соғари ман маст

ندانم چون کشم ساغر منِ مست

Каз оби даст соқӣ рафтам аз даст

کز آبِ دست ساقی رفتم از دست

Гули доғам , бихандон бе гули боғ

گل داغم، بخندان بی گل باغ

Нишони зи алмоси шабнам бар гули доғ

نشان ز الماس شبنم بر گل داغ

Каромат кун дили прўдаҳи дард

کرامت کن دلِ پرودهٔ درد

Ба хӯни дили нигорин чеҳраи зард

به خونِ دل نگارین چهرهٔ زرد

Ҷигар кун чоки чок аз ханҷари ноз

جگر کن چاک چاک از خنجر ناز

Намакро марҳами риши ҷигари соз

نمک را مرهم ریش جگر ساز

Ба теғ ишқ кун рангини кафан ро

به تیغ عشق کن رنگین کفن را

Зиёрат кун шаҳиди хештан ро

زیارت کن شهید خویشتن را

Шаҳид ту нахоҳад шамъ аз кас

شهید تو نخواهد شمع از کس

Ту шамъи турбат ман бош зон пас

تو شمع تربت من باش زان پس

Мроҳми шамъ аз нури ту бояд

مراهم شمع از نور تو باید

Таҷаллии хатм бар Мӯсо нишоед

تجلی ختم بر موسی نشاید

Аноолҳқи гуфтанам бар ту чаҳ бораст

اناالحق گفتنم بر تو چه بارست

Ду Мансурем гуё қаҳт дор аст

دو منصوریم گویا قحط دار است

Хилофат додӣ одамро ба олам

خلافت دادی آدم را به عالم

Ба ман даҳ ҳиссаи мироси одам

به من ده حصۀ میراث آدم

Бибахшо бар дилам каз ғам ҳазин аст

ببخشا بر دلم کز غم حزین است

Худовандо ! худовандӣ ҳамин аст

خداوندا! خداوندی همین است

Гуноҳам гарчи айн беризоӣ аст

گناهم گرچه عین بی رضایی است

Гузашт аз вай чаҳ нуқсон худоӣаст ?

گذشت از وی چه نقصان خدایی است ؟

Ба бахшоиш макун мамнӯни раҳмат

به بخشایش مکن ممنون رحمت

зи дарёи об май бахше , чаҳ миннат !

ز دریا آب می بخشی، چه منّت !

Биҷузи лутфи ту мӯрӣ ҷам нагардад

بجز لطف تو موری جم نگردد

Худои ҳам ба Лутфӣ кам нагардад

خدایی هم به لطفی کم نگردد

Заъифами хондаи вази ғифлати шикоят

ضعیفم خوانده وز غفلت شکایت

зи каҷи дор ва марезаст ин ҳикоят

ز کج دار و مریز است این حکایت

Чаро лутфати напардозад ба корам

چرا لطفت نپردازد به کارم

Тиҳии дастӣ , туро маъзӯр дорам ?

تهی دستی، ترا معذور دارم؟

Ба навмидӣ чаҳ ронӣ аз дар хеш

به نومیدی چه رانی از در خویش

Мронм , шарми дор аз чашми дарвеш

مرانم، شرم دار از چشم درویش

Нигарадам бози маҳрӯм аз дар ту

نگردم باز محروم از در تو

зи ту анъом хоҳам дар хури ту

ز تو انعام خواهم در خور تو

зи ҳақ раҳмат сазад , аз бандаи тақсир

ز حق رحمت سزد، از بنده تقصیر

Айёри буии он машк омад ин сайр

عیار بوی آن مشک آمد این سیر

Атоят аз хатоем гашти машҳур

عطایت از خطایم گشت مشهور

Чароғ аз зулмат шомаст пари нур

چراغ از ظلمت شام است پر نور

Умедӣ бар ту онгаҳ бими маҳшар

امیدی بر تو آنگه بیم محشر

Ниёзорад писари гуфтори модар

نیازارد پسر گفتار مادر

Бифармо то чаҳ созад ҷони ранҷур ?

بفرما تا چه سازد جان رنجور؟

Худовандо замини сахти осмони давр

خداوندا زمین سخت آسمان دور

Вале зини носипосии сӯхти ҷонам

ولی زین ناسپاسی سوخت جانم

Чаҳ ҷои кас ки бар худ ҳам гаронам

چه جای کس که بر خود هم گرانم

Ки домон ту гирад гар набахше ?

که دامان تو گیرد گر نبخشی؟

Карӣмӣ гар бубахшӣ вар набахше

کریمی گر ببخشی ور نبخشی

Гуноҳи ман ба тарсидан наярзад

گناه من به ترسیدن نیرزد

намегӯям ба бахшӣдан наярзад

نمی گویم به بخشیدن نیرزد

Гуноҳи бандаи бахшӣдан чаҳ душвор

گناه بنده بخشیدن چه دشوار

Нахоҳад бӯдан аз афви ту бисёр

نخواهد بودن از عفو تو بسیار

Итоб худ макун зойеъ ба якбор

عتابِ خود مکن ضایع به یکبار

Ки муштии хокросозӣ гирифтор

که مشتی خاک را سازی گرفتار

Вале банда ба як ҳарфаст хурсанд

ولی بنده به یک حرفست خرسند

Ки навмидӣ буд куфр аз худованд

که نومیدی بود کفر از خداوند

Сияҳи нома ки бар исён гувоҳ аст

سیه نامه که بر عصیان گواه است

Ҷамоли афвро хол сиёҳ аст

جمال عفو را خال سیاه است

Ба қавлу феъли мо диққати мФрмоӣ

به قول و فعل ما دقّت مفرمای

Агар куфраст вари имон бибахшоӣ

اگر کفرست ور ایمان ببخشای

Мусулмонгар туро ҷӯяд ба тоъот

مسلمان گر ترا جوید به طاعات

Ба куфр худ кунад кофари муноҷот

به کفر خود کند کافر مناجات

Туро бар неку бади фармон равон аст

ترا بر نیک و بد فرمان روان است

Ҳар онч ояд зи ту , некӣ ҳамон аст

هر آنچ آید ز تو، نیکی همان است

Ба фирдавс ар нзибди ин куҳани чӯб

به فردوس ار نزیبد این کهن چوب

Карами фармои дӯзахи хонагии рўб

کرم فرمای دوزخ خانگی روب

Ба он тоқат кигар озурда бошам

به آن طاقت که گر آزرده باشم

Дамии шукр азобат карда бошам

دمی شکر عذابت کرده باشم

Агар надиҳӣ дили сабр аз змоим

اگر ندهی دلِ صبر از ذمایم

зи шукри дӯзахи ту чун броим

ز شکر دوزخ تو چون برآیم

Масеҳ аз ноумедӣ чанд афсӯс

مسیح از ناامیدی چند افسوس

Худои дорӣ чаҳ ғам дорӣ бизан кӯс

خدا داری چه غم داری بزن کوس