Чу шуд навмеди ром аз васли ҷонон
چو شد نومید رام از وصلِ جانان
Фитод аз пой ҳамчун ҷисм бе ҷон
فُتاد از پای، همچون جسمِ بیجان
б ҳ кин бархест дигари бор аз ҷой
به کین برخاست دیگر بار از جای
Ки бардорад ба пои хок аз пой
که بردارد به پای خاک از پای
Ба ғайрати корфармои гашти кин ро
به غیرت، کارفرما گشت کین را
Ки бар ҳам май занами ин сарзамин ро
که بر هم میزنم این سرزمین را
Ҳамеи гирами заминро дар таҳи тир
همی گیرم زمین را در تهِ تیر
Ки тирамро худододаст таъси
که تیرم را خداداد است تأثیر
Сипеҳри хираи сарро тоб он нест
سپهرِ خیرهسر را تابِ آن نیست
Замин хокаст , охир осмон нест
زمینْ خاک است، آخر آسمان نیست
Гирифташ даст ва гуфташ зоҳиди пер
گرفتش دست و گفتش زاهدِ پیر
Мазан тираш ки аз вай нест тақсир
مَزَن تیرش که از وی نیست تقصیر
Ту ҳам доне на ин ҷурми замин буд
تو هم دانی نه این جُرمِ زمین بود
Қазои осмонии ин чунин буд
قضایِ آسمانی، اینچنین بود
Макун кории чунин каз ин чунин кор
مکن کاری چنین کز اینچنین کار
Талаф гирданд махлуқот бисёр
تلف گردند مخلوقاتِ بسیار
Ба зераши як ҷаҳон доранд ором
به زیرش یک جهان دارند آرام
Шавад чунашон ваболи гардани ром
شود چونشان وبال گردن رام
Ба гӯш дил шунид он нағзи гуфтор
به گوش دل شنید آن نغز گفتار
Накард аз гуфт ҳ ӯ ҳеҷ инкор
نکرد از گفت ۀ او هیچ انکار
Чу нақди панди зоҳид дар гиреҳи баст
چو نقد پند زاهد در گره بست
Камону тир кин бартофт аз даст
کمان و تیر کین برتافت از دست
Ба тарки малики шоҳи ҳафт кишвар
به ترک ملک شاه هفت کشور
Супурдаи ворисонро тахту афсар
سپرده وارثان را تخت و افسر
Равон аз арзаи гоҳи дашти кўнпл
روان از عرضه گاه دشت کونپل
Ба тоъат рафт дар кӯҳи ҳмончл
به طاعت رفت در کوه همانچل
Наоне хост аз мардуми парии вор
نهانی خواست از مردم پری وار
Ба кӯҳи андар шудаи Кайхусрави ғор
به کوه اندر شده کیخسرو غار
Ба ҳиммати бози шаст аз ин ҷаҳони даст
به همت باز شست از این جهان دست
Ба азми он ҷаҳонии рахт бар баст
به عزم آن جهانی رخت بر بست
Зкўаҳи он сӯи ҳадисаш кас надонист
زکوه آن سو حدیثش کس ندانست
Касе аҳвол ӯ зон пас надонист
کسی احوال او زان پس ندانست