Ҷаҳони нави зиндаи гашт аз ҳасани тадбир
جهان نو زنده گشت از حسن تدبیر
Ба адли шоҳи нуриддини ҷаҳонгир
به عدل شاه نورالدین جهانگیر
Шаҳи соҳибқирону соҳиби иқбол
شه صاحبقران و صاحب اقبال
Ҷўонбхту ҷавонмарду ҷўонсол
جوانبخت و جوانمرد و جوانسال
Ба хизмати бастаи пешаши дасти умед
به خدمت بسته پیشش دست امید
Сад афсари баҳман ва сад тахти ҷамшед
صد افسر بهمن و صد تخت جمشید
Ба ҷомии давлат ҷамшед бахшад
به جامی دولت جمشید بخشد
Ба зарраи мансаб хуршед бахшад
به ذره منصب خورشید بخشد
На дар аҳдаш касе ҷузи ишқи ғаммоз
نه در عهدش کسی جز عشق غماز
Ба давраши кас на зиндонии биҷузи роз
به دورش کس نه زندانی بجز راز
Ба ҳлмши кӯҳи хондан низ нанг аст
به حلمش کوه خواندن نیز ننگ است
Ки дасти он зи ҳлмши зер санг аст
که دست آن ز حلمش زیر سنگ است
Саодати ҳамрикоби таҳт шоҳ аст
سعادت همرکاب تحت شاه است
Зафари ҳамсояи зилл илоҳ аст
ظفر همسایۀ ظلّ اله است
зи фазли ҳақи ниҳодаи тоҷи барсар
ز فضل حق نهاده تاج برسر
Сапанди давлаташ ҳар ҳафт кишвар
سپند دولتش هر هفت کشور
зи райши пуртӯии нури таҷаллӣ
ز رایش پرتوی نور تجلّی
зи лутфаши орзӯро сад тасаллӣ
ز لطفش آرزو را صد تسلّی
Даманд лутфи он хуршеди гавҳар
دماند لطف آن خورشید گوهر
Чу хати ёри зи оташи сабза тар
چو خطّ یار ز آتش سبزهٔ تر
зи ҷӯад ӯ чунон зари бор санг аст
ز جود او چنان زر بار سنگ است
Ки мори ганҷро аз ганҷ нанг аст
که مار گنج را از گنج ننگ است
Ба ҳар хонаи зи ҷӯади шоҳ бе ранҷ
به هر خانه ز جود شاه بی رنج
Ҳазорон ганҷ беш аз заъфи шатранҷ
هزاران گنج بیش از ضعف شطرنج
зи даст ӯ ки дар бахшиш илм шуд
ز دست او که در بخشش علَم شد
Дирами ҷузи пушти моҳии ҷамъ кам шуд
درم جز پشت ماهی جمع کم شد
Кафш нагузошт то дода дирам ро
کفش نگذاشت تا داده درم را
Кунун ҷом дирам бахшад карам ро
کنون جام درم بخشد کرم را
Дил аз дасташ чу малик аз адли обод
دل از دستش چو ملک از عدل آباد
Чу Тифл аз лаъиби табъаш аз карами шод
چو طفل از لعب طبعش از کرم شاد
Ба амр ӯ қазо дар кори машғӯл
به امر او قضا در کار مشغول
Ба наяш ахтари бедоди маъзул
به نهیش اختر بیداد معزول
Чунон орост гетиро ба эҳсон
چنان آراست گیتی را به احسان
Ки нанамояд касе дили хастаи ҷузи кон
که ننماید کسی دل خسته جز کان
Кунун олами чунон хуш мекунад зист
کنون عالم چنان خوش می کند زیست
Ки каси ҷузи Тифл дар зодан на бигирист
که کس جز طفل در زادن نه بگریست
Сами Рахшаш ба ҷавлони рӯзи ҳиҷо
سم رخشش به جولان روز هیجا
Нагорд бар замини анои Фтҳно
نگارد بر زمین انّا فتحنا
Ба гоҳи кини зи акси ханҷари тез
به گاه کین ز عکس خنجر تیز
зи оби зиндагонии оташи ангез
ز آب زندگانی آتش انگیز
эй рояташ бар ҳафт кишвар
همای رایتش بر هفت کشور
Саодат моя дод аз сояи пар
سعادت مایه داد از سایۀ پر
зи адлаши муътадили аздоди саркаш
ز عدلش معتدل اضداد سرکش
Ба моҳӣу самандари обу оташ
به ماهی و سمندر آب و آتش
Ҷаҳон аз зилзила шуд эмини он гоҳ
جهان از زلزله شد ایمن آن گاه
Ки дар ҷони фитнаро ҷо мекунад шоҳ
که در جان فتنه را جا می کند شاه
Нагӯям барқ дар размаш ҳисом аст
نگویم برق در رزمش حسام است
Ки теғи барқи теғашро ниёам аст
که تیغ برق تیغش را نیام است
Ба хоби марггар саҳмаши намояд
به خواب مرگ گر سهمش نماید
Азони сӯии адами ҷонҳо бар ояд
ازآن سوی عدم جانها بر آید
Зиҳии Искандарии каши Хизри даврон
زهی اسکندری کش خضر دوران
Нишонди гирди роҳаши зи оби ҳайвон
نشاند گرد راهش ز آب حیوان
Нагӯям зот ӯ парвардгор аст
نگویم ذات او پروردگار است
Хилоф ӯ хилоф кирдигор аст
خلاف او خلاف کردگار است
Турои ҳамтои ҳақ буд ёро
ترا همتایی حق بود یارا
Агар монанди май будӣ худо ро
اگر مانند می بودی خدا را
Худо чун худ наёрад офаридан
خدا چون خود نیارد آفریدن
Ту мисли худ кунӣ дар дам кашӣдан
تو مثل خود کنی در دم کشیدن
Зиҳии даври шаҳаншоҳи ҳумоюн
زهی دور شهنشاه همایون
Ки маддоҳонаш , мамдуҳанд акнӯн
که مداحانش، ممدوحند اکنون
Гули мадҳаши нги ирд аз хиради ранг
گل مدحش نگ یرد از خرد رنگ
Ки дорад дасти Мӯсо аз ҳинои нанг
که دارد دست موسی از حنا ننگ
Шҳншоҳо ! зи файзи ваҳии таъсир
شهنشاها! ز فیض وحی تأثیر
Забонам шуд чу теғи хури ҷаҳонгир
زبانم شد چو تیغ خور جهانگیر
Барон теғӣ ки гирад рубъи маскӯн
بران تیغی که گیرد ربع مسکون
Ба дарёи шаста бояд аз ҷигари хӯн
به دریا شسته باید از جگر خون
На мадҳӣ гуфтаам соҳибқирон ро
نه مدحی گفته ام صاحبقران را
Ба дарё шастаам теғи забон ро
به دریا شسته ام تیغ زبان را
Вале кӯи бахти онам каз равое
ولی کو بخت آنم کز روایی
Зарам ёбад айёри подшоиӣ
زرم یابد عیار پادشایی
Ба доролзрби табъами ахчаҳи моҳ
به دارالضرب طبعم اخچۀ ماه
Чу нақд хур шавад аз сиккаи шоҳ
چو نقد خور شود از سکّۀ شاه
Сазадгар ман зи саррофони ҳаросам
سزد گر من ز صرّافان هراسم
Ки қалби бахти худро ме шиносам
که قلب بخت خود را می شناسم
Қафои толеъамро тираи ахтар
قفای طالعم را تیره اختر
Ба пешонии гиреҳ чун ски ҳи зар
به پیشانی گره چون سک ۀ زر
Марои ахтар на собит шуд на сайёр
مرا اختر نه ثابت شد نه سیار
Чаҳ бахтаст ин на дрхўоб ва на бедор
چه بخت است این نه درخواب و نه بیدار
Ба ҷон ёбам амонгар аз лаби шоҳ
به جان یابم امان گر از لب شاه
зи ҳоли хеш , шаҳро созами огоҳ
ز حال خویش، شه را سازم آگاه
з бе айбии замонами хештан ро
ز بی عیبی زمانم خویشتن را
Ҷузи ин айбӣ надонам хештан ро
جز این عیبی ندانم خویشتن را
Фалаки сайди ман ва ман дили кабобам
فلک صید من و من دل کبابم
Ба дарёи гавҳарии муҳтоҷи обам
به دریا گوهری محتاج آبم
Хаҷал аз худ чу ноз бе харидор
خجل از خود چو ناز بی خریدار
Гиреҳ дар дил чу ху ӣ абрӯии ёр
گره در دل چو خو ی ابروی یار
Харидорӣ надорам бо ки нозам
خریداری ندارم با که نازم
Дамӣ бо ноМуродӣ ҳам бисозам
دمی با نامرادی هم بسازم
Ба дониши нозам аз толеъ ба ҷонам
به دانش نازم از طالع به جانم
Ба ҷони арзон вале қимати гаронам
به جان ارزان ولی قیمت گرانم
зи худ беҳтар шиносам ҳар харӣ ро
ز خود بهتر شناسم هر خری را
Мабодои бахти бади неки ахтарӣ ро
مبادا بخت بد نیک اختری را
зи бахти бади масӣҳии хари пурситам
ز بخت بد مسیحی خر پرستم
Наомад як ҷӯии толеъ ба дастам
نیامد یک جوی طالع به دستم
зи ҷоми яъси мастии ҳамчуи ман кӯ
ز جام یأس مستی همچو من کو
Масеҳи хрпрстии ҳамчуи ман кӯ
مسیح خرپرستی همچو من کو
Буд то осмони болои замини зер
بود تا آسمان بالا زمین زیر
Ҳаросади оҳӯ аз сари панҷаи шер
هراسد آهو از سر پنجۀ شیر
Шаҳу шҳзодгони ҷовиди иқбол
شه و شهزادگان جاوید اقبال
Вилояти шоди бодо аз зару мол
ولایت شاد بادا از زر و مال
Вазирони накӯи хоҳонаш яксар
وزیران نکو خواهانش یکسر
Ба давлати ғайрати хоқону қайсар
به دولت غیرت خاقان و قیصر