Расед иду зи мо моҳ рӯза кард гузар

رسید عید و ز ما ماه روزه کرد گذر

Видоъ бояд кардаш ки кард рои сафар

وداع باید کردش که کرد رای سفر

Ба мо муқаддамаи иди фар хуҷаста расед

به ما مقدمه عید فر خجسته رسید

Баранд рӯзаи фархундаи соқаи лашкар

براند روزه فرخنده ساقه لشکر

Бирафт зуди зи наздики мо ва нест шигифт

برفت زود ز نزدیک ما و نیست شگفت

Ки зӯдтар равад он чизи кӯи гиромӣ тар

که زودتر رود آن چیز کو گرامی تر

Маи сиём дарахтӣаст бор ӯ раҳмат

مه صیام درختی است بار او رحمت

Ба оби зуҳд тавон хӯрд ҳам зи шохаш бар

به آب زهد توان خورد هم ز شاخش بر

Бузургвори мҳоу хуҷастаи аёмо

بزرگوار مها و خجسته ایاما

Чаҳ гуфт хоҳӣ аз мо ба холиқи Акбар

چه گفت خواهی از ما به خالق اکبر

Надоштем туро ончунон ки воҷиб буд

نداشتیم تو را آنچنان که واجب بود

Шудӣ ва монад ҳақати халқро ба гардан бар

شدی و ماند حقت خلق را به گردن بر

Ҳақати шинохт ки донад чунонкӣ ҳаст раво

حقت شناخت که داند چنانکه هست روا

Басарати барад ки донад чунонкии барад ба сар

بسرت برد که داند چنانکه برد به سر

Амири ғозии Маҳмӯди сайфи давлату дайн

امیر غازی محمود سیف دولت و دین

Хдоигони ҷаҳондори хусрави сафдар

خدایگان جهاندار خسرو صفدر

Музаффарии мулкии каши мулӯк рӯй замин

مظفری ملکی کش ملوک روی زمین

Ҳаме бабўсанд аз бандагии рикоб ба зар

همی ببوسند از بندگی رکاب به زر

Сипеҳри хост ки бошад Музаффару маймун

سپهر خواست که باشد مظفر و میمون

Ситораи хост ки бошадаш гавҳари афсар

ستاره خواست که باشدش گوهر افسر

Аз он сипеҳр бар афрохт ҳамчуи айвонаш

از آن سپهر بر افراخت همچو ایوانش

Вази он ситораи фурӯзандаи гашти ҳамчуи гуҳар

وز آن ستاره فروزنده گشت همچو گهر

Бидон сабаб ки фалаки порае з ҳиммат ӯст

بدان سبب که فلک پاره ای ز همت اوست

Ҳаме нагардад қодир бар ӯ қазоу қадар

همی نگردد قادر بر او قضا و قدر

Замини зи сами паии пели кӯҳи пайкар ӯ

زمین ز سم پی پیل کوه پیکر او

Ҳаме билразад зи он сохт кӯҳро лангар

همی بلرزد ز آن ساخت کوه را لنگر

Вази он ки гавҳар бар афсараш ҳаме бошад

وز آن که گوهر بر افسرش همی باشد

Шудааст тобиши хуршеди дояи гавҳар

شده است تابش خورشید دایه گوهر

Хдоигоно омад маи сиёму гузашт

خدایگانا آمد مه صیام و گذشت

Ту шодмонаи бимон дар ҷалолат ва магзар

تو شادمانه بمان در جلالت و مگذر

Ба комгорӣу давлат ба тахт малик нишин

به کامگاری و دولت به تخت ملک نشین

Ба шодмонӣу ромиши бисоти лаҳви сайр

به شادمانی و رامش بساط لهو سیر

Гузорадӣ ҳақи рӯзаи чунонкии воҷиб буд

گذاردی حق روزه چنانکه واجب بود

Ба ҳосил омад хушнӯдии эзади довар

به حاصل آمد خشنودی ایزد داور

Хуҷаста бошад шаби қдрўи рӯзи нав аз ту

خجسته باشد شب قدرو روز نو از تو

Ҳар ончӣ кардӣ пазируфтаи даргаи маҳшар

هر آنچه کردی پذیرفته درگه محشر