Фарёди марои зини фалаки ойинаи кирдор
فریاد مرا زین فلک آئینه کردار
Коӣинаҳи бахти ман аз ӯ дорад зангор
کائینه بخت من از او دارد زنگار
Осема шудам ҳеҷ надонам чаканами ман
آسیمه شدم هیچ ندانم چکنم من
Оҷиз шудам ва кардам бар аҷзи худ иқрор
عاجز شدم و کردم بر عجز خود اقرار
Гӯйӣ ки магари роҳати ман меҳр батон аст
گویی که مگر راحت من مهر بتان است
Косбоби вуҷӯдаш ба ҷаҳон нест падедор
کاسباب وجودش به جهان نیست پدیدار
Аз гунбади даввори ҳамеи хираи бимонам
از گنبد دوار همی خیره بمانم
Баси кас ки чу ман хира шуд аз гунбади даввор
بس کس که چو من خیره شد از گنبد دوار
Бодайм ва надорем ҳамеи хирагии бод
بادیم و نداریم همی خیرگی باد
Кӯҳему зар ва сим надорем чу кҳсор
کوهیم و زر و سیم نداریم چو کهسار
Кӯҳем ки мепора накардем зи сахтӣ
کوهیم که می پاره نکردیم ز سختی
Бодайм ки мемонда нигарадем зи рафтор
بادیم که می مانده نگردیم ز رفتار
Абрем ки бошем ҳамеша ба таку пўӣ
ابریم که باشیم همیشه به تک و پوی
Ваз баҳр барорем ҳамеи лؤлؤи шҳўор
وز بحر برآریم همی لؤلؤ شهوار
Вонгоаҳ ба кирдори кафи хусрави ғозӣ
وانگاه به کردار کف خسرو غازی
Бебок баборем ба кҳсор ва ба гулзор
بی باک بباریم به کهسار و به گلزار
Як фавҷи ҳамеи байнам гум карда раҳи хеш
یک فوج همی بینم گم کرده ره خویش
Ва айёми парешони зи ҷаҳолат чу шаби тор
و ایام پریشان ز جهالت چو شب تار
Як қавми ҳамеи байнам дар хоби ҷаҳолат
یک قوم همی بینم در خواب جهالت
Пайкори зи дониш бар дониши пайкор
پیکار ز دانش بر دانش پیکار
Ҳанҷори ҳамеи бенанд аз шеъри ман оре
هنجار همی بینند از شعر من آری
Бенанди зи анҷум ба шаби тории ҳанҷор
بینند ز انجم به شب تاری هنجار
Чун каждуми хуфта шуда дар биғлаҳи машғӯл
چون کژدم خفته شده در بیغله مشغول
Бенанди хёлотӣ дар биҳдаҳи ҳамвор
بینند خیالاتی در بیهده هموار
Ман чун зи хаёлот барӣ гаштаам оре
من چون ز خیالات بری گشته ام آری
Бошад зи хаёлоти барии мардуми ҳушёр
باشد ز خیالات بری مردم هشیار
Як шаҳри ҳамеи байнам бедониш ва бе ақл
یک شهر همی بینم بی دانش و بی عقل
Афрӯхта аз кибри сару сохтаи бозор
افروخته از کبر سر و ساخته بازار
Пас чунки сарафканда ва ранҷур бимонадаст
پس چونکه سرافکنده و رنجور بماندست
Ҳар шох ки аз мивау гули кишти гронбор
هر شاخ که از میوه و گل کشت گرانبار
Ин шеъри ман аз рағм аду гуфтам аз аиро
این شعر من از رغم عدو گفتم از ایرا
То бод наҷунбад нафитад миваи зи ашҷор
تا باد نجنبد نفتد میوه ز اشجار
Ҳайҳот аду ҳаст нами шаб ки шавад зу
هیهات عدو هست نم شب که شود زو
Рӯй гулу чашми шкФаҳи тозау бедор
روی گل و چشم شکفه تازه و بیدار
Лекин чу падед ояд хуршед дар он дам
لیکن چو پدید آید خورشید در آن دم
Ночизи шўони нам ӯ ҷумла ба якбор
ناچیز شوآن نم او جمله به یکبار
Бадхоҳи бгрид чу бихандад ба маъонӣ
بدخواه بگرید چو بخندد به معانی
Аз гиряи нӯки қаламами дафтари ашъор
از گریه نوک قلمم دفتر اشعار