Вақти гули сӯрии хез эй нигор

وقت گل سوری خیز ای نگار

Бар гули сӯрӣ май сӯрии бабор

بر گل سوری می سوری ببار

Барбати суғдиро гардан бигир

بربط سغدی را گردن بگیر

Захма ба зеру Бам ӯ баргумор

زخمه به زیر و بم او برگمار

Рашк ҳаме оядам аз барбатат

رشک همی آیدم از بربطت

Танги мгирши снмо дар канор

تنگ مگیرش صنما در کنار

Дасти ту бар зер ту омад ҳаме

دست تو بر زیر تو آمد همی

Зони тани ман гашт чу зерат назор

زآن تن من گشت چو زیرت نزار

эй рухи ту чун гули сӯрӣ ба ранг

ای رخ تو چون گل سوری به رنگ

Бо рухи ту на гули сӯрӣ ба кор

با رخ تو نه گل سوری به کار

Гар набӯд гул чаҳ шавад зонка ҳаст

گر نبود گل چه شود زانکه هست

Аз гули сӯрии рухи ту ёдгор

از گل سوری رخ تو یادگار

Рӯй ту моро ҳамаи сола буд

روی تو ما را همه ساله بود

Лолаи худ рӯйу гули комгор

لاله خود روی و گل کامگار

Хор буд ҷонои гулро мудом

خار بود جانا گل را مدام

Рӯй ту он гул ки набошадаш хор

روی تو آن گل که نباشدش خار

Хези бетаи даст ба май зан ки май

خیز بتا دست به می زن که می

Дорад ҳамвора турои шоди хор

دارد همواره ترا شاد خوار

Зон май нӯшин ки ду ҷонами бадӣ

زآن می نوشین که دو جانم بدی

Гар шудӣ андари тани ман пойдор

گر شدی اندر تن من پایدار

Онкии бкони андар ҳамчун гуҳар

آنکه بکان اندر همچون گهر

Меҳри мар ӯро шудаи парвардгор

مهر مر او را شده پروردگار

Онкӣ буд дар тани озодагон

آنکه بود در تن آزادگان

Бо ҳамаи шодӣу тараби дастёр

با همه شادی و طرب دستیار

Гавҳари ҷўдст ки гардад бадв

گوهر جودست که گردد بدو

Аз гуҳари мардуми ҷӯади ошкор

از گهر مردم جود آشکار

Гар набадӣ хосият ӯ ба ҷӯад

گر نبدی خاصیت او به جود

Ҷой набӯдяш кафи шаҳриёр

جای نبودیش کف شهریار

Хусрави Маҳмӯди шаҳаншоҳи даҳр

خسرو محمود شهنشاه دهر

Меҳри фурӯзанда ба ҳангоми бор

مهر فروزنده به هنگام بار

Оташ сӯзанда ба ҳангоми разм

آتش سوزنده به هنگام رزم

Меҳри фурӯзанда ба ҳангоми бор

مهر فروزنده به هنگام بار

Он малики аср ки ҳаргиз бар ӯ

آن ملک عصر که هرگز بر او

Чархи фалакро набӯд ихтиёр

چرخ فلک را نبود اختیار

Онкии азу хор нагардад азиз

آنکه ازو خوار نگردد عزیز

Вонкаҳ азизаст бадв нест хор

وانکه عزیزست بدو نیست خوار

Онкии азу боғ баҳораст малик

آنکه ازو باغ بهارست ملک

Кафи зарафшонаш чу абри баҳор

کف زرافشانش چو ابر بهار

Онкӣ савораст ба ҳар донишӣ

آنکه سوارست به هر دانشی

Ҳаст пиёда бар ӯ ҳар савор

هست پیاده بر او هر سوار

Онкӣ чу бар хезади абри сахоаш

آنکه چو بر خیزد ابر سخاش

Дар кунад ӯ бар ҳамаи олами нисор

در کند او بر همه عالم نثار

Сабз шавад боғи тараби халқ ро

سبز شود باغ طرب خلق را

Дар ғам ва андӯҳ намонад ғубор

در غم و اندوه نماند غبار

эй хираду ҷӯаду сахои ёри ту

ای خرد و جود و سخا یار تو

Нест туро аз маликони ҳеҷ ёр

نیست تو را از ملکان هیچ یار

Давлати ту даҳр бигирад ҳама

دولت تو دهر بگیرد همه

Ту ба тараб май хур ваанда мадор

تو به طرب می خور و انده مدار

Бас будат давлату дайни роҳбар

بس بودت دولت و دین راهبر

Бас будат фахру зафари пешкор

بس بودت فخر و ظفر پیشکار

То фалак аз сайр нагирад диранг

تا فلک از سیر نگیرد درنگ

Бодӣ монанди фалаки комгор

بادی مانند فلک کامگار

Шод ба ту онкӣ ба ту дӯстаст

شاد به تو آنکه به تو دوستست

Шоди зи ту онкии туро дӯстдор

شاد ز تو آنکه تو را دوستدار

Ямани ҳамаи солаи туро бар ямин

یمن همه ساله تو را بر یمین

Исри ҳамаи рӯзаи туро бар ясор

یسر همه روزه تو را بر یسار