На аз лаб ту барояд ҳаме ба таъми шукр

نه از لب تو برآید همی به طعم شکر

На бо рух ту барояд ҳаме ба нури қамар

نه با رخ تو برآید همی به نور قمر

На чун ту сӯрат пардохт хомаи Монӣ

نه چون تو صورت پرداخت خامه مانی

На чун ту лаъибат орост тешаи озр

نه چون تو لعبت آراست تیشه آزر

На аз замона тасаввур шавад чу ту сӯрат

نه از زمانه تصور شود چو تو صورت

На офтоб тавонад кунад чу ту гавҳар

نه آفتاب تواند کند چو تو گوهر

Ба нури озарӣ ва аз ту дар дидаам об

به نور آذری و از تو در دیده ام آب

Ба лутфи обӣ ва аз тест дар дилами озар

به لطف آبی و از تست در دلم آذر

Маро чу ақлӣ дар сар ба меҳри шоиста

مرا چو عقلی در سر به مهر شایسته

Маро чу ҷонӣ дар тан ба дӯстӣ дар хур

مرا چو جانی در تن به دوستی در خور

Валек суд чаҳ дорад ки бо дареғи ҳаме

ولیک سود چه دارد که با دریغ همی

Бирафт бояд нохӯрда аз ҷамоли ту бар

برفت باید ناخورده از جمال تو بر

Бад-ӣни замонаи зи фирдавс ҳар замони ризвон

بدین زمانه ز فردوس هر زمان رضوان

Ҳамеи кушояд бар бӯстони хуррам дар

همی گشاید بر بوستان خرم در

Дамидаи бод бар атрофи анбари Соро

دمیده باد بر اطراف عنبر سارا

Кашида абр бар офоқи дибаҳи шаштар

کشیده ابر بر آفاق دیبه ششتر

Чу ноф оҳӯ гашта ҳамаи ҳаво з бихӯр

چو ناف آهو گشته همه هوا ز بخور

Чу пар тӯтӣ гашта ҳамаи замини зи Хизр

چو پر طوطی گشته همه زمین ز خضر

Дареғу дарди казин рӯзгори пари нузҳат

دریغ و درد کزین روزگار پر نزهت

Чу заҳр мешавадам айш занда дилбар

چو زهر می شودم عیش ز انده دلبر

Дареғи онкии надидаи тамом рӯй ту ман

دریغ آنکه ندیده تمام روی تو من

Ниҳод бояд рӯем ҳаме ба роҳи сафар

نهاد باید رویم همی به راه سفر

зи баҳри оби ҳаёт аз паии ризои ту

ز بهر آب حیات از پی رضای تو

Замин ба паймоем ҳамчуи Хизру Искандар

زمین به پیمایم همچو خضر و اسکندر

Чунон бихоҳам рафтани зи пеши ту снмо

چنان بخواهم رفتن ز پیش تو صنما

Ки ваҳм хоҳад бӯдан ба пеши ман раҳбар

که وهم خواهد بودن به پیش من رهبر

Хабар нагӯядат аз ман магар ки абри баҳор

خبر نگویدت از من مگر که ابر بهار

Насими нордт аз ман магари насими саҳар

نسیم ناردت از من مگر نسیم سحر

Агар ҷавозӣ ёбам зи шаҳриёри ҷаҳон

اگر جوازی یابم ز شهریار جهان

Ки ихтиёр мулӯкасту ифтихори башар

که اختیار ملوکست و افتخار بشر

Ба баҳр дар кунам аз оташи дилами саҳро

به بحر در کنم از آتش دلم صحرا

Ба бодия кунам аз оби дидагони Фрғр

به بادیه کنم از آب دیدگان فرغر

Амири ғозии Маҳмӯди сайфи давлату дайн

امیر غازی محمود سیف دولت و دین

Ки қасд ӯ фирдавсасту даст ӯ кавсар

که قصد او فردوس است و دست او کوثر

Муборизӣ ки ъдил синон ӯст аҷал

مبارزی که عدیل سنان اوست اجل

Музаффарӣ ки қарин ҳисом ӯст зафар

مظفری که قرین حسام اوست ظفر

Чу офтоби азу бохтар сетанд нур

چو آفتاب ازو باختر ستاند نور

Ҳануз ношудаи пайдои тамом аз ховар

هنوز ناشده پیدا تمام از خاور

Намонад оз чу шуд кафи род ӯ мътӣ

نماند آز چو شد کف راد او معطی

Намонад ҷавр чу шуд рӯй равшанаши довар

نماند جور چو شد روی روشنش داور

Фалак замин сазад ар ҷӯад ӯ буд борон

فلک زمین سزد ار جود او بود باران

Ҷаҳони ър буд ар рӯй ӯ шавад ҷавҳар

جهان عر بود ار روی او شود جوهر

Мдиҳи хонишро бӯстон сазад маҷлис

مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس

Хатиби номашро осмон сазад минбар

خطیب نامش را آسمان سزد منبر

Хдоигоно дар ртбту сахои онӣ

خدایگانا در رتبت و سخا آنی

Ки чарх бо ту заминасту баҳр бо ту шимур

که چرخ با تو زمین است و بحر با تو شمر

Ки дид ҳаргиз аз абёти васфи ту мақта

که دید هرگز از ابیات وصف تو مقطع

Ки ёфт ҳаргиз дар баҳри мадҳи ту маъбар

که یافت هرگز در بحر مدح تو معبر

Ҳануз рӯзи мъолитро набӯдаи сабоҳ

هنوز روز معالیت را نبوده صباح

Ҳануз боғи бузургятро наруста шаҷар

هنوز باغ بزرگیت را نرسته شجر

Чу чӯб хушк бисӯзад асири гардун ро

چو چوب خشک بسوزد اثیر گردون را

Агар зи оташи хашмати ҷаҳди заъифи шарар

اگر ز آتش خشمت جهد ضعیف شرر

Далелаш аз ман коидўни надидаи ҳеҷ оташ

دلیلش از من کایدون ندیده هیچ آتش

зи туфи хашми ту гаштам чу сӯхтаи ахгар

ز تف خشم تو گشتم چو سوخته اخگر

Заъиф ва бе дили гаштами шҳо кигар худ ро

ضعیف و بی دل گشتم شها که گر خود را

зи зиндагони шимурам кас надорадам бовар

ز زندگان شمرم کس نداردم باور

На бистар аз тани ман ҳеҷ огаҳӣ ёбад

نه بستر از تن من هیچ آگهی یابد

На ҳеҷ огаҳ гардад тани ман аз бистар

نه هیچ آگه گردد تن من از بستر

Чунон бимонадам дар дасти рӯзгору ҷаҳон

چنان بماندم در دست روزگار و جهان

Ки теғи тофта дар дасти марди оҳангар

که تیغ تافته در دست مرد آهنگر

Замир покам нашигифт агар ба оташи дил

ضمیر پاکم نشگفت اگر به آتش دل

з рӯем омад пайдо чу гавҳар аз ханҷар

ز رویم آمد پیدا چو گوهر از خنجر

Агар ба чашм ҳидоят нагашт гетии кӯр

اگر به چشم هدایت نگشت گیتی کور

Вагар ба гӯш ҳақиқат нагашт гардуни кар

وگر به گوش حقیقت نگشت گردون کر

Чаро ки ншнўдми ин ҳама ба адли сухан

چرا که نشنودم این همه به عدل سخن

Чаро ки он накунад сӯии ман ба меҳри назар

چرا که آن نکند سوی من به مهر نظر

Аз он ғамӣ шудаам ман ки ғам дилам бшикофт

از آن غمی شده ام من که غم دلم بشکافت

Магар нахоҳад ҷуз дар намекард гузар

مگر نخواهد جز در میانش کرد گذر

Басони мзмри бахти марои миёна тиҳӣ аст

بسان مزمر بخت مرا میانه تهی است

Аз он бинолам чун зери зор бар мзмр

از آن بنالم چون زیر زار بر مزمر

Ба пеши тахти ту шоҳо гила накардам ман

به پیش تخت تو شاها گله نکردم من

зи бахт то нашудам сахти оҷизу музтар

ز بخت تا نشدم سخت عاجز و مضطر

Басони авдам то оташӣ ба ман нарасад

بسان عودم تا آتشی به من نرسد

Падед ноед ончам ба дил буд мзмр

پدید ناید آنچم به دل بود مضمر

Ба назд душман агар нест рӯй сурхами зард

به نزد دشمن اگر نیست روی سرخم زرد

Ба назд дӯст агар нест чашми хушкам тар

به نزد دوست اگر نیست چشم خشکم تر

Чу рӯй обӣ рӯй маро мабод баҳо

چو روی آبی روی مرا مباد بها

Чу чашми наргиси чашм маро мабод басар

چو چشم نرگس چشم مرا مباد بصر

Хдоигоно бар ман чаро наме тобӣ

خدایگانا بر من چرا نمی تابی

Чу май тобӣ бар халқи ин ҷаҳон яксар

چو می تابی بر خلق این جهان یکسر

На ту Фрўтрии андари бузургӣ аз хуршед

نه تو فروتری اندر بزرگی از خورشید

На ман ба хизмати ту камтарами зи нилӯфар

نه من به خدمت تو کمترم ز نیلوفر

Манам чу зарра ва ту офтоби ъолмтоб

منم چو ذره و تو آفتاب عالمتاب

зи ҷӯади хеш чу хуршеди зарра май парвар

ز جود خویش چو خورشید ذره می پرور

Вагар ту сояи азин ҷон хаста бурдорӣ

وگر تو سایه ازین جان خسته برداری

Ба хок хеш кунам хӯни худ ба боди ҳадар

به خاک خویش کنم خون خود به باد هدر

Агарчӣ оташро қурбӣ ва иззатӣ бошад

اگرچه آتش را قربی و عزتی باشد

Ба нафас хеш азизаст низ хокистар

به نفس خویش عزیزست نیز خاکستر

Гарчи дару гуҳари қӣматӣ буд дар кон

گرچه در و گهر قیمتی بود در کان

Вгрчаҳ зояд аз гови дриҳии анбар

وگرچه زاید از گاو دریهی عنبر

Валек санг буд мояи саботи яке

ولیک سنگ بود مایه ثبات یکی

Валек талх буд ҳосили зҳоб дигар

ولیک تلخ بود حاصل زهاب دگر

Манам чу гавҳар дар санги хушки тани пинҳон

منم چو گوهر در سنگ خشک تن پنهان

Манам чу анбар дар гови баҳри дили мзмр

منم چو عنبر در گاو بحر دل مضمر

Саҳоби дасти ту хуршедро диҳад моя

سحاب دست تو خورشید را دهد مایه

Луоби калаки ту шохи амли برارد бар

لعاب کلک تو شاخ امل برآرد بر

Ба давлати ту буд рӯҳ дар тани ҳайвон

به دولت تو بود روح در تن حیوان

Ба макунат ту буд бода дар дили соғар

به مکنت تو بود باده در دل ساغر

Сахо ба дасти ту нозон чу тан ба ҷону равон

سخا به دست تو نازان چو تن به جان و روان

Амл ба дасти ту ҳайрон чу дидаи аъўр

امل به دست تو حیران چو دیده اعور

зи баҳри мадҳи туу ҳамла аду ҳастам

ز بهر مدح تو و حمله عدو هستم

Ба базму разм чу калак ва чу найзаи бастаи камар

به بزم و رزم چو کلک و چو نیزه بسته کمر

Агар бабрии сар аз танам чу калак ба теғ

اگر ببری سر از تنم چو کلک به تیغ

Чу калаки раведам аз баҳри мадҳат аз тани сар

چو کلک رویدم از بهر مدحت از تن سر

Вагар чу анбар бар оташам бисӯзӣ пок

وگر چو عنبر بر آتشم بسوزی پاک

Мдиҳи ёбӣ аз ман чу барӣ аз анбар

مدیح یابی از من چو بری از عنبر

Ним чу оҳӯ каз кишвар дигар бачарад

نیم چو آهو کز کشور دگر بچرد

Наад муаттари нофа ба кишвари дигар

نهد معطر نافه به کشور دیگر

Басони бозами каш чун дории андрбнд

بسان بازم کش چون داری اندربند

Шикори пеши ту орад чу боз бояд пар

شکار پیش تو آرد چو باز باید پر

Аҷаб набошад каз миннати Аёдии ту

عجب نباشد کز منت ایادی تو

Чу тавқи қамарӣ бар гарданам бимонад асар

چو طوق قمری بر گردنم بماند اثر

Ду то чаро шавам аз ту агар камон нашудам

دو تا چرا شوم از تو اگر کمان نشدم

Тиҳӣ чаро шавам аз ту агар ним соғар

تهی چرا شوم از تو اگر نیم ساغر

Ба мадҳати андар бисёр шуд марои гуфтор

به مدحت اندر بسیار شد مرا گفتار

Зиён буд чу фаровон хуранд шаҳду шукр

زیان بود چو فراوان خورند شهد و شکر

з об рӯем қатра намонад ҷуз ки хлоб

ز آب رویم قطره نماند جز که خلاب

Намонад зи оташи табъами магар ки хокистар

نماند ز آتش طبعم مگر که خاکستر

Хдоигонои доне ки чанд сол омад

خدایگانا دانی که چند سال آمد

Ки ҷуз ба даргаи ту мар маро набӯд мақар

که جز به درگه تو مر مرا نبود مقر

Шубону рӯзони бедору музтариби монда

شبان و روزان بیدار و مضطرب مانده

зи баҳри гуфтани мадҳат чу лолау ъбҳр

ز بهر گفتن مدحت چو لاله و عبهر

Бисоти шукри ту густардаам ба кӯшиши табъ

بساط شکر تو گسترده ام به کوشش طبع

Ниҳоли мадҳи ту парвардаам ба хӯни ҷигар

نهال مدح تو پرورده ام به خون جگر

Ба васфи мадҳи ту оканда дар дили андеша

به وصف مدح تو آکنده در دل اندیشه

Ба назми васфи ту андӯхта ба дидаи сҳр

به نظم وصف تو اندوخته به دیده سهر

зи баҳри онро то бар замона ҷилва кунанд

ز بهر آن را تا بر زمانه جلوه کنند

Мдиҳҳои туро сохтем зи ҷони зевар

مدیح های تو را ساختیم ز جان زیور

Вагар бихоҳад аз баҳри чашми захм акнӯн

وگر بخواهد از بهر چشم زخم اکنون

Ду дида чу шабаҳ бар бндмш ба гардан бар

دو دیده چو شبه بر بندمش به گردن بر

Агар ба дафтари ман ҷузи мадоеҳи ту буд

اگر به دفتر من جز مدایح تو بود

Танами зи банди балои бастаи бод чун дафтар

تنم ز بند بلا بسته باد چون دفتر

Вагар сипеҳри з хуршед созадат дияем

وگر سپهر ز خورشید سازدت دیهیم

Мурассаъаш кунам аз мадҳи ту бузургу ном овар

مرصعش کنم از مدح تو بزرگ و نام آور

Ба таъна гуяд душман ки кор чун накунӣ

به طعنه گوید دشمن که کار چون نکنی

з кор гардад мардуми бузургу ном овар

ز کار گردد مردم بزرگ و نام آور

Чигуна кор тавонем кард бе олат

چگونه کار توانیم کرد بی آلت

Ҳисоми ҳаргиз беқабза кӣ намӯд ҳунар

حسام هرگز بی قبضه کی نمود هنر

Дуруст шуд ки замонааст мари марои душман

درست شد که زمانه است مر مرا دشمن

Ба ҷузи замонаи марои душман дигар мшмр

به جز زمانه مرا دشمن دگر مشمر

зи зоду бумам бар кунад ва ҳар замон ва кунун

ز زاد و بومم بر کند و هر زمان و کنون

Ҳаме бимонадам аз сад ҳазор гӯнаи ъбр

همی بماندم از صد هزار گونه عبر

Аз онкӣ ҳастам азу ва аз онкӣ ҳаст аз ман

از آنکه هستم ازو و از آنکه هست از من

Басанда кардам як чанд гуҳ ба хоб ва ба хур

بسنده کردم یک چند گه به خواب و به خور

Агар ба кӯдакии умедворам аз фарзанд

اگر به کودکی امیدوارم از فرزند

Чигуна бошудам умеди перӣ аз модар

چگونه باشدم امید پیری از مادر

Раҳеи писарро ӣнҷо ба ту супурди имрӯз

رهی پسر را اینجا به تو سپرد امروز

Ки даии раҳеро онҷо ба ту супурди падар

که دی رهی را آنجا به تو سپرد پدر

Бидон мубораки хона ҳаме равад малико

بدان مبارک خانه همی رود ملکا

Бидон мақоми расонади марои худои магар

بدان مقام رساند مرا خدای مگر

Ҷаҳони гузорам дар неку бади басони қазо

جهان گذارم در نیک و بد بسان قضا

Замини навардам дар рӯзу шаби басони қадар

زمین نوردم در روز و شب بسان قدر

Чу рег ва моҳӣ бошам ба кӯҳ ва дар дарё

چو ریگ و ماهی باشم به کوه و در دریا

Чу шер ва танин хасем ба бешау крдр

چو شیر و تنین خسیم به بیشه و کردر

Чу боди шукри гузорами зи ту ба хос ва ба ом

چو باد شکر گزارم ز تو به خاص و به عام

Чу меҳри мадҳи расонами зи ту ба баҳр ва ба бар

چو مهر مدح رسانم ز تو به بحر و به بر

Дуоу шукр ту гӯям ба даргаи касрӣ

دعا و شکر تو گویم به درگه کسری

Саноу мадҳ ту хонам ба маҷлиси қайсар

ثنا و مدح تو خوانم به مجلس قیصر

Ҳамеша то бидамад бар фалаки зи меҳри зё

همیشه تا بدمد بر فلک ز مهر ضیا

Ҳамеша то бчкд бар замини зи абри мтр

همیشه تا بچکد بر زمین ز ابر مطر

Бар осмон ҷалолат битоб чун хуршед

بر آسمان جلالت بتاب چون خورشید

Ба бӯстони адолати бибол чун ърър

به بوستان عدالت ببال چون عرعر

Нигоҳбони танати боди адл чун ҷавшан

نگاهبان تنت باد عدل چون جوشن

Нигоҳбони сарат бод дод чун мғФр

نگاهبان سرت باد داد چون مغفر