эй бқд баркашида ҳамчуи сарву Кошғар

ای بقد برکشیده همچو سرو و کاشغر

эй рухи хуби ту ҳамчун моҳ ва аз ваии хубтар

ای رخ خوب تو همچون ماه و از وی خوبتر

Ин яке моҳи тамоми он моҳро мишкӣни изор

این یکی ماه تمام آن ماه را مشکین عذار

Ва он дигар сарви равон ва он сарвро заррини камар

و آن دگر سرو روان و آن سرو را زرین کمر

Зулфи ту чун машк дар миҷмар ба гоҳ сӯхтан

زلف تو چون مشک در مجمر به گاه سوختن

Чашми ту чун наргиси андари боғ дар вақти саҳар

چشم تو چون نرگس اندر باغ در وقت سحر

Он яке партоб ва дорад мари маро бо печу тоб

آن یکی پرتاب و دارد مر مرا با پیچ و تاب

Вондгри пари хоб ва дорад мари маро бехобу хур

واندگر پر خواب و دارد مر مرا بی خواب و خور

Ду рахти лолаи сет ва дар ваии тӯдаи бўиндаҳи машк

دو رخت لاله ست و در وی توده بوینده مشک

Ду лабат лаъласт ва дар ваии рустаи сӣ ва ду дрр

دو لبت لعل است و در وی رسته سی و دو درر

Қатрае нӯшаст пиндории даҳонат эй санам

قطره ای نوش است پنداری دهانت ای صنم

Торакии мўисти пиндории миёнат эй писар

تارکی مویست پنداری میانت ای پسر

Зон наёбӣ гар бихоҳӣ аз дили ман ҷузи нишон

زان نیابی گر بخواهی از دل من جز نشان

Зон набинӣ гар бихоҳӣ аз тани ман ҷузи асар

زان نبینی گر بخواهی از تن من جز اثر

Аз висоли ту кушояд бар дилами дарҳои ком

از وصال تو گشاید بر دلم درهای کام

Вази сифоти ту ба бандад бар дилами роҳи фикр

وز صفات تو به بندد بر دلم راه فکر

Ин маро шодон кунад чун хизмати шоҳи ҷаҳон

این مرا شادان کند چون خدمت شاه جهان

Ва он маро ҳайрон кунад чун мадҳи шоҳи номвар

و آن مرا حیران کند چون مدح شاه نامور

Сайфи давлати шоҳи Маҳмӯди онки сайфи давлаташ

سیف دولت شاه محمود آنک سیف دولتش

Ҳамчуи рой ӯ сутӯдаи даст ва чу номаши мштҳр

همچو رای او ستوده دست و چو نامش مشتهر

Он басони зуҳди сӯии ганҷи раҳмат раҳ намой

آن بسان زهد سوی گنج رحمت ره نمای

Вони басони ақли сӯии илму ҳикмати роҳбар

وآن بسان عقل سوی علم و حکمت راهبر

Зери дасти рой ӯ шуд равнақи тобандаи малик

زیر دست رای او شد رونق تابنده ملک

Зери пои қадар ӯ шуд тораки тобандаи хур

زیر پای قدر او شد تارک تابنده خور

Ин яке андари ҷаҳон хусравӣ карда ватан

این یکی اندر جهان خسروی کرده وطن

Вондгр бар осмон сарварӣ карда мақар

واندگر بر آسمان سروری کرده مقر

Ҷоҳу номаш дар ҷаҳони густардау тобон шуда

جاه و نامش در جهان گسترده و تابان شده

Ин яке рухшандаи хуршеди Андгари тобони қамар

این یکی رخشنده خورشید آندگر تابان قمر

Ин ҳамаи гетии гирифта чун иродат бе гумон

این همه گیتی گرفته چون ارادت بی گمان

Вони ҳамаи олами расидаи ҳамчуи фикрат бе магар

وآن همه عالم رسیده همچو فکرت بی مگر

Найзау тираш ба ҳангоми ҷидоли бадсигол

نیزه و تیرش به هنگام جدال بدسگال

Ин ҳама гардад қазоу вон ҳама гардад қадар

این همه گردد قضا و وآن همه گردد قدر

Ин нёромди магар дар ҷисми ҳосид чун равон

این نیارامد مگر در جسم حاسد چون روان

Вон наёсоед магар дар чашми аъдо чун басар

وآن نیاساید مگر در چشم اعدا چون بصر

Моҳ шавол омад эй шаҳи сӯии ту бо иди ҷуфт

ماه شوال آمد ای شه سوی تو با عید جفت

Ҳар ду гирданд аз сарвар ва аз нишотати баҳраи вар

هر دو گردند از سرور و از نشاطت بهره ور

Ин яке оварад сӯии ту Наиму ъзу ноз

این یکی آورد سوی تو نعیم و عز و ناز

Ва он яке оварад зии ту Яману саъди кому кар

و آن یکی آورد زی تو یمن و سعد کام و کر

Мари хуҷастаи боди ид ва рафтани моҳи сиём

مر خجسته باد عید و رفتن ماه صیام

Боди маликат безаволу боди тахтат бе хатар

باد ملکت بی زوال و باد تختت بی خطر

Ин яке бодат ба бахту давлати олии муайян

این یکی بادت به بخت و دولت عالی معین

Ва он яке бодати зи ҷаври гунбади гардуни сипар

و آن یکی بادت ز جور گنبد گردون سپر