Рӯйҳоро нигор карда расед

روی ها را نگار کرده رسید

Кори ман зон нигор шуд ба нигор

کار من زان نگار شد به نگار

Он нигорӣ ки кофараш бархонад

آن نگاری که کافرش برخواند

Беш исломро накард инкор

بیش اسلام را نکرد انکار

Кард марҳами дили фигори маро

کرد مرهم دل فگار مرا

Чеҳраҳоӣ ба панҷ гашта фигор

چهره هایی به پنج گشته فگار

Кож карда бирав бунафшау гул

کاژ کرده برو بنفشه و گل

Кор карда бирав ба нақш ва нигор

کار کرده برو به نقش و نگار

Рост ҳамчун задудаи рои ту буд

راست همچون زدوده رای تو بود

Ки зҳмлон хабар надошт айёр

که زحملان خبر نداشت عیار

Чун сахои ту бади софӣу пок

چون سخای تو بد صافی و پاک

Ки науфтад ба рӯзи миннати бор

که نیفتد به روز منت بار

Ҳамаи ду рӯй ва дӯстанду азиз

همه دو روی و دوستند و عزیز

Дар дилу табъи мардумони ҳамвор

در دل و طبع مردمان هموار

Ҳеҷ ду рӯйро дар ин олам

هیچ دو روی را در این عالم

Тезтар зон надидаам бозор

تیزتر زان ندیده ام بازار

То даромад чу офтоб аз дар

تا درآمد چو آفتاب از در

Шуд зи равзани бурун чун шаби тимор

شد ز روزن برون چون شب تیمار

Ҳар дурустӣ ки буд азу бишикаст

هر درستی که بود ازو بشکست

Лашкари дайни бнозҷони аўбор

لشکر دین بنازجان اوبار

Зони шикаста ки буд зуд бибаст

زآن شکسته که بود زود ببست

Ҳар шикаста ки доштам дар кор

هر شکسته که داشتم در کار

Чун бсхтми тамом ва башмурдам

چون بسختم تمام و بشمردم

Рост омад ба схтн ва ба шумор

راست آمد به سختن و به شمار

Чашми ҷӯади туроу ҳоли маро

چشم جود تو را و حال مرا

Сахт андак намӯду бас бисёр

سخت اندک نمود و بس بسیار

Гуфтам эй моҳи шакл бар пари санг

گفتم ای ماه شکل بر پر سنگ

Падарати офтоби чархи гузор

پدرت آفتاب چرخ گزار

Роҳатӣ додем сазост ки ман

راحتی دادیم سزاست که من

Бе ту рнҷў будаму бемор

بی تو رنجو بودم و بیمار

Аз миннати узри хост бояд аз онк

از منت عذر خواست باید از آنک

Гила дорам зи модарати кҳсор

گله دارم ز مادرت کهسار

Роҳ бар ман чунон бибаст ҳаме

راه بر من چنان ببست همی

Ки шудӣ рӯзи равшанами шаби тор

که شدی روز روشنم شب تار

Бахти ман хуфтаи монда буд ба гул

بخت من خفته مانده بود به گل

Гар накардяш ҳамчуи гули бедор

گر نکردیش همچو گل بیدار

Умдаи малику хоси шоҳи рашид

عمده ملک و خاص شاه رشید

Тӯҳфаи саъди гунбади даввор

تحفه سعد گنبد دوار

Онкии борони абр ӯ карда сет

آنکه باران ابر او کرده ست

Фаслҳои ҷаҳони зи ҷӯади баҳор

فصل های جهان ز جود بهار

Табъ ӯ баҳри гашту баҳри сароб

طبع او بحر گشت و بحر سراب

Каф ӯ абри гашту абри ғубор

کف او ابر گشت و ابر غبار

Аз пас ъзи хизматаши ҳамаи зл

از پس عز خدمتش همه ذل

Вази пас фахри хизматаши ҳамаи хор

وز پس فخر خدمتش همه خوار

Кавкаби хурраму рой ӯ собит

کوکب خرم و رای او ثابت

Ахтари азму амр ӯ сайёр

اختر عزم و امر او سیار

Ҳиммат ӯ ҳаме кунад осон

همت او همی کند آسان

Ҳар чаҳ гардун ҳаме кунад душвор

هر چه گردون همی کند دشوار

эй ба табъ ва ба кафи ту мансӯб

ای به طبع و به کف تو منسوب

Дар виқору сахои ҷиболу баҳор

در وقار و سخا جبال و بحار

Рӯзи таъӣд ту набинад шаб

روز تأیید تو نبیند شب

Гули иқбол ту надорад хор

گل اقبال تو ندارد خار

Сипари ҷоҳи ту маро дарёфт

سپر جاه تو مرا دریافت

Зери теғи замонаи хунхор

زیر تیغ زمانه خونخوار

Ҳамчуи ойинаи табъи ман бздўд

همچو آئینه طبع من بزدود

Аз пас онкӣ буд пари зангор

از پس آنکه بود پر زنگار

Чун брстми зи ҳабс каҷ нарӯм

چون برستم ز حبس کج نروم

Пеши фармони ту қалами кирдор

پیش فرمان تو قلم کردار

Ту ҳақиқати чунон шимур ки маро

تو حقیقت چنان شمر که مرا

Бар миёнаст чун қалами зуннор

بر میانست چون قلم زنار

То ҳаме гардаду ҳамеи борад

تا همی گردد و همی بارد

Бар замини осмону абри баҳор

بر زمین آسمان و ابر بهار

Чарх монанди бар маъодии гирд

چرخ مانند بر معادی گرد

Абри кирдор бар мўолии бор

ابر کردار بر موالی بار