Чу азм корӣ кардам маро ки дорад боз

چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز

Расад ба фарҷоми он кор каш кунам оғоз

رسد به فرجام آن کار کش کنم آغاز

Шабӣ ки оз برارد кунам ба ҳиммати рӯз

شبی که آز برآرد کنم به همت روز

Дарӣ ки чарх бибандад кунам ба дониши боз

دری که چرخ ببندد کنم به دانش باز

Агар надорам гардун нагӯядам ки бидор

اگر ندارم گردون نگویدم که بدار

Вагар нтозм гардун нагӯядам ки битоз

وگر نتازم گردون نگویدم که بتاز

На хира гардад чашми ман аз шаби торӣ

نه خیره گردد چشم من از شب تاری

На суст гардад пои ман аз тариқи дароз

نه سست گردد پای من از طریق دراز

Ба ҳеҷ ҳолеи ҳаргизи ду то нашуд пуштам

به هیچ حالی هرگز دو تا نشد پشتم

Магар ба боргаҳи шаҳриёри вақти намоз

مگر به بارگه شهریار وقت نماز

Чу дару гавҳар дар санг ва дар садафи доим

چو در و گوهر در سنگ و در صدف دایم

зи табъу хотир аз назм ва наср дорам роз

ز طبع و خاطر از نظم و نثر دارم راز

з бе тамизии ин ҳар ду то чу бндишм

ز بی تمیزی این هر دو تا چو بندیشم

Чу бе забонони ҳаргиз ба кас нагӯям роз

چو بی زبانان هرگز به کس نگویم راز

намегузорад хусрави зи пеши хеши маро

نمی گذارد خسرو ز پیش خویش مرا

Ки дар ҳавои хуросон яке кунам парвоз

که در هوای خراسان یکی کنم پرواز

Агар чаҳ аз паии ъзсти пои боз ба банд

اگر چه از پی عزست پای باز به بند

Чу ном бандаст он ъз ҳаме нахоҳад боз

چو نام بندست آن عز همی نخواهد باز

Биё бикаш ҳамаи ранҷу мҷўии осонӣ

بیا بکش همه رنج و مجوی آسانی

Ки кори гетӣ беранҷ менагирад соз

که کار گیتی بی رنج می نگیرد ساز

Фузунат ранҷ расад чун ба бартарӣ кӯшӣ

فزونت رنج رسد چون به برتری کوشی

Ки мондатар шӯй онгаҳ ки бар шӯй ба фароз

که مانده تر شوی آنگه که بر شوی به فراز