Бхост аз дил ва аз дидаи ман оташу об

بخاست از دل و از دیده من آتش و آب

Ки дид сӯхтау ғарқаи ҷузи ман инат ъҷоб

که دید سوخته و غرقه جز من اینت عجاب

Аз оташи дил ва аз оби дида дар дилу чашм

از آتش دل و از آب دیده در دل و چشم

Ҳаме наёяд фикрат ҳаме нагунҷад хоб

همی نیاید فکرت همی نگنجد خواب

Хаёли дӯсти ҳамаи рӯз дар канор манаст

خیال دوست همه روز در کنار منست

Гуҳӣ ба сулҳи даройади гуҳӣ ба ҷангу итоб

گهی به صلح درآید گهی به جنگ و عتاب

Чунон намоядам аз оби дидаи сӯрат ӯ

چنان نمایدم از آب دیده صورت او

Ки чеҳраи парӣ аз зери муҳраи лблоб

که چهره پری از زیر مهره لبلاب

Бидид гӯнаи худро дар оби нилӯфар

بدید گونه خود را در آب نیلوفر

Чу боз кард ҳамеи чашми худ зи мастии хоб

چو باز کرد همی چشم خود ز مستی خواب

Бидид гӯнаи зарду рухи кабӯди маро

بدید گونه زرد و رخ کبود مرا

ФрўФкнди сари хеш ва дида кард пари об

فروفکند سر خویش و دیده کرد پر آب

Ба гоҳ рафтанам аз дар даромад он дилбар

به گاه رفتنم از در درآمد آن دلبر

зи баҳри ҷанги миёни бастау кушодаи ниқоб

ز بهر جنگ میان بسته و گشاده نقاب

Чу дид азми маро бар сафари дуруст шуда

چو دید عزم مرا بر سفر درست شده

Фурӯи шикаст ба лؤлؤи канораи унноб

فرو شکست به لؤلؤ کناره عناب

зи дасту дидаи ши бигусастау бпиўстаҳ

ز دست و دیده ش بگسسته و بپیوسته

Ба сина ва ду Рахш бар ду руста дар хўшоб

به سینه و دو رخش بر دو رسته در خوشاب

Ҳаме гараст ва ҳаме гуфт аҳд ман машкан

همی گرست و همی گفت عهد من مشکن

Мсўзи ҷонам ва дар рафтани сафари мштоб

مسوز جانم و در رفتن سفر مشتاب

Куҷои туоне рафтан бар амри Маҳмӯдӣ

کجا توانی رفتن بر امر محمودی

Ки ӯст ҳамбар тақдири эзади ваҳоб

که اوست همبر تقدیر ایزد وهاب

Фурӯгузории даргоҳи шаҳриёри ҷаҳон

فروگذاری درگاه شهریار جهان

Фироқи ҷӯӣ аз авлиё ва аз аҳбоб

فراق جویی از اولیا و از احباب

Ҷавоб додам ва гуфтам ки рӯз бӯдан нест

جواب دادم و گفتم که روز بودن نیست

Савоби шуғли ман инаст ва ҳам набӯд савоб

صواب شغل من این است و هم نبود صواب

Чаҳ кор бошудам андари диёри ҳндстон

چه کار باشدم اندر دیار هندستان

Ки ҳаст бар ман шоҳаншаҳи ҷаҳон дар тоб

که هست بر من شاهنشه جهان در تاب

Чу ин ҷавоби нигорин ман з ман бишунид

چو این جواب نگارین من ز من بشنید

Фурӯ фиканд сар азандау надоди ҷавоб

فرو فکند سر از انده و نداد جواب

Бирафт аз бар ман ҳуш ман бирафт ва намонад

برفت از بر من هوش من برفت و نماند

Ҳадис чун намак ӯ бар ин дил чу кабоб

حدیث چون نمک او بر این دل چو کباب

Раҳе гирифтам дар пеши бирка буд дар ӯ

رهی گرفتم در پیش برکه بود در او

Ба ҷои сабзии санг ва ба ҷои оби сароб

به جای سبزی سنگ و به جای آب سراب

Замин чу коми наҳангу гё чу панҷаи шер

زمین چو کام نهنگ و گیا چو پنجه شیر

Сипеҳр чун дами товусу шаб чу пари ғроб

سپهر چون دم طاووس و شب چو پر غراب

Марои зи рашки бпўшидаҳи кисватӣ чун шаб

مرا ز رشک بپوشیده کسوتی چون شب

Ҳавои равшани пӯшидаи кисвати ҳиҷоб

هوای روشن پوشیده کسوت حجاب

Нигоҳ кардам аз даври ман телӣ дидам

نگاه کردم از دور من تلی دیدم

Ки чоҳи жарфи намояд аз он баланди уқоб

که چاه ژرف نماید از آن بلند عقاب

Кигар мунаҷҷим бар вай шавад чунон бинад

که گر منجم بر وی شود چنان بیند

Бар авҷи чарх ки беғам шавад зи устурлоб

بر اوج چرخ که بی غم شود ز اسطرلاب

Раҳеи дарози бгштм ки андарони ҳамаи роҳ

رهی دراز بگشتم که اندران همه راه

зи фар шоҳ надидам яке ба дасти хароб

ز فر شاه ندیدم یکی به دست خراب

Ҷаҳон саросар дидам басони хулди барин

جهان سراسر دیدم بسان خلد برین

зи адли хусрави мҳмўдшоаҳ нусрат ёб

ز عدل خسرو محمودشاه نصرت یاب

Хдоигонӣ каз фар ӯ ҳамеи бикунад

خدایگانی کز فر او همی بکند

зи панҷау даҳани шери ранги нохуну ноб

ز پنجه و دهن شیر رنگ ناخن و ناب

Ба ҷӯаду раъй бкрдаҳаст халқро бе ғам

به جود و رأی بکرده است خلق را بی غم

Ба адл ва дод кушодааст бар ҷаҳони абвоб

به عدل و داد گشاده است بر جهان ابواب

Хдоигони ҷаҳони сайфи давлати онкӣ ба табъ

خدایگان جهان سیف دولت آنکه به طبع

Ниҳодаанд ба фармон ӯ мулӯки рқоб

نهاده اند به فرمان او ملوک رقاب

Барандаи теғаш дар табъу ранг симоб аст

برنده تیغش در طبع و رنگ سیماب است

Ки кард рӯй бдондишгонши пари зи хизоб

که کرد روی بداندیشگانش پر ز خضاب

Ҳамеи қарори наёбад ба ҷой бар теғаш

همی قرار نیابد به جای بر تیغش

Балии қарори наёбад ба ҷой бар симоб

بلی قرار نیابد به جای بر سیماب

Хдоигоно донад худои ёри нишот

خدایگانا داند خدای یار نشاط

Чигуна гаштам то дидам он хуҷастаи хитоб

چگونه گشتم تا دیدم آن خجسته خطاب

Худоӣ донад пои бараҳна аз ҷилм

خدای داند پای برهنه از جیلم

Биёмадам ба блҳёраҳи ним шаб ба шитоб

بیامدم به بلهیاره نیم شب به شتاب

Ба бршколи шабии ман чунон гузашта ам

به برشکال شبی من چنان گذشته ام

Ки то ба гардан обаст ва то ба ҳалқи хлоб

که تا به گردن آب است و تا به حلق خلاب

Куҷои тавон шудан аз пеши тахти ту малико

کجا توان شدن از پیش تخت تو ملکا

Куҷои тавон шудан аз офтоб дар маҳтоб

کجا توان شدن از آفتاب در مهتاب

Кигар гурехтаи даргаи ту мурғ шавад

که گر گریخته درگه تو مرغ شود

Ҳавои саросар дар гирд ӯ шавад мизроб

هوا سراسر در گرد او شود مضراب

Магар ки хизмати ту тоъати худоӣ шудаи сет

مگر که خدمت تو طاعت خدای شده ست

Ки ҳаст баста дару халқро савобу уқоб

که هست بسته در و خلق را ثواب و عقاب

Хдоигоно дарёфт мрмро анда

خدایگانا دریافت مرمرا انده

зи ғам қарор надорам ҳаме маро дарёб

ز غم قرار ندارم همی مرا دریاب

Дарахти давлати ман бехилоф хушк шавад

درخت دولت من بی خلاف خشک شود

Агар наборад каф бирав ба ҷои саҳоб

اگر نبارد کف برو به جای سحاب

Ҳамеша то ки яке аввали ҳисоб буд

همیشه تا که یکی اول حساب بود

Мабод охири умри туро ба соли ҳисоб

مباد آخر عمر تو را به سال حساب

Бақоати бодо дар малик то ба пирӯзӣ

بقات بادا در ملک تا به پیروزی

Ҷаҳон чу ҳинд бигирӣ ба умру давлати шоб

جهان چو هند بگیری به عمر و دولت شاب

Ҳазор қаср чу Эрон банно кунӣ дар ҳинд

هزار قصر چو ایران بنا کنی در هند

Ҳазор шоҳ чу касрӣ бигирӣ аз аъқоб

هزار شاه چو کسری بگیری از اعقاب