Умрами ҳаме қсир кунад ин шаби тавил

عمرم همی قصیر کند این شب طویل

Вазанда касӣр шуд ин умри ман қалил

وز انده کثیر شد این عمر من قلیل

Дӯшами шабии гузашти чгўим чигуна буд

دوشم شبی گذشت چگویم چگونه بود

Ҳамчун нёзтираҳ ва ҳамчун амли тавил

همچون نیازتیره و همچون امل طویل

Каф алхзиб дошт фалак варна гуфтамӣ

کف الخضیب داشت فلک ورنه گفتمی

Бар сўки меҳри ҷома фурӯ зад магар ба нил

بر سوک مهر جامه فرو زد مگر به نیل

Аз сокинии чарху сиёҳии шаби маро

از ساکنی چرخ و سیاهی شب مرا

Табъ аз шигифти хирау чашм аз назари клил

طبع از شگفت خیره و چشم از نظر کلیل

Гуфтам замин надорад эърози мухталиф

گفتم زمین ندارد اعراض مختلف

Гуфтам ҳаво надорад арқони мустаҳил

گفتم هوا ندارد ارکان مستحیل

Чашмами мсил буд зи ашками шаби дароз

چشمم مسیل بود ز اشکم شب دراز

Мардум дарав нахуфту нхсбнд дар мсил

مردم درو نخفت و نخسبند در مسیل

Ин дидагар ба лؤлؤро даст дар ҷаҳон

این دیده گر به لؤلؤ را دست در جهان

Бо ӯ чаро бихобӣ бошад фалаки бахил

با او چرا بخوابی باشد فلک بخیل

Рӯз аз висоли ҳиҷри дробм буд мақом

روز از وصال هجر درآبم بود مقام

Шаб аз фироқи васл дар оташ кунам мқил

شب از فراق وصل در آتش کنم مقیل

Чун мӯр ва пашшаам ба заъифӣ чаро кашид

چون مور و پشه ام به ضعیفی چرا کشید

Гардун ба силсила дар поем чу шеру пел

گردون به سلسله در پایم چو شیر و پیل

Зиндаи хаёли дӯст ҳаме дорадам чунин

زنده خیال دوست همی داردم چنین

Коед ҳаме барам шаби тор аз дивист майл

کاید همی برم شب تار از دویست میل

Гуҳ бугзарад зи оби ду чашмам кулем вор

گه بگذرد ز آب دو چشمم کلیم وار

Гуҳ дар шавад дар оташи дилами рост чун халил

گه در شود در آتش دلم راست چون خلیل

На сӯхта дар оташ ва на ғарқаи андари об

نه سوخته در آتش و نه غرقه اندر آب

Гӯйӣ ки ҳаст бар тан ӯ пари Ҷабраил

گویی که هست بر تن او پر جبرئیل

Зари дасту сурхи ду руху дидаи маро ба ишқ

زر دست و سرخ دو رخ و دیده مرا به عشق

зи он ду рухи мунаққаши вази он дидаи кҳил

ز آن دو رخ منقش وز آن دیده کحیل

Чун навҳа Эй барорам ё нола Эй кунам

چون نوحه ای برآرم یا ناله ای کنم

Доўдўори кӯҳ буд мари марои рсил

داودوار کوه بود مر مرا رسیل

ӯро шиносам аз ҳамаи хубон агар фалак

او را شناسم از همه خوبان اگر فلک

Дар оташам наад ки наёрам бар ӯ бадӣл

در آتشم نهد که نیارم بر او بدیل

То кӣ дилами зи тир ҳаводис шавад ҷриҳ

تا کی دلم ز تیر حوادث شود جریح

То кӣ танами зи ҷаври замона буд алил

تا کی تنم ز جور زمانه بود علیل

Ҳаргиз чу ман нагирад чанги қазои шикор

هرگز چو من نگیرد چنگ قضا شکار

Ҳаргиз чу ман наёбади тири қадари қтил

هرگز چو من نیابد تیر قدر قتیل

Як чашм дар саодат накушод бахти ман

یک چشم در سعادت نگشاد بخت من

Каш дар замони дасти қазои дркшиди майл

کش در زمان دست قضا درکشید میل

На на ба меҳнати андарами он ҳол тоза шуд

نه نه به محنت اندرم آن حال تازه شد

Кони сӯй ҳар саодату давлат буд далел

کان سوی هر سعادت و دولت بود دلیل

Пидром ва ром кард марои рӯзгору бахт

پدرام و رام کرد مرا روزگار و بخت

Хоҷаи раиси сидобўолФтҳ бе ъдил

خواجه رئیس سیدابوالفتح بی عدیل

Он дар ҳунари ягона ва он дар хиради тамом

آن در هنر یگانه و آن در خرد تمام

Он дар сахои мақдам ва он дар насаби асил

آن در سخا مقدم و آن در نسب اصیل

Афъол ӯ гузидау осор ӯ баланд

افعال او گزیده و آثار او بلند

Ахлоқ ӯ муҳаззабу ақвол ӯ ҷамил

اخلاق او مهذب و اقوال او جمیل

эй даргаи ту қиблаи хоҳандагон шуда

ای درگه تو قبله خواهندگان شده

Кард эзадат ба рӯзии халқони магари кафил

کرد ایزدت به روزی خلقان مگر کفیل

Ҳаргиз нагашт хоҳӣ аз ҳоли мкрмт

هرگز نگشت خواهی از حال مکرمت

Зеро ки ту ба мкрмти андар нае бахил

زیرا که تو به مکرمت اندر نه ای بخیل

Мҳкмтрсти ҳзми ту аз кӯҳи бесутун

محکمترست حزم تو از کوه بیستون

Софӣ тараст азми ту аз ханҷари сқил

صافی ترست عزم تو از خنجر صقیل

Табъи ту дар зимистони боғӣ буд хуррам

طبع تو در زمستان باغی بود خرم

Фари ту дар ҳзирони зиллӣ буд злил

فر تو در حزیران ظلی بود ظلیل

Ҷузи баҳри хизмат ту набандам миён ба ҷаҳд

جز بهر خدمت تو نبندم میان به جهد

Рӯзӣ агар кушода шавад пеши ман сиблат

روزی اگر گشاده شود پیش من سبیل

Бар мураккаби ҳавои ту дар роҳи иштиёқ

بر مرکب هوای تو در راه اشتیاق

Сӯии ту бар ду дида равшан кунам раҳил

سوی تو بر دو دیده روشن کنم رحیل

Онам ки дасти даҳри наёбади марои заъиф

آنم که دست دهر نیابد مرا ضعیف

Онам ки чашм чарх набинад марои залил

آنم که چشم چرخ نبیند مرا ذلیل

Ҳаргиз ба чашм хуфт дар ман макун нигоҳ

هرگز به چشم خفت در من مکن نگاه

Вар чанд бар ду поем бандӣаст баси сақил

ور چند بر دو پایم بندیست بس ثقیل

Гӯшам бидон буд ки саломам кунӣ ба меҳр

گوشم بدان بود که سلامم کنی به مهر

Чашмам бидон буд ки атоем диҳии ҷазил

چشمم بدان بود که عطایم دهی جزیل

То дидагон ва то дил ва ҷонаст мари маро

تا دیدگان و تا دل و جانست مر مرا

Бошам туро ба ҷону дилу дидагони халил

باشم تو را به جان و دل و دیدگان خلیل

То чархро мадор буд хокро қарор

تا چرخ را مدار بود خاک را قرار

То калакро срир буд теғро слил

تا کلک را صریر بود تیغ را صلیل

Бодати бузурге ба ҳамаи неъматии музоф

بادت بزرگیی به همه نعمتی مضاف

Бодати саодатӣ ба ҳамаи давлатии кафил

بادت سعادتی به همه دولتی کفیل