Чист он котшши задуда чу об

چیست آن کاتشش زدوده چو آب

Чу гуҳари равшан ва чу лؤлؤи ноб

چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب

Нест симобу об ва ҳаст дарав

نیست سیماب و آب و هست درو

СФўти обу гӯнаи симоб

صفوت آب و گونه سیماب

На стрлобу хӯбӣу зиштӣ

نه سطرلاب و خوبی و زشتی

Бинмоед туро чу устурлоб

بنماید تو را چو اسطرلاب

На замонаи сет ва чун замонаи ҳаме

نه زمانه ست و چون زمانه همی

Шеб пайдо кунад ҳамеи зи шабоб

شیب پیدا کند همی ز شباب

Нест миҳроб ва бомдод кунанд

نیست محراب و بامداد کنند

Сӯй ӯ рӯй чун сӯии миҳроб

سوی او روی چون سوی محراب

Нест наққош ва шабаҳ бинагорад

نیست نقاش و شبه بنگارد

Сӯрат ҳар чаҳ бинад аз ҳар боб

صورت هر چه بیند از هر باب

Ҳамчу машшотагон кунад бар чашм

همچو مشاطگان کند بر چشم

Ҷилва рӯй хубу зулфи бета

جلوه روی خوب و زلف بتا

Софӣ обасту тира ранг шавад

صافی آبست و تیره رنگ شود

Гар бадви ҳеҷ роҳ ёбад об

گر بدو هیچ راه یابد آب

Моҳи шакл ва чу тофт меҳр бар ӯ

ماه شکل و چو تافت مهر بر او

Ояд аз нури акс ӯ маҳтоб

آید از نور عکس او مهتاب

Чун ҳавои равшан ва ба андаки дам

چون هوا روشن و به اندک دم

Пар шавад рӯй ӯ зи тираи саҳоб

پر شود روی او ز تیره سحاب

Равшану рости гӯ гӯйӣ нест

روشن و راست گو گویی نیست

Ҷузи дилу хотири аўлўололбоб

جز دل و خاطر اولوالالباب

Ҳамчуи рои малики падеди орад

همچو رای ملک پدید آرد

Кажӣ аз ростии хатои зи савоб

کژی از راستی خطا ز صواب

Ном ӯ божгўнаҳи он лафзӣ аст

نام او باژگونه آن لفظی است

Ки бигӯянд чун хуранд шароб

که بگویند چون خورند شراب

Шоҳи Маҳмӯди сайфи давлату дайн

شاه محمود سیف دولت و دین

Ки набинад чу ӯ замона ба хоб

که نبیند چو او زمانه به خواب

Онкии андар ҷаҳон намонад дев

آنکه اندر جهان نماند دیو

Гар шавад хашм ӯ ба ҷои шаҳоб

گر شود خشم او به جای شهاب

Хусравони пеш ӯ камар банданд

خسروان پیش او کمر بندند

Ҳамчу дар пеши хусравони ҳиҷоб

همچو در پیش خسروان حجاب

Чун замину фалак ба базм ва ба разм

چون زمین و فلک به بزم و به رزم

Нашносад магари дирангу шитоб

نشناسد مگر درنگ و شتاب

Нест мъҷб ба ҷӯади хешу ҷаҳон

نیست معجب به جود خویش و جهان

Май намояд ба ҷӯад ӯ эъҷоб

می نماید به جود او اعجاب

эй шаҳаншоҳи хусравӣ ки шудаи сет

ای شهنشاه خسروی که شده ست

Зери амри ту гардиши дулоб

زیر امر تو گردش دولاب

На аҷабгар зи бандаи маҳҷӯбӣ

نه عجب گر ز بنده محجوبی

Созад аз абри офтоби ҳиҷоб

سازد از ابر آفتاب حجاب

Ҳамаи аъдои ман змн гиранд

همه اعدای من زمن گیرند

Ончии созанд бо ман аз ҳар боб

آنچه سازند با من از هر باب

Аз уқобаст пари он тирӣ

از عقاب است پر آن تیری

Ки бадв мебияфкананд уқоб

که بدو می بیفکنند عقاب

Дастҳоем ба ришта Эй бастаст

دستهایم به رشته ای بستست

Каш надодаст ҷузи ду дастами тоб

کش ندادست جز دو دستم تاب

Дар сукӯни бартарами зи кӯҳ ки ман

در سکون برترم ز کوه که من

Дар ҷавоб аду нагирам тоб

در جواب عدو نگیرم تاب

Ҳар чаҳ гӯйанд мари маро бе шак

هر چه گویند مر مرا بی شک

Зу наёбанд хубу зишти ҷавоб

زو نیابند خوب و زشت جواب

Ҳаст бандаи набераи одам

هست بنده نبیره آدم

Дар ҳамаи чиз асар кунад ансоб

در همه چیز اثر کند انساب

Гуфта бадсигол чун Иблис

گفته بدسگال چون ابلیس

Давр кардам аз он чу хулди ҷаноб

دور کردم از آن چو خلد جناب

Шаҳрёрои мубини ту даврии ман

شهریارا مبین تو دوری من

Мадҳи ман байн чу лўлؤи хўшоб

مدح من بین چو لولؤ خوشاب

Дар софӣ назод ҳеҷ садаф

در صافی نزاد هیچ صدف

Зар сода назод ҳеҷ туроб

زر ساده نزاد هیچ تراب

То ман аз хизмати ту гаштами давр

تا من از خدمت تو گشتم دور

Кам шуд аз мӯҳтасиби марои эҷоб

کم شد از محتسب مرا ایجاب

Ҳамчу ҳарфӣ шудам наҳифу бало

همچو حرفی شدم نحیف و بلا

Гирди ман ҳамчуи гирди ҳарфи аъроб

گرد من همچو گرد حرف اعراب

Май фурӯи бордм чу борони ашк

می فرو باردم چو باران اشک

намебарояд дамами басони саҳоб

می برآید دمم بسان سحاب

Нестам чун збоби шӯх чаро

نیستم چون ذباب شوخ چرا

Дилам аз заъф шуд чу пари збоб

دلم از ضعف شد چو پر ذباب

Чун ғробми зи даври бинӣ аз он

چون غرابم ز دور بینی از آن

Тира шуд рӯзи ман чу пари ғроб

تیره شد روز من چو پر غراب

Кофарии неъматати набӯдаи маро

کافری نعمتت نبوده مرا

Дӯзахи хашмат аз чаҳ кард азоб

دوزخ خشمت از چه کرد عذاب

Бар баду нек аз ту дар ҳамаи сол

بر بد و نیک از تو در همه سال

Халқи олами мъоқбнду мсоб

خلق عالم معاقبند و مثاب

Онкӣ бе хидматии савоби даҳяш

آنکه بی خدمتی ثواب دهیش

Дид боядаш бе гуноҳи уқоб

دید بایدش بی گناه عقاب

Ман аз он бандагонам эй хусрав

من از آن بندگانم ای خسرو

Ки набанданд тамаъ дар асбоб

که نبندند طمع در اسباب

Зист донанд бостому камар

زیست دانند باستام و کمر

Рафт донанд бо Асоу ҷроб

رفت دانند با عصا و جراب

Гар камонам кунад фалак наҷаҳд

گر کمانم کند فلک نجهد

Суханами ҷуз ба ростии ншоб

سخنم جز به راستی نشاب

Дар шавамгар маро бифармое

در شوم گر مرا بفرمایی

Дар даҳони ҳужабри тези анёб

در دهان هژبر تیز انیاب

Бунаам аз барои номи ту ро

بنهم از برای نام تو را

Дидагони зери сиккаи зарроб

دیدگان زیر سکه ضراب

Хсрўо бар раҳят тез машав

خسروا بر رهیت تیز مشو

Сайфии андар бариданами мштоб

سیفی اندر بریدنم مشتاب

Ин ниҳоли нишондаро машкан

این نهال نشانده را مشکن

Макун обод кард хеши хароб

مکن آباد کرد خویش خراب

То бипушади замини зи сабзаи либос

تا بپوشد زمین ز سبزه لباس

То бибандади ҳавои зи абри ниқоб

تا ببندد هوا ز ابر نقاب

Ъзӣу ҳамчуи ъз мҳбб бош

عزی و همچو عز محبب باش

Сайфӣу ҳамчуи сайф нусрат ёб

سیفی و همچو سیف نصرت یاب

Бар ту фархундаи боди моҳи сиём

بر تو فرخنده باد ماه صیام

Хулди бодати зи кирдигори савоб

خلد بادت ز کردگار ثواب