Тир ва теғаст бар дилу ҷигарам

تیر و تیغست بر دل و جگرم

Ғаму тимори духтару писарам

غم و تیمار دختر و پسرم

Ҳам бад-инсон гдоздми шабу рӯз

هم بدینسان گدازدم شب و روز

Ғаму тимори модару падарам

غم و تیمار مادر و پدرم

Ҷигарам пораасту дили хаста

جگرم پاره است و دل خسته

Аз ғаму дарди он дилу ҷигарам

از غم و درد آن دل و جگرم

На хабар мерасад марои зи эшон

نه خبر می رسد مرا ز ایشان

На бадишон ҳаме расад хабарам

نه بدیشان همی رسد خبرم

Бозгаштами асири қалъа ноӣ

بازگشتم اسیر قلعه نای

Суд кам кард боқазои ҳазарам

سود کم کرد باقضا حذرم

Камари кӯҳ то нишаст манаст

کمر کوه تا نشست منست

Бар миёни ду даст шуд камарам

بر میان دو دست شد کمرم

Аз баландии ҳсну тундии кӯҳ

از بلندی حصن و تندی کوه

Мунқатиъи гашт аз замини назарам

منقطع گشت از زمین نظرم

Ман чу хоҳам ки осмони байнам

من چو خواهم که آسمان بینم

Сари фурӯди орм ва замин нагарм

سر فرود آرم و زمین نگرم

Паст май байнам аз ҳамаи кайҳон

پست می بینم از همه کیهان

Чун ҳумои сояи афканд ба серум

چون هما سایه افکند به سرم

Аз заъифии дасту танагии ҷой

از ضعیفی دست و تنگی جای

Нест мумкин ки перҳани бадарам

نیست ممکن که پیرهن بدرم

Аз ғаму дард чун гулу наргис

از غم و درد چون گل و نرگس

Рӯзу шаб бо сиришк ва бо сҳрм

روز و شب با سرشک و با سهرم

ё зи дидаи ситора май боРом

یا ز دیده ستاره می بارم

ё ба дидаи ситора май шимурам

یا به دیده ستاره می شمرم

Вари дил ман шудаст баҳри ғамон

ور دل من شدست بحر غمان

Ман чигуна зи дида дар шимурам

من چگونه ز دیده در شمرم

Гашти лолаи зи хӯни дидаи рухам

گشت لاله ز خون دیده رخم

Шуд бунафшаи зи захми даст барам

شد بنفشه ز زخم دست برم

Ҳамаи аҳволи ман дигаргун шуд

همه احوال من دگرگون شد

Рости гӯйии Сикандар дигарам

راست گویی سکندر دگرم

Ки дарин тираи рӯзӣу тории ҷой

که درین تیره روزی و تاری جای

Гавҳари дидагони ҳамеи сипарам

گوهر دیدگان همی سپرم

Бим кардаст дар дили амнам

بیم کردست در دل امنم

Заҳр кардаст ранҷи тани шукрам

زهر کردست رنج تن شکرم

Пеши тирӣ ки ин занад ҳадафам

پیش تیری که این زند هدفم

Зери теғӣ ки он кашад сипарам

زیر تیغی که آن کشد سپرم

Об софӣ шудаст хӯни дилам

آب صافی شدست خون دلم

Хӯн тира шудаст оби серум

خون تیره شدست آب سرم

Будам оҳан кунун азуи зангам

بودم آهن کنون ازو زنگم

Будам оташ кунун азуи шарарам

بودم آتش کنون ازو شررم

На сари озодам ва на аҷрии хур

نه سر آزادم و نه اجری خور

Пас на аз лашкарам на аз ҳашарам

پس نه از لشکرم نه از حشرم

Дар наёбам хато чу бе хирадам

در نیابم خطا چو بی خردم

Раҳ набинам ҳаме чу бе басарам

ره نبینم همی چو بی بصرم

Нашнавам некӯ ва набинам рост

نشنوم نیکو و نبینم راست

Чун сипеҳру замонаи кӯру карам

چون سپهر و زمانه کور و کرم

Меҳнат огӣн шудам чунонкӣ кунун

محنت آگین شدم چنانکه کنون

Накунад ҳеҷ шодиӣии асарам

نکند هیچ شادیئی اثرم

эй ҷаҳони сахтии ту чанд кашам

ای جهان سختی تو چند کشم

Ваии фалаки ишваи ту чанд хуррам

وی فلک عشوه تو چند خرم

Коши ман ҷумлаи айби доштамӣ

کاش من جمله عیب داشتمی

Чун блоисти ҷумла аз ҳунарам

چون بلایست جمله از هنرم

Бар дилами ози ҳаргиз ар нагузашт

بر دلم آز هرگز ار نگذشت

Пас чаро ман замони замони бтрм

پس چرا من زمان زمان بترم

Бастад аз ман замона ҳар чаҳ бидод

بستد از من زمانه هر چه بداد

Розӣам бо замонаи сар ба серум

راضیم با زمانه سر به سرم

То ба гардани азин ҷаҳон чу рӯм

تا به گردن ازین جهان چو روم

Аз ҳамаи халқ миннатӣ набарам

از همه خلق منتی نبرم

Мол шуд дайн нашуд на бар судам

مال شد دین نشد نه بر سودم

Рафт ҳаш монад ҷон на бар зафарам

رفت هش ماند جان نه بر ظفرم

Ин ҳама ҳаст ва нестам навмед

این همه هست و نیستم نومید

Ки сногўии шоҳи додгарам

که ثناگوی شاه دادگرم

Подшои бўолмзФри иброҳӣм

پادشا بوالمظفر ابراهیم

Ки з мадҳаш сиришта шуд гуҳарам

که ز مدحش سرشته شد گهرم

Гар фалак ҷавр кард бар тани ман

گر فلک جور کرد بر تن من

Подшо одиласт ғам нахӯрам

پادشا عادلست غم نخورم