Ман ки масъӯди саъди салмонам
من که مسعود سعد سلمانم
Зончаҳ гуфтам ҳамаи пушаймонам
زانچه گفتم همه پشیمانم
Зонка хоҷа маро худовандаст
زانکه خواجه مرا خداوندست
Хештанро ғулом ӯ донам
خویشتن را غلام او دانم
Ба ҳамаи вақти шукр ӯ гӯям
به همه وقت شکر او گویم
Ба ҳамаи ҷои мадҳ ӯ хонам
به همه جای مدح او خوانم
Ҳар сноӣӣ ки гуфтам ӯро ман
هر ثنائی که گفتم او را من
Сҷлст ӯ ба садри девонам
سجلست او به صدر دیوانم
Ҳаст маълум ӯ ки дар хизмат
هست معلوم او که در خدمت
Ман зи каси ҳеҷ музди нстонм
من ز کس هیچ مزد نستانم
Хостами шғлкӣ ки шуғлӣ ҳаст
خواستم شغلکی که شغلی هست
Ҳаст аз онсон ки ман ҳаме донам
هست از آنسان که من همی دانم
Гуфтӣ он шуғлро ба қӯти ин
گفتی آن شغل را به قوت این
зи сари имрӯзи тозаи гардонам
ز سر امروز تازه گردانم
Чун бгФтндш эҳтизоз намӯд
چون بگفتندش اهتزاز نمود
Некуӣ гуфт баси фаровонам
نیکویی گفت بس فراوانم
Бо ҳама кас бигуфтам ин қисса
با همه کس بگفتم این قصه
Ки ман аз нойибони девонам
که من از نایبان دیوانم
Кардам аз ҳиммату мурувват ӯ
کردم از همت و مروت او
Шукрҳоеи чунонкӣ ман донам
شکرهایی چنانکه من دانم
Хостам то қибола бинивисам
خواستم تا قباله بنویسم
Нойибиро ба шуғл бинишонам
نایبی را به شغل بنشانم
Чун ба маншур нома омад кор
چون به منشور نامه آمد کار
Рафт чизе ки гуфт натавонам
رفت چیزی که گفت نتوانم
Гуфтам охир ки беш сабр намонад
گفتم آخر که بیش صبر نماند
Дар дили ин ғуссаро бпичонм
در دل این غصه را بپیچانم
Тез дар ришу кФл дарга шуд
تیز در ریش و کفل درگه شد
Ханда ҳо рафт бар брўтонм
خنده ها رفت بر بروتانم
Сард шуд гарм гашта умедам
سرد شد گرم گشته امیدم
Кунад шуд тез гашта дандонам
کند شد تیز گشته دندانم
Чаҳ кунам қисса зард шуд рӯем
چه کنم قصه زرد شد رویم
Чаҳ даҳуми шарҳ ранҷа шуд ҷонам
چه دهم شرح رنجه شد جانم
Хаҷал ва тираам зи душману дӯст
خجل و تیره ام ز دشمن و دوست
Неки ранҷуру сахти ҳайронам
نیک رنجور و سخت حیرانم
Чун з меҳтар омад аҷнабӣӣ
چون ز مهتر آمد اجنبیی
Хира акнӯн занах чаҳ ҷунбонам
خیره اکنون زنخ چه جنبانم
Хоҷаи тоҳири ту табъи ман доне
خواجه طاهر تو طبع من دانی
Ки на ҷинси фалону баҳмонам
که نه جنس فلان و بهمانم
Гар карӣмии маро ба ҷони бихарад
گر کریمی مرا به جان بخرد
Ту чунон дон ки ман баси арзонам
تو چنان دان که من بس ارزانم
Гарчи ҳастам чу лолаи сӯхтаи дил
گرچه هستم چو لاله سوخته دل
Чун гули нўшкФтаҳи хандонам
چون گل نوشکفته خندانم
Кор кунтар басии зи хоискм
کار کن تر بسی ز خایسکم
Ранҷи бурдортар зи сндонм
رنج بردارتر ز سندانم
Хастаи захмҳои гардунам
خسته زخم های گردونم
Бастаи ҳамлҳои кайвонам
بسته حملهای کیوانم
Бар ман он гуфт бас асар накунад
بر من آن گفت بس اثر نکند
Ки ба тани ошнои ҳрмонм
که به تن آشنای حرمانم
Дар ғами чизи дили нёўизм
در غم چیز دل نیاویزم
Ба дами ҳирси тани нрнҷонм
به دم حرص تن نرنجانم
Тани супурда ба ҳукми додарам
تن سپرده به حکم دادارم
Дили ниҳода ба фазли яздонам
دل نهاده به فضل یزدانم