Гар як вафо кунӣ снмои сад вафо кунам

گر یک وفا کنی صنما صد وفا کنم

Вари ту ҷафо кунӣ ҳамаи ман кӣ ҷафо кунам

ور تو جفا کنی همه من کی جفا کنم

Ту нарад ишқи бозӣ ва бо ман дағо кунӣ

تو نرد عشق بازی و با من دغا کنی

Ман ҷон бибозам ва на ҳамоно дағо кунам

من جان ببازم و نه همانا دغا کنم

Гар оби дида тира кунад дидаи маро

گر آب دیده تیره کند دیده مرا

Ин дидаро зи хок дарат тўтё кунам

این دیده را ز خاک درت توتیا کنم

Гули оризӣу лолаи рухӣ эйнигор ман

گل عارضی و لاله رخی ای نگار من

Дар марғзори он гулу лола чаро кунам

در مرغزار آن گل و لاله چرا کنم

Хору гё чу дояи лолаи сету асли гул

خار و گیا چو دایه لاله ست و اصل گل

Аз баҳр ҳар ду хизмати об ва гё кунам

از بهر هر دو خدمت آب و گیا کنم

Ҷону дили манӣу дилу ҷон дареғ нест

جان و دل منی و دل و جان دریغ نیست

Гар ман туро ки ҳам дилу ҷонӣ ато кунам

گر من تو را که هم دل و جانی عطا کنم

Гар бар кунам дил аз ту бурдорам аз ту меҳр

گر بر کنم دل از تو بردارم از تو مهر

Он меҳр бар ки афканами он дил куҷо кунам

آن مهر بر که افکنم آن دل کجا کنم

Зон бими кошноиӣ ва бегонагӣ кунӣ

زان بیم کاشنایی و بیگانگی کنی

Дилро ҳамеша бо ҳамаи ранҷ ошно кунам

دل را همیشه با همه رنج آشنا کنم

эй чун ҳавои латифи зи ранҷи ҳавои ту

ای چون هوا لطیف ز رنج هوای تو

Шабҳо ду дасти хеши ҳаме бар ҳаво кунам

شبها دو دست خویش همی بر هوا کنم

Ин ҳар чаҳ бар танаст ҳама дил кунад ҳаме

این هر چه بر تنست همه دل کند همی

Кӣ рост бошад инки гила аз ҳаво кунам

کی راست باشد اینکه گله از هوا کنم

Ҷавр ва ҷафо макун ки зи ҷавру ҷафои ту

جور و جفا مکن که ز جور و جفای تو

Бошад ки бар ту аз дили хаста дуо кунам

باشد که بر تو از دل خسته دعا کنم

Бо ту ба бад дуо накунамгар ту бад кунӣ

با تو به بد دعا نکنم گر تو بد کنی

Дар ранҷу дард гар кунам эй бут хато кунам

در رنج و درد گر کنم ای بت خطا کنم

Гар ҳеҷ чора кард надонам ғами ту ро

گر هیچ چاره کرد ندانم غم تو را

Ин дил ки офатаст пас ту раҳо кунам

این دل که آفتست پس تو رها کنم

Ҳаргизи ҷудоӣ аз ту наҷӯям ки ту маро

هرگز جدایی از تو نجویم که تو مرا

Ҷонии зи ҷони хеши ҷудоӣ чаро кунам

جانی ز جان خویش جدایی چرا کنم

Ҷонами зи тани ҷудои бод ар ман ба ҳеҷ вақт

جانم ز تن جدا باد ار من به هیچ وقت

Як лаҳзаи ҷони зи меҳри ту эй ҷон ҷудо кунам

یک لحظه جان ز مهر تو ای جان جدا کنم

Ҳар шаб ки ма барояд ман зи орзӯии ту

هر شب که مه برآید من ز آرزوی تو

То вақти субҳ рӯй ба моҳ само кунам

تا وقت صبح روی به ماه سما کنم

Бар нола ва гиристани зори зори хеш

بر ناله و گریستن زار زار خویش

эй моҳу Зуҳраи Зуҳрау маро гўо кунам

ای ماه و زهره زهره و مه را گوا کنم

Васфат намекунам ба забонӣ ки ҳам бидон

وصفت نمی کنم به زبانی که هم بدان

Бар шоҳи шарқу ғарби ҳмидўн сано кунам

بر شاه شرق و غرب همیدون ثنا کنم

Масъӯди подшоҳӣ каз чархи қадари ман

مسعود پادشاهی کز چرخ قدر من

Бартар шавад ки мадҳи чунин подшо кунам

برتر شود که مدح چنین پادشا کنم

Гуяд ҳамеи ҳисомаши нусрат равон шавад

گوید همی حسامش نصرت روان شود

Андари вғо ки рӯй ба сӯй вғо кунам

اندر وغا که روی به سوی وغا کنم

Рӯй маро надид ва набинад адуии ту

روی مرا ندید و نبیند عدوی تو

Зеро ба разм рӯй адуро қафо кунам

زیرا به رزم روی عدو را قفا کنم

Бأсши ҳамеи чгўиди ман вақти кори зор

بأسش همی چگوید من وقت کار زار

Найза ба дасти шоҳи ҷаҳон аждаҳо кунам

نیزه به دست شاه جهان اژدها کنم

Вонгоаҳ найза гуяд ман саҳарҳои куфр

وانگاه نیزه گوید من سحرهای کفر

Ҳамчун Асои Мӯсои умрон ҳбо кунам

همچون عصای موسی عمران هبا کنم

Иқбол шоҳ гуяд ман кӣмёгарам

اقبال شاه گوید من کیمیاگرم

Каз хоку гул ба давлат ӯ кимиё кунам

کز خاک و گل به دولت او کیمیا کنم

Гуяд ҳамеи табиат дар даҳри халқ ро

گوید همی طبیعت در دهر خلق را

Аз адли шоҳ моя нашав ва нам кунам

از عدل شاه مایه نشو و نما کنم

Ҳар рӯзи бомдодон аз афву хашм ӯ

هر روز بامدادان از عفو و خشم او

Мари халқро ду сӯрати хавф ва раҷо кунам

مر خلق را دو صورت خوف و رجا کنم

Гуяд ҳамеи замона ки аз кину меҳри шоҳ

گوید همی زمانه که از کین و مهر شاه

Дар олами асли шиддату айн рхо кунам

در عالم اصل شدت و عین رخا کنم

Гуяд ҷаҳон ки рӯз набинад адуии шоҳ

گوید جهان که روز نبیند عدوی شاه

Зеро ки ҳар сабоҳ ки бинад мсо кунам

زیرا که هر صباح که بیند مسا کنم

Чунон ки шаб набинад ҳаргиз вале ӯ

چونان که شب نبیند هرگز ولی او

Зеро ки зулматӣ ки бубинам зё кунам

زیرا که ظلمتی که ببینم ضیا کنم

Гуяд ҳамеи ҷалолати каъбаи сети қасри шоҳ

گوید همی جلالت کعبه ست قصر شاه

Ҳар ҳоҷатам ки бошад дар вай раво кунам

هر حاجتم که باشد در وی روا کنم

Бӯсам ҳамеша гуяд тахти муборакаш

بوسم همیشه گوید تخت مبارکش

Зон тахти гоҳ Марва кунам гуҳ сафо кунам

زان تخت گاه مروه کنم گه صفا کنم

Байтӣ ки гуфта будам тазмин кунам ҳаме

بیتی که گفته بودم تضمین کنم همی

Чун ҳаст гуфта ман бигзор то кунам

چون هست گفته من بگذار تا کنم

Ман ношунида гӯям аз хештан чу абр

من ناشنیده گویم از خویشتن چو ابر

Чун кӯҳ на ки ҳар чаҳ шунидам садо кунам

چون کوه نه که هر چه شنیدم صدا کنم

Иқболи шоҳ чун зи ъло ва сена шудаст

اقبال شاه چون ز علا و سنا شدست

Ман ҷумлаи офарини ъло ва сена кунам

من جمله آفرین علا و سنا کنم

Оростаи сети давлату миллат ба ин ва он

آراسته ست دولت و ملت به این و آن

Пас офарин ҳар ду ба ҳақ ва сазо кунам

پس آفرین هر دو به حق و سزا کنم

Чун ман биришта кардам ёқӯти мадҳи шоҳ

چون من برشته کردم یاقوت مدح شاه

Ёқӯтро ба арз кам аз каҳрабо кунам

یاقوت را به ارز کم از کهربا کنم

Дониш ба ман мФўз кардаст кори назм

دانش به من مفوض کردست کار نظم

Зон навъ ҳар чаҳ хоҳад аз ман вафо кунам

زان نوع هر چه خواهد از من وفا کنم

Чун кард кадхудоеи онро ба расми ман

چون کرد کدخدایی آن را به رسم من

ё кардаам чунонкии ббоист ё кунам

یا کرده ام چنانکه ببایست یا کنم

Гар ҳеҷ гӯнаи даргузаради мдҳтии зи вақт

گر هیچ گونه درگذرد مدحتی ز وقت

Ночор чун намози фариза қазо кунам

ناچار چون نماز فریضه قضا کنم

Ман шарҳи мадҳи шоҳи даҳум дар сухани ҳаме

من شرح مدح شاه دهم در سخن همی

На кор кард хеши ҳаме бар ҳбо кунам

نه کار کرد خویش همی بر هبا کنم

Давлати ҳуқуқи ман ба тамомӣ адо кунад

دولت حقوق من به تمامی ادا کند

Ҳргаҳ ки пеши шоҳи мдиҳӣ адо кунам

هرگه که پیش شاه مدیحی ادا کنم

Анъоми шоҳро ки маро дод хонимон

انعام شاه را که مرا داد خانمان

Бисёр шуд ба шукр чигуна ҷазо кунам

بسیار شد به شکر چگونه جزا کنم

Гар рӯзи ман сано кунамаш бар мулло ба назм

گر روز من ثنا کنمش بر ملا به نظم

Дар шаби ҳаме ба насри дуо дар хало кунам

در شب همی به نثر دعا در خلا کنم

Дар боғи васфи шоҳ чу булбули занами наво

در باغ وصف شاه چو بلبل زنم نوا

Дилҳои халқи бастаи он хуш наво кунам

دلهای خلق بسته آن خوش نوا کنم

Вонгаҳ чу гӯйем ки туоне сазои шоҳ

وانگه چو گوییم که توانی سزای شاه

Пардохт як мдиҳи ҷавоб тавалло кунам

پرداخت یک مدیح جواب تولا کنم

Гуяд малики маро ки аноят ба боби ту

گوید ملک مرا که عنایت به باب تو

Чандон кунам ки ҷони аду бо ъно кунам

چندان کنم که جان عدو با عنا کنم

Чун ту ризоӣ шоҳ биҷӯе ба мадҳи нек

چون تو رضای شاه بجویی به مدح نیک

Ман сӯии ту нигоҳ ба чашм ризо кунам

من سوی تو نگاه به چشم رضا کنم

Шоҳо замона гуяд ман муқтада шудам

شاها زمانه گوید من مقتدی شدم

Дар беш ва кам ба давлати ту иқтидо кунам

در بیش و کم به دولت تو اقتدا کنم

Гуяд ҳамеи қазо ки ман андари ҷаҳони малик

گوید همی قضا که من اندر جهان ملک

Ҳукми бақои шоҳи хлўд ва бақо кунам

حکم بقای شاه خلود و بقا کنم