Ҳар он ҷавоҳир каз рӯзгори бустонам

هر آن جواهر کز روزگار بستانم

Чаро даҳум ба хасу хор ар на бустонам

چرا دهم به خس و خار ار نه بستانم

Ба даст чап бидиҳам он гуҳар ки дар як сол

به دست چپ بدهم آن گهر که در یک سال

Баҳоии сад гуҳар аз дасти рости бустонам

بهای صد گهر از دست راست بستانم

Чу тир ҳар ҷои нохондагар ҳаме нарӯм

چو تیر هر جا ناخوانده گر همی نروم

Чаро ки доими сари кӯфта чу пайконам

چرا که دایم سر کوفته چو پیکانم

Бидон ҷиҳати ҳамаи касро чу хештан хоҳам

بدان جهت همه کس را چو خویشتن خواهم

Ки ман ба дасту дилу теғи гавҳари афшонам

که من به دست و دل و تیغ گوهر افشانم

Сухан натиҷа ҷонаст ҷон чаро коҳам

سخن نتیجه جانست جان چرا کاهم

Гумон мабар ки чу парвонаи душмани ҷонам

گمان مبر که چو پروانه دشمن جانم

Агар ҷаҳон хирад хонем равост ки ман

اگر جهان خرد خوانیم رواست که من

Ҳам охшиҷм ва ҳам марказами ҳам арқонам

هم آخشیجم و هم مرکزم هم ارکانم

Балӣ ба фармон гӯям агар ҳиҷо гӯям

بلی به فرمان گویم اگر هجا گویم

Аз онкии қавли худовандро ба фармонам

از آنکه قول خداوند را به فرمانم

Бихон зи қуръон бар аз иҳб ва мо излм

بخوان ز قرآن بر از یحب و ما یظلم

Бидон тариқи рӯм зонка аҳли қуръонам

بدان طریق روم زانکه اهل قرآنم

Касе ки хонау хониш надидаам ҳаргиз

کسی که خانه و خوانش ندیده ام هرگز

Ба мадҳ ӯ сухани чарбу хуш чаро ронам

به مدح او سخن چرب و خوش چرا رانم

Ба гоҳи хизмат бар дастҳо чу бӯсаи даҳум

به گاه خدمت بر دستها چو بوسه دهم

Чунон бгрими гӯйӣ ки абри нисонм

چنان بگریم گویی که ابر نیسانم

Чаҳор гавҳар ва ҳафт ахр ва дувоздаҳ бурҷ

چهار گوهر و هفت اخر و دوازده برج

Ҳар ончии бинии ман сад ҳазор чандонам

هر آنچه بینی من صد هزار چندانم

Ман аз дувоздаҳ ва ҳафт ва чор бигузаштам

من از دوازده و هفت و چار بگذشتم

Чаҳгар ба сӯрат бо халқи асри яксонам

چه گر به صورت با خلق عصر یکسانم

Улӯм олам донам валикини андари аср

علوم عالم دانم ولیکن اندر عصر

Агар ду мардум донам бидон ки нодонам

اگر دو مردم دانم بدان که نادانم

Хирад пушаймон набӯд зи мадҳи гуфтани ман

خرد پشیمان نبود ز مدح گفتن من

зи мадҳи гуфтани ин меҳтарони пушаймонам

ز مدح گفتن این مهتران پشیمانم

Сазад ки фахр кунад рӯзгор бар суханам

سزد که فخر کند روزگار بر سخنم

Аз онкӣ дар сухан аз Нодирони гиҳонм

از آنکه در سخن از نادران گیهانم

Худоӣ донад каз шеър ном ҷӯяму бас

خدای داند کز شعر نام جویم و بس

Вагарнаи ҷуз ба шаҳодати забони нгрдонм

وگرنه جز به شهادت زبان نگردانم

Бигуфтам ин вази ман сар ба сар самоъ кунанд

بگفتم این وز من سر به سر سماع کنند

Дурусту рост ки масъӯди саъди салмонам

درست و راست که مسعود سعد سلمانم