Чун мушаррафаст ҳиммат бар розам

چون مشرفست همت بر رازم

Нафасам ғамӣ нагардад аз озам

نفسم غمی نگردد از آزم

Чун дар ба зери пораи алмосам

چون در به زیر پاره الماسم

Чун зари пухта дар даҳани газам

چون زر پخته در دهن گازم

Бастаи ду пойу дӯхтаи ду дида

بسته دو پای و دوخته دو دیده

То кӣ буми сабур ки на бозам

تا کی بوم صبور که نه بازم

Бо ҳар чаҳ одамӣаст ҳамеи гӯйӣ

با هر چه آدمیست همی گویی

Дар ҳар ғамӣ каш уфтад анбозам

در هر غمی کش افتد انبازم

Ман гавҳарами зи оташи дили тарсам

من گوهرم ز آتش دل ترسم

Ногоҳе ошкора шавад розам

ناگاهی آشکاره شود رازم

На на кигар фалак будам бута

نه نه که گر فلک بودم بوته

Вотш буд асари бнгдозм

وآتش بود اثر بنگدازم

Рӯй сафар набинам ва аз дониш

روی سفر نبینم و از دانش

Гуҳ дар ҳиҷозу гоҳ дар Аҳвозам

گه در حجاز و گاه در اهوازم

Абрам ки дару лؤлؤи бФшонм

ابرم که در و لؤلؤ بفشانم

Чун раъд дар ҷаҳон буд овозам

چون رعد در جهان بود آوازم

Аз ростӣ чу тира буд байтам

از راستی چو تیره بود بیتم

Душмани кашам аз он чу биндозам

دشمن کشم از آن چو بیندازم

Зон шеъри коичи хомаи напардозад

زان شعر کایچ خامه نپردازد

Конро ба як нишаст напардозам

کانرا به یک نشست نپردازم

Бодам ба назму наср ва на нмомм

بادم به نظم و نثر و نه نمامم

Машкам ба халқу ҷӯад ва на ғаммозам

مشکم به خلق و جود و نه غمازم

Мақсӯд менаёбам ва ме ҷӯям

مقصود می نیابم و می جویم

Мақсад ҳаме набинам ва ме тозам

مقصد همی نبینم و می تازم

Бар умр ва бар ҷавонӣ ме гарем

بر عمر و بر جوانی می گریم

Кончми ситади фалаки надиҳади бозам

کانچم ستد فلک ندهد بازم

Бо чарх дар қиморам ва май монам

با چرخ در قمارم و می مانم

Венаи даст чун нигар ки ҳамеи бозам

وین دست چون نگر که همی بازم