Сипоси азу ки мар ӯро бадв ҳаме донем

سپاس ازو که مر او را بدو همی دانیم

Взончаҳ ҳаст нигарадем ва дил нигаронем

وزانچه هست نگردیم و دل نگرانیم

Чунонкӣ донем ӯро ба ақл кӣ бошад

چنانکه دانیم او را به عقل کی باشد

Чунонкӣ бошад ӯро ба ваҳм кӣ донем

چنانکه باشد او را به وهم کی دانیم

Чигуна инкор орем ҳастӣ ӯ ро

چگونه انکار آریم هستی او را

Ки мо ба ҳастӣ ӯро далел ва бурҳонем

که ما به هستی او را دلیل و برهانیم

Чу мустаҳилон шаваму ҳромхўораҳ на ем

چو مستحیلان شوم و حرامخواره نه ایم

Азин сабаби ҳамаи солаи асири ҳрмоним

ازین سبب همه ساله اسیر حرمانیم

Агар ба хостаи яксон наем шояд аз онк

اگر به خواسته یکسان نه ایم شاید از آنک

На одамем ва ба асл ва нажод яксонем

نه آدمیم و به اصل و نژاد یکسانیم

зи ранҷ бар мо хонаи басон зиндон шуд

ز رنج بر ما خانه بسان زندان شد

Ба дастанда азин рӯйро гаравгонем

به دست انده ازین روی را گروگانیم

Забону дидаи фазл ва фазоҳатем ҳама

زبان و دیده فضل و فضاحتیم همه

Чу дида ва чу забон дар миён зиндонем

چو دیده و چو زبان در میان زندانیم

Шудаст бар мо гардони сипеҳри пиндорӣ

شدست بر ما گردان سپهر پنداری

Аз он чу марказ бар ҷои ҳамеи Фрўмоним

از آن چو مرکز بر جا همی فرومانیم

Ҳазордастон гаштем дар ривояти шеър

هزاردستان گشتیم در روایت شعر

Аз он зи халқи ҷаҳон чун ҳазор дстоним

از آن ز خلق جهان چون هزار دستانیم

Ниёз нест ба мо халқро ҳаме ба ҷаҳон

نیاز نیست به ما خلق را همی به جهان

Чунонкии гӯйии мо ҳамчунон аз арқонем

چنانکه گویی ما همچنان از ارکانیم

Агар з хок нагашта сети хуби сӯрати мо

اگر ز خاک نگشته ست خوب صورت ما

Шигифт нест аз он дар миён девонем

شگفت نیست از آن در میان دیوانیم

Агар на деванд ин мардумони деви нишон

اگر نه دیوند این مردمان دیو نشان

Чаро чу мардум мсрўъ гашта ҳайронем

چرا چو مردم مصروع گشته حیرانیم

Ба кони ҳикмат монанди нур хуршедем

به کان حکمت مانند نور خورشیدیم

Ба баҳри дониш монанди абри нисоним

به بحر دانش مانند ابر نیسانیم

Чунонкии тобиши хуршеду абру борони мо

چنانکه تابش خورشید و ابر و باران ما

Гуҳӣ ба шӯра ситонему гуҳ ба бустонем

گهی به شوره ستانیم و گه به بستانیم

Хаёли он бути хуршед рӯй нодида

خیال آن بت خورشید روی نادیده

Чу ма ба охири андари муҳоқ ва нуқсонем

چو مه به آخر اندر محاق و نقصانیم

Надида хӯбӣ гашта асир ошиқӣ ем

ندیده خوبی گشته اسیر عاشقی ایم

Надидаи васлии монда асир ҳиҷронем

ندیده وصلی مانده اسیر هجرانیم

На ошиқи снмоним ошиқ кешем

نه عاشق صنمانیم عاشق کیشیم

На аз нигорин даврем давр аз ақроним

نه از نگارین دوریم دور از اقرانیم

Бхосаҳи Носири масъӯди шамси нодири даҳр

بخاصه ناصر مسعود شمس نادر دهر

Ки мо ба якҷо дар меҳр чун тан ва ҷонем

که ما به یکجا در مهر چون تن و جانیم

Агар на рӯзу шаби андар ситоиш ӯйем

اگر نه روز و شب اندر ستایش اوییم

Яқини бдонкаҳ на аз пушт саъд салмонем

یقین بدانکه نه از پشت سعد سلمانیم

зи баҳри ҳазрати ғазнӣну аҳли фазлаш ро

ز بهر حضرت غزنین و اهل فضلش را

Ғулому бандаи гардиз ва Зобулстонем

غلام و بنده گردیز و زابلستانیم

Басони одам дўроўФтодаҳем аз хулд

بسان آدم دوراوفتاده ایم از خلد

Аз он зи лаҳву нишот ва сарвар урёнем

از آن ز لهو و نشاط و سرور عریانیم

Чунонкии одам аз кард худ пушаймон шуд

چنانکه آدم از کرد خود پشیمان شد

зи кардҳои худ имрӯз мо пушаймонем

ز کردهای خود امروز ما پشیمانیم

Чу шох бедем аз ростӣ ҳамеша аз онк

چو شاخ بیدیم از راستی همیشه از آنک

зи бода ҳар кас чун барг бед ларзонем

ز باده هر کس چون برگ بید لرزانیم

На бандаем худованди дониш ва ҳунарем

نه بنده ایم خداوند دانش و هنریم

Ки бандагони худованд шоҳ кайҳонем

که بندگان خداوند شاه کیهانیم

Амири ғозии Маҳмӯди сайфи давлату дайн

امیر غازی محمود سیف دولت و دین

Ки ӯ чу Аҳмади ?маккей ва мо чу ҳсоним

که او چو احمد مکی و ما چو حسانیم

зи бас ки бар мо зу раҳматаст пиндорӣ

ز بس که بر ما زو رحمت است پنداری

Ки каф родаш абраст ва мо гулистонем

که کف رادش ابرست و ما گلستانیم

з рӯзгор надорем ҳечгуна гила

ز روزگار نداریم هیچگونه گله

Ки сахти хурраму бонеъмат ва тан осонем

که سخت خرم و بانعمت و تن آسانیم

Ҷавоби Носири масъӯд шамс гуфтам азин

جواب ناصر مسعود شمس گفتم ازین

Ки баҳри он суханонро чунин ҳаме ронем

که بهر آن سخنان را چنین همی رانیم

Ки аз қасидаи мо ҳосил омад ин маънӣ

که از قصیده ما حاصل آمد این معنی

Забон надорад агар қофия баргардонем

زبان ندارد اگر قافیه برگردانیم

Атои ёқӯб эй равшан аз ту олами илм

عطای یعقوب ای روشن از تو عالم علم

Ту офтобӣ ва мо зарраро ҳаме монем

تو آفتابی و ما ذره را همی مانیم

Кунун ки даврем аз ту зрўӣу рои ту мо

کنون که دوریم از تو زروی و رای تو ما

Чу зарра бемеҳр аз чашм адл пинҳонем

چو ذره بی مهر از چشم عدل پنهانیم

Аҷаб надорем аз рӯзгори хеш ки мо

عجب نداریم از روزگار خویش که ما

На чун дигар кас дар неъмат фаровонем

نه چون دگر کس در نعمت فراوانیم

Бар замонаи зи мо ин гунаҳи басанда буд

بر زمانه ز ما این گنه بسنده بود

Ки неки шеъру қавии хотиру схндоним

که نیک شعر و قوی خاطر و سخندانیم

Сано нагӯем алои хдоигонӣ ро

ثنا نگوییم الا خدایگانی را

Ки мо зи давлат ӯ зер бар ва эҳсонем

که ما ز دولت او زیر بر و احسانیم

На аз дурудгар ва аз кафшгар хабар дорем

نه از درودگر و از کفشگر خبر داریم

На бар Фқоъӣу полизбон сано хонем

نه بر فقاعی و پالیزبان ثنا خوانیم

Сухан бар ту фиристам аз онкии ту доне

سخن بر تو فرستم از آنکه تو دانی

Ки мо ба дониш на чун фалон ва баҳмонем

که ما به دانش نه چون فلان و بهمانیم

Ба шеър дод бидодем дод мо ту бидиҳ

به شعر داد بدادیم داد ما تو بده

Ки мо чу дод бидодем дод бустонем

که ما چو داد بدادیم داد بستانیم