Шаби дарозу раҳи давру ғурбату аҳзон
شب دراز و ره دور و غربت و احزان
Чигуна монад тан ё чигуна монад ҷон
چگونه ماند تن یا چگونه ماند جان
Басони мардум беҳуш гашта зор ва назор
بسان مردم بی هوش گشته زار و نزار
Дилами зи дарди ғарибии тан аз ғами бӯҳтон
دلم ز درد غریبی تن از غم بهتان
Марои ду дида ба сайри ситорагони монда
مرا دو دیده به سیر ستارگان مانده
Ки кӣ барояд ма кӣ фурӯ шавад саратон
که کی برآید مه کی فرو شود سرطان
Бенот наъш бигирад зи ҳафт кавкаби бим
بنات نعش بگیرد ز هفت کوکب بیم
Ки бошад аз сипарии лоҷўрдгўни тобон
که باشد از سپری لاجوردگون تابان
Раҳеи дарозу дарави ҷои ҷои яхи баста
رهی دراز و درو جای جای یخ بسته
Дарин ду хок ба кирдорро коҳкшон
درین دو خاک به کردار را کاهکشان
Марои зи савдои дил дар ҳазор гӯнаи ҳавас
مرا ز سودا دل در هزار گونه هوس
Ба кори хеши фурӯмондаи оҷизу ҳайрон
به کار خویش فرومانده عاجز و حیران
з рӯй гунбади хзрои ниҳон шудаи парвин
ز روی گنبد خضرا نهان شده پروین
Маи чаҳордаҳи тобон шудаи зи чархи каён
مه چهارده تابان شده ز چرخ کیان
Чу рӯй хусрави Маҳмӯди сайфи давлату дайн
چو روی خسرو محمود سیف دولت و دین
Ки ифтихор заминасту ихтиёри замон
که افتخار زمین است و اختیار زمان
Музаффарии мулкии хусравии худовандӣ
مظفری ملکی خسروی خداوندی
Ки ҷоҳ ва қадараш бигузаштааст аз кайвон
که جاه و قدرش بگذشته است از کیوان
Шаҳӣ ки ҳинд шуд аз фар ӯ басони биҳишт
شهی که هند شد از فر او بسان بهشت
Чу рӯй дод зи ғазнӣн ба сӯии ҳндстон
چو روی داد ز غزنین به سوی هندستان
Хдоигонои доне ки бандаи ту чаҳ кард
خدایگانا دانی که بنده تو چه کرد
Ба шаҳри ғазнӣн бо шоирони чираи забон
به شهر غزنین با شاعران چیره زبان
Ҳар он қасида ки гуфтяшро шудӣ як моҳ
هر آن قصیده که گفتیش را شدی یک ماه
Ҷавоб гуфтам зон бар бдиҳаҳи ҳам бузмон
جواب گفتم زان بر بدیهه هم بزمان
Агар на бими ту будӣ шҳо ба ҳақи худоӣ
اگر نه بیم تو بودی شها به حق خدای
Ки рошидиро бФкндмии зи ному нишон
که راشدی را بفکندمی ز نام و نشان
Агар ду танро ҷанги аўФтодии андари шеър
اگر دو تن را جنگ اوفتادی اندر شعر
зи шеъри бандаи бадишони шавоҳиду бурҳон
ز شعر بنده بدیشان شواهد و برهان
Яке ба дигар гуфтӣ ки ин дуруст набӯд
یکی به دیگر گفتی که این درست نبود
Агар бигӯед масъӯди саъди бен салмон
اگر بگوید مسعود سعد بن سلمان
Чу пойгоҳами диданд назд шоҳаншаҳ
چو پایگاهم دیدند نزد شاهنشه
Ки доштам бар ӯ ҷоҳу ртбту имкон
که داشتم بر او جاه و رتبت و امکان
Ба пеш шоҳ ниҳоданд мари марои тӯҳмат
به پیش شاه نهادند مر مرا تهمت
Ба сад ҳазорон найрангу ҳиялату дастон
به صد هزاران نیرنگ و حیلت و دستان
Магари зи поигаҳ худ бияфкананд маро
مگر ز پایگه خود بیفکنند مرا
Ба пеши ҳамаи шаҳи суд маро кунанд зиён
به پیش همه شه سود مرا کنند زیان
Чу ман ҷаридаи ашъори хеш арза кунам
چو من جریده اشعار خویش عرضه کنم
Нахуст ёбам номи ту бар сари девон
نخست یابم نام تو بر سر دیوان
Сазад ки номи ман ин номдор сабт кунӣ ?
سزد که نام من این نامدار ثبت کنی؟
Ба малики ғифлат дар матни дафтари Нитсаон
به ملک غفلت در متن دفتر نیسان
Марои мадор ба табъу ҳунари гарону сабк
مرا مدار به طبع و هنر گران و سبک
Ки ман ба моя сабк нестам ба табъи гарон
که من به مایه سبک نیستم به طبع گران
Ҳамеша то ба ҷаҳони солӣ ва тиҳӣ набӯд
همیشه تا به جهان سالی و تهی نبود
Ҷавоҳир аз эърозу аносир аз алвон
جواهر از اعراض و عناصر از الوان
Ду ҳоли нек ва бад ояд ҳамеи зи самти малик
دو حال نیک و بد آید همی ز سمت ملک
БҳФти кавкаб ва аз панҷу ҳиси чори арқон
بهفت کوکب و از پنج و حس چار ارکان
Чу сарв ва лола биноз ва чу субҳу боғи биханд
چو سرو و لاله بناز و چو صبح و باغ بخند
Чу моҳ ва меҳр битоб ва чу ақлу рӯҳи бимон
چو ماه و مهر بتاب و چو عقل و روح بمان
Хуҷастаи давлату фархундаи бахти ту ҳар сол
خجسته دولت و فرخنده بخت تو هر سال
Чу офтоби мунир ва чу навбаҳори ҷавон
چو آفتاب منیر و چو نوبهار جوان
Бихари маро ва накӯем бидор зеро ман
بخر مرا و نکویم بدار زیرا من
Баҳри никуии ҳақам ба ҳар баҳои арзон
بهر نکویی حقم به هر بها ارزان
Ҳамеша бодӣ дар малик бе каронаи азиз
همیشه بادی در ملک بی کرانه عزیز
Ҳамеша бодӣ аз бахти ҷовдони шодон
همیشه بادی از بخت جاودان شادان
Нишот кун малико бар самоъ ноӣ алӣ
نشاط کن ملکا بر سماع نای علی
Набед рангини хур бар канори оби равон
نبید رنگین خور بر کنار آب روان
Чунонкии чархи бпоиди ту ҳамчуи чархи бпоӣ
چنانکه چرخ بپاید تو همچو چرخ بپای
Чунонкӣ кӯҳ бимонад ту ҳамчуи кӯҳи бимон
چنانکه کوه بماند تو همچو کوه بمان