эй хўшдл эй азизи гиронмояи ёри ман

ای خوشدل ای عزیز گرانمایه یار من

эй никхўоаҳи ёри ману дӯстдори ман

ای نیکخواه یار من و دوستدار من

Рафтӣ ва ҳеҷ гӯна наёбӣ зи ғами қарор

رفتی و هیچ گونه نیابی ز غم قرار

Бо хештани ббрдии монои қарори ман

با خویشتن ببردی مانا قرار من

Маҳҷӯрам ва ба рӯзи фироқи ту ҷуфти ман

مهجورم و به روز فراق تو جفت من

Ранҷурам ва ба шаби ғами ту ғмгсори ман

رنجورم و به شب غم تو غمگسار من

Хӯрдам ба васлати ту басии бодаи нишот

خوردم به وصلت تو بسی باده نشاط

Дар фурқати ту пайдо омад хумори ман

در فرقت تو پیدا آمد خمار من

Донам ки неки доне дар фазли дасти ман

دانم که نیک دانی در فضل دست من

Вондри сухани шинохтае ихтиёри ман

واندر سخن شناخته ای اختیار من

Бади рӯзгори гашт фурӯ монад ва хира шуд

بد روزگار گشت فرو ماند و خیره شد

Бадхоҳи рӯзгори ман аз рӯзгори ман

بدخواه روزگار من از روزگار من

Коинҷо ба ҳазрати андари деҳқони душманам

کاینجا به حضرت اندر دهقان دشمنم

Пайдо ҳаме наёрад дар даҳ ҳазор ман

پیدا همی نیارد در ده هزار من

Гирён шудасту нолон чу абри навбаҳор

گریان شدست و نالان چو ابر نوبهار

Нодидаи як шукуфа ҳануз аз баҳори ман

نادیده یک شکوفه هنوز از بهار من

Гар баҳр гардад ӯ набӯд то ба каъби ман

گر بحر گردد او نبود تا به کعب من

Вар бод гардад ӯ нарасад дар ғубори ман

ور باد گردد او نرسد در غبار من

Он гавҳарам ки гардад гавҳари марои садаф

آن گوهرم که گردد گوهر مرا صدف

Ваон оташам ки оташ гардад шарори ман

وان آتشم که آتش گردد شرار من

Ваон шерам аз қиёс ки чун ман кунам зӣир

وان شیرم از قیاس که چون من کنم زئیر

Рӯбаҳ шаванд шерон дар марғзори ман

روبه شوند شیران در مرغزار من

Гар даҳр ҳаст бута ҳар тҷрбт чаро

گر دهر هست بوته هر تجربت چرا

Гардун ҳаме гирифт надонад айёри ман

گردون همی گرفت نداند عیار من

Бар рӯзгор фозил бошад марои басӣ

بر روزگار فاضل باشد مرا بسی

Гар ӯ кунад ба ростӣу ҳақи шумори ман

گر او کند به راستی و حق شمار من

эй ёдгори мондаи ҷаҳонро зи аҳли фазл

ای یادگار مانده جهان را ز اهل فضل

Бас бошад ин қасидаи туро ёдгори ман

بس باشد این قصیده تو را یادگار من

Ҳаргиз набӯд ҳиммати ман дар хури ясор

هرگز نبود همت من در خور یسار

Ҳаргиз набӯд дар хури ҳиммати ясори ман

هرگز نبود در خور همت یسار من

эй ҳамчуи ошкори ман ваҳми ниҳони ман

ای همچو آشکار من وهم نهان من

Донистае ниҳони ману ошкори ман

دانسته ای نهان من و آشکار من

Як раҳи биё бар ман ва кӯтоҳ кун ғамам

یک ره بیا بر من و کوتاه کن غمم

Вази баҳри худ дарози мадори интизори ман

وز بهر خود دراز مدار انتظار من

эй баҳри роди Меҳрӣ аз баҳр ман бигир

ای بحر راد مهری از بهر من بگیر

Ин шеърҳои чун гуҳари шоҳвори ман

این شعرهای چون گهر شاهوار من