эй рафиқони ман эй умру Мансуру ато

ای رفیقان من ای عمر و منصور و عطا

Ки шумо ҳар се смоӣиду ҳавойӣаду сабо

که شما هر سه سمائید و هوائید و صبا

Карда бечораи марои ҷўъ ба моҳи рамазон

کرده بیچاره مرا جوع به ماه رمضان

Хабарӣ ҳаст зи шавол ба наздики шумо

خبری هست ز شوال به نزدیک شما

То ба мағриб нанамудааст марои чеҳраи ҳилол

تا به مغرب ننموده است مرا چهره هلال

Ман чунон гаштам аз заъф ки дар шарқи сҳо

من چنان گشتم از ضعف که در شرق سها

Иди гӯйӣ ки ҳаме ояд аз санги бурун

عید گویی که همی آید از سنگ برون

ё маи рӯза маро медиҳад аз санги ҳаё

یا مه روزه مرا می دهد از سنگ حیا

Аз паии туъмаи шомӣ шудаам чун хафоаш

از پی طعمه شامی شده ام چون خفاش

Вази пай дидан хуршед шудам чун ҳрбо

وز پی دیدن خورشید شدم چون حربا

Чаҳ кунам қиссаи беҳудаи зи хамру зи хумор

چه کنم قصه بیهوده ز خمر و ز خمار

Чун наме ёрами гуфтани сухани моҳи само

چون نمی یارم گفتن سخن ماه سما

То ба қандил фитодааст марои кор ба шаб

تا به قندیل فتاده است مرا کار به شب

Ҳамчуи шамъам ки зем имшаб ва меРом фардо

همچو شمعم که زیم امشب و میرم فردا

Андарин рӯзаи ҳамаи ранҷ манаст аз ман ози онк

اندرین روزه همه رنج من است از من آز آنک

Сафарӣ кард нёрстми ман сарди бғо

سفری کرد نیارستم من سرد بغا

Чун марои ҳеҷ ҳаловат набӯд андари рӯз

چون مرا هیچ حلاوت نبود اندر روز

Чаҳ кунам пас ту агарсозӣ шабро ҳалво

چه کنم پس تو اگر سازی شب را حلوا

Ҳоши ллаҳ ки маро нест бад-ӣни раҳи мазҳаб

حاش لله که مرا نیست بدین ره مذهب

Ҷуз ки ҳазлӣаст ки рафтааст миёни шуъаро

جز که هزلی است که رفته است میان شعرا

Фарзи яздонро бгзорд ҳар кас ки кунад

فرض یزدان را بگزارد هر کس که کند

Хизмати хоссаи султон ба хало ва ба мулло

خدمت خاصه سلطان به خلا و به ملا

Тӯҳфаи давлати Абурушди рашиди онкии фалак

تحفه دولت ابورشد رشید آنکه فلک

Хоҳадӣ то кунад ӯро аз паии ҷӯади сано

خواهدی تا کند او را از پی جود ثنا

То ҷаҳони бодо дар хизмати султони бодо

تا جهان بادا در خدمت سلطان بادا

Андарин зи эзади тақдиру зи ман бандаи дуо

اندرین ز ایزد تقدیر و ز من بنده دعا