Ба назму наср касерогар ифтихор сазост

به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست

Маро сазост ки имрӯзи назм ва наср марост

مرا سزاست که امروز نظم و نثر مراست

Ба ҳеҷ вақти марои назму наср кам нашавад

به هیچ وقت مرا نظم و نثر کم نشود

Ки назму насрам дарасту табъ ман дарёст

که نظم و نثرم دُرّ است و طبع من دریاست

Ба лутф об равонаст табъи ман лекин

به لطفِ آبِ روان است طبع من لیکن

Ба гоҳи касрату қӯт чу оташаст ва ҳавост

به گاهِ کثرت و قُوَّت چو آتش است و هواست

Агар чаҳ ҳамчуи гё назд ҳар касе хорам

اگر چه همچو گیا نزد هر کسی خوارم

Вгрчаҳи ҳамчуи садаф ғарқ гашта тан бе кост

و گرچه همچو صدف غرق گشته تن بی‌کاست

Аҷаби мадори зи ман назму насри хубу бадеъ

عجب مدار ز من نظم و نثر خوب و بدیع

На лؤлؤ аз садафаст ва на ангабини зи гёст

نه لؤلؤ از صدف است و نه انگبین ز گیاست؟ 

Ба назд хасмонгар фазли ман ниҳон бошад

به نزد خصمان گر فضل من نهان باشد

Зиён надорад наздик оқилон пайдост

زیان ندارد نزدیک عاقلان پیداست

Шигифт нест агар шеър ман наме донанд

شگفت نیست اگر شعر من نمی‌دانند

Ки табъ эшон пастасту шеър ман волост

که طبع ایشان پست است و شعر من والاست

Ба чашми ҷаду ҳақиқати маро наме бенанд

به چشم جد و حقیقت مرا نمی‌بینند

Ки назд ақли марои ртбту шараф ба куҷост

که نزد عقل مرا رتبت و شرف به کجاست

Агар чу чашмаи хуршед равшанасту баланд

اگر چو چشمهٔ خورشید روشن است و بلند

Чигуна бинад он каши ду чашм нобӣност

چگونه بیند آن کش دو چشم نابیناست

Ба ҳеҷ навъи гуноҳӣ дигар наме дорам

به هیچ نوع گناهی دگر نمی‌دارم

Марои ҷузи инки азин шаҳри муваллид ва маншаст

مرا جز اینکه ازین شهر مولد و منشاست

Агар барояшони саҳар ҳалол бархонам

اگر بر ایشان سِحْرِ حلال برخوانم

Ҷузи ин нгўинди охир ки кӯдак ва бурност

جز این نگویند آخر که کودک و برناست

зи кӯдакӣу зи перӣ чаҳ фахр ва ор ояд

ز کودکی و ز پیری چه فخر و عار آید

Чунин нагӯяд он кас ки оқил ва доност

چنین نگوید آن کس که عاقل و داناست

Ҳазор пер шиносам ки мушрик ва габр аст

هزار پیر شناسم که مشرک و گبر است

Ҳазор кӯдак донам ки зоҳдолзҳдост

هزار کودک دانم که زاهد الزهداست

Агар раиси ним ё амиди зодаи ним

اگر رئیس نیم یا عمید زاده نیم

Сутӯдаи нисбату аслами з дӯда фузалост

ستوده نسبت و اصلم ز دودهٔ فضلاست

Агар ба зуҳд бинозад касе раво бошад

اگر به زهد بنازد کسی روا باشد

Вар ифтихор кунад фозилӣ ба фазл сазост

ور افتخار کند فاضلی به فضل سزاست

Ба асл танҳо касро мафохират нарасад

به اصلِ تنها کس را مفاخرت نرسد

Ки нисбати ҳама аз одамаст ва аз ҳаввост

که نسبت همه از آدم است و از حواست

Маро ба нестӣ эй Сайидӣ чаҳ таънаи занӣ

مرا به نیستی ای سیدی چه طعنه زنی

Чу ҳаст донишам ар зар ва сим нест равост

چو هست دانشم ار زر وَ سیم نیست رواست

Хатост гӯйӣ дар нестии сахо кардан

خطاست گویی در نیستی سخا کردن

Маломати ту чаҳ судам кунад чу табъ сахост

ملامت تو چه سودم کند چو طبع سخاست

Ба ҷӯаду бухл кам ва беш кӣ шавад рӯзӣ

به جود و بخل کم و بیش کی شود روزی

Хато гирифтан бар ман бад-ӣн тариқ хатост

خطا گرفتن بر من بدین طریق خطاست

Агар ба неку бади ман миёни бибандади халқ

اگر به نیک و بد من میان ببندد خلق

Ҷуз он набошад бар ман ки аз худоӣ қазост

جز آن نباشد بر من که از خدای قضاست

зи баси бало ки бидидам чунон шудам ба мисл

ز بس بلا که بدیدم چنان شدم به مَثَل

Кигар саодати байнами гумон барам ки балост

که گر سعادت بینم گمان برم که بلاست

Ту ҳолу қисса ман хон ки ҳолу қиссаи ман

تو حال و قصهٔ من خوان که حال و قصهٔ من

Басии шигифттар аз ҳоли Вомиқ ва узрост

بسی شگفت‌تر از حال وامق و عذراست

Агар чаҳ бар серуми оташи баборад аз гардун

اگر چه بر سرم آتش ببارد از گردون

зи ҳол худ нашавам ва эътиқод дорам рост

ز حال خود نشوم و اعتقاد دارم راست

Гуҳар бар он каси пошам ки дар хур гуҳар аст

گهر بر آن کس پاشم که در خور گهر است

Санои мар ӯро гӯям ки дар сазоӣ саност

ثنا مر او را گویم که در سزای ثناست

Амири ғозии Маҳмӯди сайфи давлату дайн

امیر غازی محمود سیف دولت و دین

Ки подшоҳ бузургасту муфаххари дунёст

که پادشاه بزرگ است و مفخر دنیاست

Хуҷастаи номаш бар шеърҳои нодири ман

خجسته نامش بر شعرهای نادر من

Чу меҳр бар дирамаст ва чу нақш бар дебост

چو مهر بر دِرَم است و چو نقش بر دیباست

Бад-ӣни қасида ки гуфтам ман иқтидо кардам

بدین قصیده که گفتم من اقتدا کردم

Ба Авестоади лбибӣ ки сидолшърост

به اوستاد لبیبی که سید الشعراست

Бар он тариқ банно кардам ин қасида ки гуфт

بر آن طریق بنا کردم این قصیده که گفت

Сухан ки назм диҳанд он дуруст боидўр аст

سخن که نظم دهند آن درست باید و راست

Қасидаи хиради валикин ба қадару фазли бузург

قصیده خُرد ولیکن به قدر و فضل بزرگ

Ба лафзи мӯҷазу мъниши бози мстўФост

به لفظ موجز و معنیش باز مستوفاست

Ҳар онкӣ донад донад яқин ки ҳар байтӣ

هر آنکه داند داند یقین که هر بیتی

Азин қасидаи ман як қасидаи ғрост

ازین قصیدهٔ من یک قصیدهٔ غراست

Чунин қасидаи зи масъӯди саъди салмони хоҳ

چنین قصیده ز مسعود سعد سلمان خواه

Чунин қасоиди масъӯди саъди салмони рост

چنین قصاید مسعود سعد سلمان راست