зи бори номаи давлат бузургӣ омад суд

ز بار نامه دولت بزرگی آمد سود

Бад-ӣни бишорати фархундаи шод бояд буд

بدین بشارت فرخنده شاد باید بود

Намӯнае зи ҷалолат ба даҳр пайдо шуд

نمونه ای ز جلالت به دهر پیدا شد

Ситорае зи саодат ба халқ рӯй намӯд

ستاره ای ز سعادت به خلق روی نمود

Ба боғи давлату иқболи шох шодӣ раст

به باغ دولت و اقبال شاخ شادی رست

Ки мамлакатро зу бору сояи бинии зуд

که مملکت را زو بار و سایه بینی زود

Ҳаме ба рамз чаҳ гӯям сариҳ хоҳам гуфт

همی به رمز چه گویم صریح خواهم گفت

Ҷаҳони малики мулкӣ дар ҷаҳони малики афзуд

جهان ملک ملکی در جهان ملک افزود

Бар ин саодати лўҳўри хлътии пӯшед

بر این سعادت لوهور خلعتی پوشید

зи Комронӣ то рӯзи шодмонӣ буд

ز کامرانی تا روز شادمانی بود

зи баси нишот ки дар табъ мардумон овехт

ز بس نشاط که در طبع مردمان آویخت

Бад-ӣни ду ҳафта ба шабҳо як одамӣ нағунуд

بدین دو هفته به شبها یک آدمی نغنود

Ба дўсткомии ин бода Эй бидон оварад

به دوستکامی این باده ای بدان آورد

Ба шодмонии он дастае азин брбўд

به شادمانی آن دسته ای ازین بربود

Нишаст шоҳ ба сур ва ҳамеша сураши бод

نشست شاه به سور و همیشه سورش باد

Бар муроди дил аз куштаи азизи дуруд

بر مراد دل از کشته عزیز درود

Шуд масофи шикани ширзоди шери шукр

شد مصاف شکن شیرزاد شیر شکر

Ки ҷони куфр ба пӯлод ҳиндӯӣ полуд

که جان کفر به پولاد هندوی پالود

Гуҳӣ ба мураккаби пӯяндаи қаъри баҳри шикофт

گهی به مرکب پوینده قعر بحر شکافت

Гуҳӣ ба роят бар рафтаи авҷи чархи бсўд

گهی به رایت بر رفته اوج چرخ بسود

Ба ҳар замин ки даромад чу оби лашкар ӯ

به هر زمین که درآمد چو آب لشکر او

зи тоби оташи шамшер ӯ баромади дӯд

ز تاب آتش شمشیر او برآمد دود

Намӯд хӯни аду бар кашида ханҷар ӯ

نمود خون عدو بر کشیده خنجر او

Ба гӯнаи шафақи сурх бар сипеҳри кабӯд

به گونه شفق سرخ بر سپهر کبود

Аризи ҷоҳаши паҳноӣ ҳар диёр гирифт

عریض جاهش پهنای هر دیار گرفت

Баланди қадараши болой ҳар фалаки паймӯд

بلند قدرش بالای هر فلک پیمود

Бад-ӣни ниҳод ки шавед ҳамеи ҷаҳон аз куфр

بدین نهاد که شوید همی جهان از کفر

Намонад хоҳад бӯмии зи ҳинди куфролӯд

نماند خواهد بومی ز هند کفرآلود

Чу шуд саховат ӯ бар замонаи муставле

چو شد سخاوت او بر زمانه مستولی

Ниёз кард ҷаҳонро ба дарди дили бадрӯд

نیاز کرد جهان را به درد دل بدرود

Чу бар хазонаи нбхшўд ва молҳо бахшед

چو بر خزانه نبخشود و مالها بخشید

Намонад кас ки бар он кас бибоядаш бхшўд

نماند کس که بر آن کس ببایدش بخشود

Бузурги борхдоёи ту он шаҳӣ ки ҷаҳон

بزرگ بارخدایا تو آن شهی که جهان

Ҷуз он накард ки шоҳона ҳимматат фармуд

جز آن نکرد که شاهانه همتت فرمود

Фалак шинос надонад ба ростяти шинохт

فلک شناس نداند به راستیت شناخت

Малик стоӣ надонад ба воҷибят ситуд

ملک ستای نداند به واجبیت ستود

На чашми гардун чун карда ту сӯрат дид

نه چشم گردون چون کرده تو صورت دید

На гӯши гетӣ чун гуфта ту лафзи шунӯд

نه گوش گیتی چون گفته تو لفظ شنود

Дили раияту чашми ҳашам ба давлати ту

دل رعیت و چشم حشم به دولت تو

Ба базму разми ту бар шодӣ ва нишот осуд

به بزم و رزم تو بر شادی و نشاط آسود

зи сури фаррухи ту рӯй хуррамӣ афрӯхт

ز سور فرخ تو روی خرمی افروخت

зи фатҳи шомили ту ҷони кофарии Фрсўд

ز فتح شامل تو جان کافری فرسود

Ба размгоҳи ту борандаи абри лؤлؤи рехт

به رزمگاه تو بارنده ابر لؤلؤ ریخت

Ба базмгоҳи ту пӯяндаи боди анбари суд

به بزمگاه تو پوینده باد عنبر سود

Ба боғи лаҳви ту ромиш чу арғавон хандид

به باغ لهو تو رامش چو ارغوان خندید

зи шохи мадҳи ту давлат чу андалеби сурӯд

ز شاخ مدح تو دولت چو عندلیب سرود

Ҳамеша то шавад аз боғи дашти машки огӣн

همیشه تا شود از باغ دشت مشک آگین

Ҳамеша то шавад аз меҳри кӯҳи зар андӯд

همیشه تا شود از مهر کوه زر اندود

Бақоати бод ки имрӯзи мояи давлат

بقات باد که امروز مایه دولت

зи рӯзгори бақои туро шиносади суд

ز روزگار بقای تو را شناسد سود

Замонау фалакати раҳнамоӣу ёрӣ гар

زمانه و فلکت رهنمای و یاری گر

Хдоигону худоӣ аз ту розӣу хушнӯд

خدایگان و خدای از تو راضی و خشنود