То аз бар ман давр шуд он лаъибати зебо

تا از بر من دور شد آن لعبت زیبا

Аз ҳиҷри ним як шаб ва як рӯзи шикеб

از هجر نیم یک شب و یک روز شکیبا

Баси шаб ки ба як ҷой нишастему ҳамаи шаб

بس شب که به یک جای نشستیم و همه شب

Зу лутфу лутф буд вази ман нолау нина

زو لطف و لطف بود وز من ناله و نینا

эй он ки туро Зуҳра ва ма нест ҳамонанд

ای آن که تو را زهره و مه نیست همانند

Ваии он ки туро ҳуру парии номдаҳи ҳамто

وی آن که تو را حور و پری نامده همتا

На чун дили ман буд ба зории дили Вомиқ

نه چون دل من بود به زاری دل وامق

На чун рухи ту буд ба хӯбии рухи узро

نه چون رخ تو بود به خوبی رخ عذرا

Ман бедил ва ту дилбар ва дар зорӣу хӯбӣ

من بی دل و تو دلبر و در زاری و خوبی

То ҳашар бихонанд ба хӯбии смри мо

تا حشر بخوانند به خوبی سمر ما

Вонкс ки бихонад смри мо на шигифт аст

وانکس که بخواند سمر ما نه شگفت است

Гар беш нахонд смри ғФраҳу ғФро

گر بیش نخواند سمر غفره و غفرا

Хӯн ронадам аз андешаи ҳиҷрон ва ту ҳозир

خون راندم از اندیشه هجران و تو حاضر

Пас ҳол чаҳ бошад чу бимонами зи ту танҳо

پس حال چه باشد چو بمانم ز تو تنها

Бигузашт марои умр ба фардо ва ба имрӯз

بگذشت مرا عمر به فردا و به امروز

То кӣ фиканӣ ваъдаи имрӯз ба фардо

تا کی فکنی وعده امروز به فردا

Бо чеҳраи парчинам ва бо қомати кўжм

با چهره پرچینم و با قامت کوژم

Ваон чеҳраи ширини туу қомати зебо

وان چهره شیرین تو و قامت زیبا

Гмраҳ шавад он кас ки ҳаме рӯй ту бинад

گمره شود آن کس که همی روی تو بیند

Он рӯй накӯи сӯрат мо нест ҳамоно

آن روی نکو صورت ما نیست همانا

Ҳамранги шабаҳи зулфу ҳамранги басади лаб

همرنگ شبه زلف و همرنگ بسد لب

Вена ҳар ду ба дили бурдани ушшоқи мсмо

وین هر دو به دل بردن عشاق مسما

Дар ду шабаҳи ту ду гули сурхи шукуфта

در دو شبه تو دو گل سرخ شکفته

Дар басади ту ду радаи лؤлؤи лоло

در بسد تو دو رده لؤلؤ لالا

Ғавғои чунон рӯй ва чунон мӯӣ бисӯзад

غوغای چنان روی و چنان موی بسوزد

Манимоӣ чунон рӯй ва чунон мӯӣ ба ғавғо

منمای چنان روی و چنان موی به غوغا

Хуршед ба мӯя шавад ва рӯй бипушад

خورشید به مویه شود و روی بپوشد

Кон рӯй чу хуршеди бёроиии ъмдо

کان روی چو خورشید بیارایی عمدا

Аз машк чилипоаст бар он рӯмии рӯят

از مشک چلیپا است بر آن رومی رویت

Дар рӯми азин рӯй парастанд чилипо

در روم ازین روی پرستند چلیپا

Бар нуқраи хоми ту бетаи хомаи хӯбӣ

بر نقره خام تو بتا خامه خوبی

Бнгоштаҳ аз ғолияи ду хати муаммо

بنگاشته از غالیه دو خط معما

Бар машки занами бӯса ва бар сими нуҳум рӯй

بر مشک زنم بوسه و بر سیم نهم روی

эй мишкӣни зулфин ман эй симини симо

ای مشکین زلفین من ای سیمین سیما

Дар чоҳ чу маъшӯқ Зулайхоем азин ишқ

در چاه چو معشوق زلیخایم ازین عشق

эй хӯбии ту хӯбии маъшӯқи Зулайхо

ای خوبی تو خوبی معشوق زلیخا

Тористи зи дебои тани ман то назари ман

تاریست ز دیبا تن من تا نظر من

Ногоҳ фитодаст бар он рӯй чу дебо

ناگاه فتاد است بر آن روی چو دیبا

Бо воқеаи ишқам ва бо ҳодисаи ҳиҷр

با واقعه عشقم و با حادثه هجر

Дар ишваи васвосам ва дар қабзаи савдо

در عشوه وسواسم و در قبضه سودا

Табъами зи ту пари кору дил аз ранҷи ту пурбор

طبعم ز تو پر کار و دل از رنج تو پربار

Розами зи ту пайдоу тан аз заъф на пайдо

رازم ز تو پیدا و تن از ضعف نه پیدا

Ошиқи зи ту шидошд ва бошад ки бинолад

عاشق ز تو شیداشد و باشد که بنالد

Пеши малик аз ҷаври ту ин ошиқи шайдо

پیش ملک از جور تو این عاشق شیدا

Ҷаврат накушуд бандаи он шоҳ ки имрӯз

جورت نکشد بنده آن شاه که امروز

Дар рӯй замин нест чу ӯ шоҳи тавоно

در روی زمین نیست چو او شاه توانا

Хуршеди замини сояи яздони фалаки малик

خورشید زمین سایه یزدان فلک ملک

Султони ҷаҳони довари дайни хусрави дунё

سلطان جهان داور دین خسرو دنیا

Масъӯди ҷаҳонгири ҷаҳондор ки эзад

مسعود جهانگیر جهاندار که ایزد

Додаст бадви малики муҳайёу мҳно

داد است بدو ملک مهیا و مهنا

эй шоҳи бпимўди заминроу фалак ро

ای شاه بپیمود زمین را و فلک را

Ҷоҳи туу қадари ту ба боло ва ба паҳно

جاه تو و قدر تو به بالا و به پهنا

На дидаи мъолии туро гардуни ғоят

نه دیده معالی تو را گردون غایت

На карда Аёдии туро гардуни аҳсо

نه کرده ایادی تو را گردون احصا

Доноу тавоноӣу обод буд малик

دانا و توانایی و آباد بود ملک

Чун шоҳи тавоно буду хусрави доно

چون شاه توانا بود و خسرو دانا

Ҳар шоҳ ки ӯ малики туу малик ту бинад

هر شاه که او ملک تو و ملک تو بیند

Аз малик мубарро шавад аз малики мъро

از ملک مبرا شود از ملک معرا

То одаму ҳавво ки шуданд асли таносул

تا آدم و حوا که شدند اصل تناسل

Ҳастӣ малику шоҳ ба аҷдод ва ба обо

هستی ملک و شاه به اجداد و به آبا

Венаи одаму ҳаввои сабаби асл ту буданд

وین آدم و حوا سبب اصل تو بودند

эй асли ту фахру шарафи одаму ҳавво

ای اصل تو فخر و شرف آدم و حوا

Ҳар гул ки туро бушковади андари чамани малик

هر گل که تو را بشکفد اندر چمن ملک

Хорӣ шавад андари ҷигару дидаи аъдо

خاری شود اندر جگر و دیده اعدا

Бар фарқи адуӣ ту кашад ханҷари гардун

بر فرق عدوی تو کشد خنجر گردون

Дар хизмати қадари ту камари бандади ҷавзо

در خدمت قدر تو کمر بندد جوزا

Рахши туу теғи ту басии маъракаи дида

رخش تو و تیغ تو بسی معرکه دیده

То дошта бأсоро бأс ту биёсо

تا داشته بأسا را بأس تو بیاسا

На бӯда гуҳи ҳамла бе Рахши муқассир

نه بوده گه حمله بی رخش مقصر

На карда гуҳи захми сари теғи муҳобо

نه کرده گه زخم سر تیغ محابا

Ҳар пел ки рони ту барангехт ба ҳамла

هر پیل که ران تو برانگیخت به حمله

Бо тозаш сарсар шуд ва бо гардиши нкбо

با تازش صرصر شد و با گردش نکبا

Вонгоаҳ ки бо шер джогоаҳ кунӣ разм

وانگاه که با شیر دژاگاه کنی رزم

Бо гардиш гардун шаваду ҷӯшаши дарё

با گردش گردون شود و جوشش دریا

Бошад чу дмони девии андари дами пайкор

باشد چو دمان دیوی اندر دم پیکار

Гардад чу равони ҳснии андари сафи ҳиҷо

گردد چو روان حصنی اندر صف هیجا

Аз бен бикунади кӯҳ чу зӣ саҳро тозад

از بن بکند کوه چو زی صحرا تازد

Гӯйӣ ки равон кӯҳӣ гаштааст ба саҳро

گویی که روان کوهی گشته است به صحرا

Кини ту баромад ба сурайё ва ба Айюқ

کین تو برآمد به ثریا و به عیوق

Ларзон шуд ва печон шуд Айюқу сурайё

لرزان شد و پیچان شد عیوق و ثریا

Меҳр ту барофтод ба хоро ва ба санадон

مهر تو برافتاد به خارا و به سندان

Гул раст ва саман раст зи санадону зи хоро

گل رست و سمن رست ز سندان و ز خارا

Ҳар дил ки на аз меҳри ту чун нор буд пар

هر دل که نه از مهر تو چون نار بود پر

Аз тарсу ҳароси ту дигар гардадаш аъзо

از ترس و هراس تو دگر گرددش اعضا

Чун мори ҳама бар тан ӯ битаркад андом

چون مار همه بر تن او بترکد اندام

Чун нори ҳама дар шикамаш хӯн шавад аҳшо

چون نار همه در شکمش خون شود احشا

Бар маркази ғброи ҳама дар ҳукм ту бошад

بر مرکز غبرا همه در حکم تو باشد

Ҳар ҷоҳ ки боқӣаст дар ин маркази ғбро

هر جاه که باقی است در این مرکز غبرا

Бар қуббаи хзрои ҳама бар амр ту гардад

بر قبه خضرا همه بر امر تو گردد

Ҳар саъд ки ҷорӣаст бар ин гунбади хзро

هر سعد که جاریست بر این گنبد خضرا

Ҳар рӯз фузун гардадат аз гардуни мулкӣ

هر روز فزون گرددت از گردون ملکی

Фоллили бмои итлби ман ҷдки ҳаблӣ

فاللیل بما یطلب من جدک حبلی

Шоҳо май сӯрии нӯши аиро ба чаман дар

شاها می سوری نوش ایرا به چمن در

Бигирифт май сӯрии ҷои гули раъно

بگرفت می سوری جای گل رعنا

Ҳар боғи магари хулд баринаст ки ҳар шох

هر باغ مگر خلد برین است که هر شاخ

Бо хӯбӣ ҳўро шуд ва бо зевари ҳўро

با خوبی حورا شد و با زیور حورا

Аз боди бромихтаҳи шингарф ба зангор

از باد برآمیخته شنگرف به زنگار

Дар абри дроўихтаҳи биҷодаҳ ба мино

در ابر درآویخته بیجاده به مینا

Бархестаи ҳангоми сипедаи нафаси гул

برخاسته هنگام سپیده نفس گل

Чунон ки ба миҷмари нафаси авди мтро

چونان که به مجمر نفس عود مطرا

Гўӣӣ ки гёи қобил ҷон шуд ки чунин шуд

گوئی که گیا قابل جان شد که چنین شد

Рӯй гулу чашми шкФаҳи тозау бино

روی گل و چشم شکفه تازه و بینا

Ин ҷумлаи зи осор насимаст магар ҳаст

این جمله ز آثار نسیم است مگر هست

Осори насими саҳари анфоси масеҳо

آثار نسیم سحر انفاس مسیحا

эй малики ту куллӣ ки аз он ҳаст ба гетӣ

ای ملک تو کلی که از آن هست به گیتی

Фахру шарафу давлату фатҳу зафари аҷзо

فخر و شرف و دولت و فتح و ظفر اجزا

Дорулкутуби имрӯз ба бандааст мФўз

دارالکتب امروز به بنده است مفوض

Ин ъзу шарафи гашти марои ртбти воло

این عز و شرف گشت مرا رتبت والا

Пас зуд чу ороста ганҷӣ кунамаш ман

پس زود چو آراسته گنجی کنمش من

Гар тоза мисолӣ шавад аз маҷлиси аъло

گر تازه مثالی شود از مجلس اعلا

Андеша он дорам ва ҳар ҳафтае орм

اندیشه آن دارم و هر هفته ای آرم

Зии садри рафеъи ту яке мадҳати ғро

زی صدر رفیع تو یکی مدحت غرا

Ашъори ман онаст ки дар санъати назмаш

اشعار من آن است که در صنعت نظمش

На лафз мъораст ва на мъниши мсно

نه لفظ معار است و نه معنیش مثنا

Иншо кунадаш рӯҳ ва мнқҳ кунадаш ақл

انشا کندش روح و منقح کندش عقل

Гардун кунад имло ва замона кунад асғо

گردون کند املا و زمانه کند اصغا

То чархи ду то гардад бар бандау озод

تا چرخ دو تا گردد بر بنده و آزاد

Ин чархи ду то боди туро бандаи якто

این چرخ دو تا باد تو را بنده یکتا

Ҳар чиз ки хоҳии ҳама аз даҳри муяссар

هر چیز که خواهی همه از دهر میسر

Ҳар ком ки ҷӯии ҳама аз бахти муҳайё

هر کام که جویی همه از بخت مهیا

Дода ҳамаи аҳкоми туро гардуни гардан

داده همه احکام تو را گردون گردن

Карда ҳамаи фармони туро гетӣ

کرده همه فرمان تو را گیتی