Ҳам шаби масти вору ошиқи вор

هم شب مست وار و عاشق وار

Будам аз рӯй дӯсти бархӯрдор

بودم از روی دوست برخوردار

Гуҳ маро дод шукраши бӯса

گه مرا داد شکرش بوسه

Гоҳи сурӯш маро гирифт канор

گاه سروش مرا گرفت کنار

Хуби ҳолеу хуши нишотӣ буд

خوب حالی و خوش نشاطی بود

Дӯш бо рӯй ӯ марои нҳмор

دوش با روی او مرا نهمار

Чаҳ кунам қисса то ба рӯзи бдошт

چه کنم قصه تا به روز بداشت

Лиззати ъшртши марои бедор

لذت عشرتش مرا بیدار

Дар миёни сухан маро гуфтӣ

در میان سخن مرا گفتی

Нест имсоли кори ту чун пор

نیست امسال کار تو چون پار

Ҳишматӣ доштӣ туро ба шиква

حشمتی داشتی تو را به شکوه

Ҳимматӣ доштӣ ту бас бисёр

همتی داشتی تو بس بسیار

Садра ҳо дидамат муламмаъи нақш

صدره ها دیدمت ملمع نقش

Ҷбаҳ ҳо дидамат мҳлҳли кор

جبه ها دیدمت مهلهل کار

Чаҳ расед ва чаҳ аўФтод ва чаҳ шуд

چه رسید و چه اوفتاد و چه شد

Ки даромад туро халал ба ясор

که درآمد تو را خلل به یسار

Ҳам аз аинсони баъӣд хоҳӣ рафт

هم از اینسان بعید خواهی رفت

Шўхгни ҷбаҳи чоркни дастор

شوخگن جبه چارکن دستار

Сахти маҷҳӯли нестии охир

سخت مجهول نیستی آخر

Ъўри гардии туро наёяд ор

عور گردی تو را نیاید عار

Шодӣ омад марои азин шафқат

شادی آمد مرا ازین شفقت

Ханда омад марои азин гуфтор

خنده آمد مرا ازین گفتار

Гуфтам эй моҳ рӯй мишкӣни зулф

گفتم ای ماه روی مشکین زلف

Бути дилҷӯйу лаъибати дилдор

بت دلجوی و لعبت دلدار

Рост гуфтӣ ва нек пурседӣ

راست گفتی و نیک پرسیدی

Бишинаву гӯшу ҳуши зии ман дор

بشنو و گوش و هوش زی من دار

Хоҷаи бўолФтҳи оризи лашкар

خواجه بوالفتح عارض لشکر

Асли ҳурӣу Сайиди аҳрор

اصل حری و سید احرار

Буд гашта марои харидорӣ

بود گشته مرا خریداری

Ки бадв тез шуд марои бозор

که بدو تیز شد مرا بازار

Сайд кардӣ ба ҷӯаду шукри маро

صید کردی به جود و شکر مرا

Он маи ҷӯади варзи шукри шикор

آن مه جود ورز شکر شکار

Ҷома ҳо додӣ марои зи хоссаи хеш

جامه ها دادی مرا ز خاصه خویش

Нодарраи ҳаляту бадеъ нигор

نادره حلیت و بدیع نگار

Коргоҳии зи баҳр ман кардӣ

کارگاهی ز بهر من کردی

Шабу рӯз аз барои ман бар кор

شب و روز از برای من بر کار

Ҷомаҳо боФтндӣ аз паии ман

جامه ها بافتندی از پی من

Ки нбоФд касе ба ҳеҷ диёр

که نبافد کسی به هیچ دیار

Мунқатиъ шуд чунон зи ман буриш

منقطع شد چنان ز من برش

Ки аз он назд ман намонад осор

که از آن نزد من نماند آثار

Лоҷарами ҷбаҳу дроъаҳи ман

لاجرم جبه و دراعه من

Аз итобӣу баради гашти ин бор

از عتابی و برد گشت این بار

Ҳеҷ ҷурмӣ накардаам ҳаргиз

هیچ جرمی نکرده ام هرگز

Коед ӯро ҳамеи змни озор

کاید او را همی زمن آزار

Дӯстӣам чунон ки ӯ хоҳад

دوستی ام چنان که او خواهد

Ки дуо гӯямаш ба лайл ва наҳор

که دعا گویمش به لیل و نهار

Модҳӣам чунон ки ӯ донад

مادحی ام چنان که او داند

Гуфта дар мадҳ ӯ басии ашъор

گفته در مدح او بسی اشعار

Шоирӣам ки ҳеҷ буриш ро

شاعری ام که هیچ برش را

Ҳеҷ вақте накардаам инкор

هیچ وقتی نکرده ام انکار

Кеҳтарӣам чунон ки ӯ гуяд

کهتری ام چنان که او گوید

Бар муродаши марои раҳу рафтор

بر مرادش مرا ره و رفتار

Мушфиқӣам чунон ки ӯ ҷӯяд

مشفقی ام چنان که او جوید

Ки надорам хабари зи арзи шумор

که ندارم خبر ز عرض شمار

Ман надонам ҳаме ки як рҳкӣ

من ندانم همی که یک رهکی

Аз чаҳ маънӣ гирифт корами хор

از چه معنی گرفت کارم خوار

эй бузургӣ ки мисли ту нанамуд

ای بزرگی که مثل تو ننمود

Ҳеҷ вақте сипеҳри ойинаи дор

هیچ وقتی سپهر آئینه دار

Боғи ъзи туро надидаи хазон

باغ عز تو را ندیده خزان

Май ҷӯади туро набӯдаи хумор

می جود تو را نبوده خمار

Рӯзи иқбол ту набинад шаб

روز اقبال تو نبیند شب

Гули эҳсон ту надорад хор

گل احسان تو ندارد خار

Мадҳати ту шараф диҳад самара

مدحت تو شرف دهد ثمره

Хизмати ту саодати оради бор

خدمت تو سعادت آرد بار

Тибтӣ шоирона кардам ман

طیبتی شاعرانه کردم من

То набандӣ дили андарин зинҳор

تا نبندی دل اندرین زنهار

Ғарази он буд то нахусти маро

غرض آن بود تا نخست مرا

Фаҳм гардад зи шоирии асрор

فهم گردد ز شاعری اسرار

Қиссаеро ки назм хоҳад кард

قصه ای را که نظم خواهد کرد

Бар тарозади сухани бад-ӣни ҳанҷор

بر طرازد سخن بدین هنجار

Гарчи дар шеъри тез дидор аст

گرچه در شعر تیز دیدار است

Аз ман афзӯн набошадаш дидор

از من افزون نباشدش دیدار

Манам он ҷодӯии сухан ки ба назм

منم آن جادوی سخن که به نظم

Орми андари хазон ба табъи баҳор

آرم اندر خزان به طبع بهار

Дар замона з гуфт ҳои манаст

در زمانه ز گفت های منست

Шеъри ҳомӯни наварду кӯҳи гузор

شعر هامون نورد و کوه گذار

Қӯти табъ ман кунад осон

قوت طبع من کند آسان

Ҳар чаҳ аз боб шеър шуд душвор

هر چه از باب شعر شد دشوار

Нашавад ҷуз ба ман кушодаи дарӣ

نشود جز به من گشاده دری

Ки зарурат бар он занад мсмор

که ضرورت بر آن زند مسمار

Мари марои давлат ту фармоед

مر مرا دولت تو فرماید

Ки ҳамеша ҳаме равад ҳамвор

که همیشه همی رود هموار

Меҳрбон бо ту хусрави олам

مهربان با تو خسرو عالم

Вази ту хушнӯди эзади додар

وز تو خشنود ایزد دادار