Он тарҷумони ғайбу намояндаи ҳунар

آن ترجمان غیب و نماینده هنر

Он каз гумони халқи мар ӯро буд хабар

آن کز گمان خلق مر او را بود خبر

Он зарди чеҳра ки кунад рӯй дӯсти сурх

آن زرد چهره که کند روی دوست سرخ

Шахсе на ҷонвар баравад ҳамчуи ҷонвар

شخصی نه جانور برود همچو جانور

Ғаввоси пешае ки ба дарё фурӯ шавад

غواص پیشه ای که به دریا فرو شود

Аз қаъри баҳри тира ба оради басии дрр

از قعر بحر تیره به آرد بسی درر

Он шамъ барфурӯхта бар таҳта чу сим

آن شمع برفروخته بر تخته چو سیم

Гар дӯди шамъи зер буд равшании з бар

گر دود شمع زیر بود روشنی ز بر

Гӯяндае ки ҳаст схнҳош ва ҷонаш нест

گوینده ای که هست سخنهاش و جانش نیست

Парандае ки ҳаст париданаш ва нест пар

پرنده ای که هست پریدنش و نیست پر

Мурғон агар ба пои раванд ба пар паранд

مرغان اگر به پای روند به پر پرند

ӯ кори пойу пари бикунад ҳар замон ба сар

او کار پای و پر بکند هر زمان به سر

ӯро ду шох накунӣ пайваста ҳар яке

او را دو شاخ نکنی پیوسته هر یکی

Як шох бо қазо ва дигар шох бо қадар

یک شاخ با قضا و دگر شاخ با قدر

Яке шох бар вале ва дигар шох бар аду

یکی شاخ بر ولی و دگر شاخ بر عدو

Зин бар вале саодат ва он бар адуи зарар

زین بر ولی سعادت و آن بر عدو ضرر

Зон ёфт калаки мартабати сад ҳазор теғ

زان یافت کلک مرتبت صد هزار تیغ

Кӯ кард бар бенон амиди аҷали гузар

کو کرد بر بنان عمید اجل گذر

Озодаи бўолФрҷи фараҷи мо з ҳар ғамӣ

آزاده بوالفرج فرج ما ز هر غمی

Насри бен рўстм ба вғои рустам дигар

نصر بن روستم به وغا رستم دگر

Каз бўолФрҷ расед ҷаҳонро заҳри бадӣ

کز بوالفرج رسید جهان را زهر بدی

Фатҳу фароғату фараҳу нусрату зафар

فتح و فراغت و فرح و نصرت و ظفر

Рустам ба корзори яке деви хираи кишт

رستم به کارزار یکی دیو خیره کشت

Инанд сол кард ба Мозандарони гузар

این اند سال کرد به مازندران گذر

Пайкори насри рустам бо сад ҳазор дев

پیکار نصر رستم با صد هزار دیو

Ҳар рӯз то шабасту з ҳар шом то саҳар

هر روز تا شبست و ز هر شام تا سحر

Он деви бади сипед ва сиёҳанд ин ҳама

آن دیو بد سپید و سیاهند این همه

Ҳаст ин замини ҳинди зи Мозандарони бтар

هست این زمین هند ز مازندران بتر

Насраст номи хоҷаи фаромарзи хўонмш

نصرست نام خواجه فرامرز خوانمش

Зеро ки рустамаст фаромарзро падар

زیرا که رستم است فرامرز را پدر

Он сояи худоу амиди хдоигон

آن سایه خدا و عمید خدایگان

Каш аз хдоигон зафараст аз худои фар

کش از خدایگان ظفرست از خدای فر

ӯ худ ба мамлакати зи амидони мамлакат

او خود به مملکت ز عمیدان مملکت

Пидотрст аз онкӣ аз анҷум буд қамар

پیداترست از آنکه از انجم بود قمر

Он меҳтари хатири накӯи хотиру замир

آن مهتر خطیر نکو خاطر و ضمیر

Ҳаргизи набӯдаи хостаро пеш ӯ хатар

هرگز نبوده خواسته را پیش او خطر

Аз гули сиришти колбуди мо ҳамаи худоӣ

از گل سرشت کالبد ما همه خدای

ӯро зи ҷоҳи вуҷӯди сиришту накӯи сайр

او را ز جاه وجود سرشت و نکو سیر

Хӯрдаи ҷаҳони басӣ ва нахурда чу ӯ касе

خورده جهان بسی و نخورده چو او کسی

Андари фунуни дониш ва ҳар фазли баҳраи вар

اندر فنون دانش و هر فضل بهره ور

Дар хизмати мулӯки супурдаи тани азиз

در خدمت ملوک سپرده تن عزیز

Устодаи пеши шуғли ҷаҳондор чу сипар

استاده پیش شغل جهاندار چو سپر

эй меҳтарӣ ки халқи ту халқ паямбараст

ای مهتری که خلق تو خلق پیمبرست

Бурҳони тести фазлу сахоят буд ҳунар

برهان تست فضل و سخایت بود هنر

Гар будӣ аз худои ҷаҳонро паямбарӣ

گر بودی از خدای جهان را پیمبری

Баъд аз набии Муҳамад бар халқи баҳр ва бар

بعد از نبی محمد بر خلق بحر و بر

Ин халқро паямбари дигар ту мебадӣ

این خلق را پیمبر دیگر تو میبدی

Кат ҳаст илми ону сухани гашти мухтасар

کت هست علم آن و سخن گشت مختصر

Ҳар кўтрои савор ба бинад муъоина

هر کوترا سوار به بیند معاینه

Рӯҳи аломини шиносад ва нашносад аз башар

روح الامین شناسد و نشناسد از بشر

Гӯйанд кин Фриштаҳ онаст комдӣ

گویند کاین فریشته آنست کامدی

Гуҳи гуҳ ба мейри Маккаи зи яздони комгар

گه گه به میر مکه ز یزدان کامگر

Айдун битобад аз ту камолу ҷамоли ту

ایدون بتابد از تو کمال و جمال تو

Чунон ки нур шамс битобад зи бохтар

چونان که نور شمس بتابد ز باختر

эй боғи ҷӯад аз ту саросар фурӯхта

ای باغ جود از تو سراسر فروخته

Бар ту замонаи боди бақоро кушода дар

بر تو زمانه باد بقا را گشاده در

Дарё агарчӣ дар ятеми андрў буд

دریا اگرچه در یتیم اندرو بود

Бо кафи ту ҳқиртрст аз яке шимур

با کف تو حقیرترست از یکی شمر

Оташи зи туфи оташи хашмат ниҳон шудаст

آتش ز تف آتش خشمت نهان شدست

Ҳснии гирифтаи зи оҳану пӯлод ва аз ҳаҷар

حصنی گرفته ز آهن و پولاد و از حجر

эй чашми ҷӯадро басару ақлро равон

ای چشم جود را بصر و عقل را روان

Гар ақлро равони бадӣу ҷӯадро басар

گر عقل را روان بدی و جود را بصر

Чунон ки кони гавҳар дар кӯҳи мзмрст

چونان که کان گوهر در کوه مضمرست

Кӯҳӣаст дар ту ҳаламу дарави фазли ту гуҳар

کوهیست در تو حلم و درو فضل تو گهر

Номии з ту шуданд саросари табори ту

نامی ز تو شدند سراسر تبار تو

Гарчи ба асл ва фазл бузурганду номвар

گرچه به اصل و فضل بزرگند و نامور

Озодагии бгшт ба гирди ҷаҳони басӣ

آزادگی بگشت به گرد جهان بسی

Охир дар асли давлати ту гашти мустақар

آخر در اصل دولت تو گشت مستقر

Зон пеш каз адам ба вуҷӯд омадӣ худоӣ

زان پیش کز عدم به وجود آمدی خدای

Мавҷӯд карда буд ҳунар дар ту сар ба сар

موجود کرده بود هنر در تو سر به سر

Бар зоирони туе ба сахои кисҳои сим

بر زایران تویی به سخا کیس های سیم

Бар шоирони туе ба атои бадарҳои зар

بر شاعران تویی به عطا بدرهای زر

Бар назму насру фазли туе шоиру савор

بر نظم و نثر و فضل تویی شاعر و سوار

Хуши табъу хуши навоеу хуши лафз чун шукр

خوش طبع و خوش نوایی و خوش لفظ چون شکر

Шоири навозу шеършиносӣу шеъри хоҳ

شاعر نواز و شعرشناسی و شعر خواه

Оре чунин буванд бузургони мштҳр

آری چنین بوند بزرگان مشتهر

Ман мурдаи зиндаи гаштам ва акнӯн шудам ҷавон

من مرده زنده گشتم و اکنون شدم جوان

Як заррагар зи ҷӯади ту бар ман кунад асар

یک ذره گر ز جود تو بر من کند اثر

Ин рӯзу рӯзгори ту бар ман хуҷастаи бод

این روز و روزگار تو بر من خجسته باد

Аз ҳам гусастаи боди дили душману ҷигар

از هم گسسته باد دل دشمن و جگر

Сари сабзу дили қавӣу тани ободу шодзӣ

سر سبز و دل قوی و تن آباد و شادزی

Вонкс ки ӯ на шоди ҳазини боду кӯру кар

وانکس که او نه شاد حزین باد و کور و کر

Чндонкаҳ ҳаст бар фалаки астораҳро шумор

چندانکه هست بر فلک استاره را شمار

Ту шоди зӣу муддати умрати ҳамеи шимур

تو شاد زی و مدت عمرت همی شمر