Ғам бугзарад аз ман чу ба ман бргзрии ту

غم بگذرد از من چو به من برگذری تو

Он лаҳза шавам шод ки дар маннигарӣ ту

آن لحظه شوم شاد که در من نگری تو

Аз нозукии пои ту эй ёри дили ман

از نازکیِ پایِ تو ای یارِ دلِ من

Ранҷа шавад ар сӯсану насрини сипарии ту

رنجه شود ار سوسن و نسرین سپری تو

Венаи дидаи равшан чу ман аз баҳр ту хоҳам

وین دیدهٔ روشن چو من از بهر تو خواهم

Хоҳам ки бад-ӣни дидаи равшани гузарии ту

خواهم که بدین دیدهٔ روشن گذری تو

эй нози ҷаҳон перҳанӣ дӯхтӣ аз ноз

ای ناز جهان پیرهنی دوختی از ناز

Бимаст ки ин пардаи розами бадарии ту

بیم است که این پردهٔ رازم بدری تو

Аз ғояти хӯбӣ ки дигар чун ту набинам

از غایتِ خوبی که دگر چون تو نبینم

Гӯям ки ҳамоно зи ҷаҳони дгарии ту

گویم که همانا ز جهانِ دگری تو

Бхридаҳи ғамати ман ба дилу ҷон ва ту доне

بخْریده غمت من به دل و جان و تو دانی

Шояд ки дилу ҷони ман аз ғами бихарии ту

شاید که دل و جانِ من از غم بخری تو

зи андоза ҳаме бугзарад ин ранҷ ва ту аз ман

ز اندازه همی بگذرد این رنج و تو از من

Чун бишинавӣ он қисса бидон бргзрии ту

چون بشنوی آن قصه بدان برگذری تو

Аз худ хабарам нест шабу рӯзи валикин

از خود خبرم نیست شب و روز ولیکن

Дорам хабар аз ту ки зи ман бе хабарии ту

دارم خبر از تو که ز من بی‌خبری تو

Сармояи ин умр сарасту ҷигару дил

سرمایهٔ این عمر سر است و جگر و دل

Ранҷи дилу хӯни ҷигару дарди сиррии ту

رنجِ دل و خونِ جگر و دردِ سری تو

Чун заҳри диҳии посух ва чун шаҳд хӯрам ман

چون زهر دهی پاسخ و چون شهد خورم من

Вена аз ту нзибд ки ба давлати шукрии ту

وین از تو نزیبد که به دولت شکری تو

Ҳар чанд ки кардӣ псрои айши марои талх

هر چند که کردی پسرا عیشِ مرا تلخ

Дар ҷумла ҳаме гӯям ширини писарии ту

در جمله همی گویم شیرین‌پسری تو

Бедодгарӣ кам куну андеш ки имрӯз

بیدادگری کم کن و اندیش که امروز

Дар ҳазрати шоҳ малик додгарӣ ту

در حضرت شاه ملک دادگری تو

Бедодгарон ҷон набаранд аз туу тарсам

بیدادگران جان نبرند از تو و ترسم

Каз шоҳ чу бедод кунӣ ҷон набарӣ ту

کز شاه چو بیداد کنی جان نبری تو