эй насими сабои тҳити ман
ای نسیم صبا تحیت من
Бирасон назд хоҷаи иброҳӣм
برسان نزد خواجه ابراهیم
Онкӣ чун халқ ӯ надонад буд
آنکه چون خلق او نداند بود
Дар баҳорон ба боғи буии насим
در بهاران به باغ بوی نسیم
эй карӣмӣ ки дар карам чун ту
ای کریمی که در کرم چون تو
Модар мкрмт назода Карим
مادر مکرمت نزاده کریم
эй зи ту бардаи манъмони неъмат
ای ز تو برده منعمان نعمت
Вои туро бар мақдамони тақдим
وای تو را بر مقدمان تقدیم
Шудаи гетӣ ба чун ту роди бахил
شده گیتی به چون تو راد بخیل
Гашта гардуни ту марди ақим
گشته گردون تو مرد عقیم
Рӯй давлат ба ҳиммати ту сипед
روی دولت به همت تو سپید
Ҷисми давлат ба ҳиммати ту ҷсим
جسم دولت به همت تو جسیم
Бози ин шеър чун Наим гирифт
باز این شعر چون نعیم گرفت
Пеш бар азми ман раҳе чу ҷҳим
پیش بر عزم من رهی چو جحیم
Ҳайкалии зер рон кашидам боз
هیکلی زیر ران کشیدم باز
Дар таку пўӣ чун азоб ?илем
در تک و پوی چون عذاب الیم
На чу ӯ дар шитоби табъи сафеҳ
نه چو او در شتاب طبع سفیه
На чу ӯ дар диранги раъии ҳалим
نه چو او در درنگ رأی حلیم
Пас аз эзади мурод буд чунонк
پس از ایزد مراد بود چنانک
Ки кунам васф ӯ ба табъи Карим
که کنم وصف او به طبع کریم
Натавонам саноаш кард ба ҳақ
نتوانم ثناش کرد به حق
Нтўонмш васф кард аз бим
نتوانمش وصف کرد از بیم
Ки агар васф ӯ брондишм
که اگر وصف او براندیشم
Шавад андешаро миёни бадви ним
شود اندیشه را میان بدو نیم
Зу кунам ҳукми неку бад ки дараваст
زو کنم حکم نیک و بد که دروست
Гавҳарӣ чун ҳуруф бар тақвим
گوهری چون حروف بر تقویم
Ваон яке васфи дуни андеша
وان یکی وصف دون اندیشه
То бадв дод табъро таълим
تا بدو داد طبع را تعلیم
Ҳафт сайёра дар сафар кашадам
هفت سیاره در سفر کشدم
Ношудаи ҳафтае ба хонаи муқӣм
ناشده هفته ای به خانه مقیم
Чаҳ кунам чора чун наме созад
چه کنم چاره چون نمی سازد
Чираи азми саҳеҳу бахти сқим
چیره عزم صحیح و بخت سقیم
Ҳам буруни ормаши зи оҳану санг
هم برون آرمش ز آهن و سنگ
Арзам ар дар шавад ба тоби азим
عرضم ار در شود به تاب عظیم
эй баҳри муфаххарат ки дар гетӣ аст
ای بهر مفخرت که در گیتی است
Карда фарзонагони туро таслим
کرده فرزانگان تو را تسلیم
Зотши корзору оби ҳисом
زآتش کارزار و آب حسام
Кӣса чун дар шавад ба оташу сим
کیسه چون در شود به آتش و سیم
Каси туро дар миёни оташу об
کس تو را در میان آتش و آب
Боз нашносад аз халил ва кулем
باز نشناسد از خلیل و کلیم
Ъзи ту гашти асри ту вар на
عز تو گشت عصر تو ور نه
Монда буд ин ҷаҳони сиёҳ ва темем
مانده بود این جهان سیاه و تمیم
Каъба давлатаст фатҳи осор
کعبه دولت است فتح آثار
То буд дар мақоми иброҳӣм
تا بود در مقام ابراهیم
Кӣ буд кӣ ки бози байнами боз
کی بود کی که باز بینم باز
Он ҳумоюни лақоу фаррухи дайм
آن همایون لقا و فرخ دیم