эй хоҷа бўолФрҷ накунӣ ёди ман

ای خواجه بوالفرج نکنی یاد من

То шод гардад ин дили ношоди ман

تا شاد گردد این دل ناشاد من

Доне ки ҳаст бандаи озоди ту

دانی که هست بنده آزاد تو

Ҳар кас ки ҳаст бандау озоди ман

هر کس که هست بنده و آزاد من

Нозам бдонкаҳ ҳастам шогирди ту

نازم بدانکه هستم شاگرد تو

Шодам бдонкаҳ ҳастӣ устоди ман

شادم بدانکه هستی استاد من

эй рунӣ эй ки турфаи Бағдодӣ

ای رونی ای که طرفه بغدادی

Дорад нишастгоҳ ту Бағдоди ман

دارد نشستگاه تو بغداد من

Моно на огаҳии ту ки борони ашг

مانا نه آگهی تو که باران اشگ

Аз тан ҳаме бишӯяд бунёди ман

از تن همی بشوید بنیاد من

Дар кӯрае зи оташ ғам ёфта сет

در کوره ای ز آتش غم یافته ست

Нарм оҳанаст гӯйии пӯлоди ман

نرم آهن است گویی پولاد من

Наздику дурбинӣ ки хосу ом

نزدیک و دوربینی که خاص و عام

Фарёд гар бирафт зи фарёди ман

فریاد گر برفت ز فریاد من

Панҷоҳ ва панҷ ваъдаи дарин сол шуд

پنجاه و پنج وعده درین سال شد

Каз ҳеҷ гӯна ногузарад дод ман

کز هیچ گونه ناگذرد داد من

Бншоди рӯзгору андари нишонд

بنشاد روزگار و اندر نشاند

Дар оҷи суфтау суфтаи шамшоди ман

در عاج سفته و سفته شمشاد من

Рони ҳзбр луқма кунад ранги ман

ران هزبر لقمه کند رنگ من

Мағзи уқоб туъма кунад хоади ман

مغز عقاب طعمه کند خاد من

Чун боду об дар киу дашти аўФтд

چون باد و آب در که و دشت اوفتد

Теғ чу обу бора чун боди ман

تیغ چو آب و بارهٔ چون باد من

Бо гетӣ устувор кунам кори хеш

با گیتی استوار کنم کار خویش

Гар бахт устувор кунад лоади ман

گر بخت استوار کند لاد من

Аз рӯзгор боз нахоҳам шудан

از روزگار باز نخواهم شدن

То рӯзгор мебидиҳад дод ман

تا روزگار می بدهد داد من

Ҳеҷам макун Фромшм аз ёди хеш

هیچم مکن فرامشم از یاد خویش

Зеро ки на Фромшӣ аз ёди ман

زیرا که نه فرامشی از یاد من