Ман ки масъӯди саъди салмонам

من که مسعود سعد سلمانم

Камтар ва пастар аз ндимонм

کمتر و پستر از ندیمانم

Шоҳ бемӯҷибӣ азизам кард

شاه بی موجبی عزیزم کرد

Вази ҳамаи бандагон падед оварад

وز همه بندگان پدید آورد

Ҷои ман пеш хештан фармуд

جای من پیش خویشتن فرمود

То макону маҳали ман бФзўд

تا مکان و محل من بفزود

Дон ки ман каси ним гадоӣ ам

دان که من کس نیم گدایی ام

Сусти ақлу заъиф рое ам

سست عقل و ضعیف رایی ام

Аблаҳии нохушӣ гаронӣ ам

ابلهی ناخوشی گرانی ام

Ҳамаи сола чу нотавонӣ ам

همه ساله چو ناتوانی ام

Гуҳи сар аз ранҷи даст май молам

گه سر از رنج دست می مالم

Гуҳи зи дарди шиками ҳамеи нолам

گه ز درد شکم همی نالم

Пеши соқӣ ҳаме кунам зорӣ

پیش ساقی همی کنم زاری

То бкм доданам кунад ёрӣ

تا بکم دادنم کند یاری

Аз ман хоми қлтбони гарон

از من خام قلتبان گران

Хидматӣ боядаш ба расми харон

خدمتی بایدش به رسم خران

Ки ба ҳолеи баҳона Эй ҷӯям

که به حالی بهانه ای جویم

Ҳасби ҳолеи тарона Эй гӯям

حسب حالی ترانه ای گویم

Чаҳ кунад ин чунин надими буриш

چه کند این چنین ندیم برش

Ки зи дидор ӯ нагардад каш

که ز دیدار او نگردد کش

Лоҷарам чун чунин гарони ҷонам

لاجرم چون چنین گران جانم

Нохушу нотаранг ва нодонам

ناخوش و ناترنگ و نادانم

Рафтам инак ба сӯии чолндр

رفتم اینک به سوی چالندر

То кӣ оем ба шаҳри бор дигар

تا کی آیم به شهر بار دگر

Ранҷ бар хештан кунам кӯтоҳ

رنج بر خویشتن کنم کوتاه

То бубинами рафеъи маҷлиси шоҳ

تا ببینم رفیع مجلس شاه

Маҷлисӣ бошад онкии хулди барин

مجلسی باشد آنکه خلد برین

Гӯйӣ ояд зи осмон ба замин

گویی آید ز آسمان به زمین

Мутрибоне чу борбади зебо

مطربانی چو باربد زیبا

Чангу барбати чғонаҳу анқо

چنگ و بربط چغانه و عنقا

Арғунун бо самоъашони нохуш

ارغنون با سماعشان ناخوش

Надамо аз лақои ин шаҳи каш

ندما از لقای این شه کش

То ҷаҳонро ҳаме буд бунёд

تا جهان را همی بود بنیاد

Бод бар тахти шодмонии шод

باد بر تخت شادمانی شاد

Маснаду малику ҳишмати андари вай

مسند و ملک و حشمت اندر وی

Аз ҳамаи навъи неъмати андари вай

از همه نوع نعمت اندر وی

Бодаҳои латифи нўшгўор

باده های لطیف نوشگوار

Равадҳое ба лаҳни мўсиқор

رودهایی به لحن موسیقار