Лаҳн ноӣ Муҳамади ное

لحن نای محمد نایی

Арғунунӣ буд ба танҳоӣ

ارغنونی بود به تنهایی

Чун ба сар ноӣ ӯ дроФтди дам

چون به سر نای او درافتد دم

Шод гардад дилӣ ки дорад ғам

شاد گردد دلی که دارد غم

Нағма ӯ чу ҷони биафзояд

نغمه او چو جان بیفزاید

Гар нисораш кунанд ҷон шояд

گر نثارش کنند جان شاید

Роҳат он соъатаст кӯ аз хашм

راحت آن ساعتست کو از خشم

Муҳра бозӣ кунад ба пилки ду чашм

مهره بازی کند به پلک دو چشم

Амр ва наҳй аз амораташи хезад

امر و نهی از امارتش خیزد

Зар ва дар аз ибораташи резад

زر و در از عبارتش ریزد

Мутрибонро ба ҷумлаи гирди орад

مطربان را به جمله گرد آرد

Парда аз пеш сафа бардорад

پرده از پیش صفه بردارد

Носири кул давон шавад ҳар сӯ

ناصر کل دوان شود هر سو

Лату силӣ равон шавад ҳар сӯ

لت و سیلی روان شود هر سو

Он хари куни даридаи бирў ро

آن خر کون دریده بیرو را

Бузанд . . . Хораи бонӯ ро

بزند . . . خواره بانو را

Зини ҳамаи захму чӯби банду ҷарас

زین همه زخم و چوب بند و جرس

Ғараз ӯ бар ош бошаду бас

غرض او بر آش باشد و بس

Гар на зини рўсбӣ ва он ганда

گر نه زین روسبی و آن گنده

Набӯд ҳосилии магари ханда

نبود حاصلی مگر خنده

Қлтбон чун гирифт хашму лҷоҷ

قلتبان چون گرفت خشم و لجاج

Зуд гардад равони з ҳар сӯи коҷ

زود گردد روان ز هر سو کاج

Чун бибинад зи хараи донгона

چون ببیند ز خره دانگانه

Ҷумла дорад фидоӣ ӯ хона

جمله دارد فدای او خانه

Дар ҳамаи ҳол сим дорад дӯст

در همه حال سیم دارد دوست

Қлтбонӣ аз оташи одат ва хуаст

قلتبانی از آتش عادت و خوست