Хоҷаи бўнсри порсӣ ки ҷаҳон

خواجه بونصر پارسی که جهان

Ҳеҷ ҳамто надорадаш зи маон

هیچ همتا نداردش ز مهان

Он дабирӣ ки то қалами бардошт

آن دبیری که تا قلم برداشت

Ҳама бар саҳни дарҷи саҳари нигошт

همه بر صحن درج سحر نگاشت

Ва он саворӣ ки то савор шудаст

و آن سواری که تا سوار شدست

Зу дили куфр беқарор шудаст

زو دل کفر بی قرار شدست

Шоҳро бӯда нойиби корӣ

شاه را بوده نایب کاری

Карда шуғли споҳсолорӣ

کرده شغل سپاهسالاری

Саракашонро намӯда дар пайкор

سرکشان را نموده در پیکار

Ки чигуна кунанд мардони кор

که چگونه کنند مردان کار

Ҳар сухан кӯ бигӯед аз ҳар дар

هر سخن کو بگوید از هر در

Чун гуҳар боядаш нишонд ба зар

چون گهر بایدش نشاند به زر

Маҷлиси шоҳро чунон бошад

مجلس شاه را چنان باشد

Ки баданро латиф ҷон бошад

که بدن را لطیف جان باشد

Чун з май дилаши маст ва хуррам шуд

چون ز می دلش مست و خرم شد

Ҷаду ҳазлаши тамом дар ҳам шуд

جد و هزلش تمام در هم شد

Тибтии турфа дар миёни афканд

طیبتی طرفه در میان افکند

Сулси шаҳнома дар забони афканд

ثلث شهنامه در زبان افکند

Сотгинӣ гирифт ва пас бархест

ساتگینی گرفت و پس برخاست

Давлати шаҳи зи поки яздони хост

دولت شه ز پاک یزدان خواست

Маркази ҳишмату сиёдати бод

مرکز حشمت و سیادت باد

Давлаташ ҳар замони зиёдати бод

دولتش هر زمان زیادت باد

Сари ҳиммати баланди боди бадв

سر همت بلند باد بدو

Шодмони шоҳи ширзоди бадв

شادمان شاه شیرزاد بدو