Қавлаи таъолӣ :у إзои сأлк ва чун пурсанади турои ибодии ании рҳикони ман аз ман Фإнии қариби ман наздикам , أҷиб посух мекунам дъўаҳи алдоъи хондани хонандаро . « азои дъонӣ » ҳар гуҳ ки маро хонд , Флистҷибўои лӣ айдун бодо ки посух кунанд рҳикони ман чун эшонро фармоем ,у лиؤмнўо беу бмни бгрўнд чун эшонро хонам . Лълҳми иршдўн ( 186 ) то бар ростӣу роҳ рост бимонанд .

قوله تعالی: وَ إِذا سَأَلَکَ و چون پرسند ترا عِبادِی عَنِّی رهیکان من از من فَإِنِّی قَرِیبٌ من نزدیک ام، أُجِیبُ پاسخ میکنم دَعْوَةَ الدَّاعِ خواندن خواننده را. «اذا دعانی» هر گه که مرا خواند، فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی ایدون بادا که پاسخ کنند رهیکان من چون ایشان را فرمایم، وَ لْیُؤْمِنُوا بِی و بمن بگروند چون ایشان را خوانم. لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ (۱۸۶) تا بر راستی و راه راست بمانند.

أҳли лакам . . . Ҳалол карда омад шуморо лайлаи алсём дар он шаб ки дигари рӯзи он рӯза хоҳед дошт алрФси إлии нсоӣкм расӣдан бизанон хеши ҳни либоси лаками эшон ором шумоанду أнтми либоси лҳн ва шумо ором эшонед илм аллоҳ бидид худо ва бидонаст ва худ дониста буд أнкми кантами тхтонўни أнФскм ки шумо каж рафтед дар хештани Фтоби алайкум тавба дод шуморо бар онч кардеду ъФои ънкм ва афв кард шуморо , Фолон аз акнӯн бошрўҳн мерасед боишон ,у абтғўо ва май ҷўӣиди мо кутуби аллоҳи лаками ончи худои шуморо рӯзии набшат ,у клўоу ашрбўоу михўрид ва меошомед ҳатто итбини лакам то он гуҳ ки пайдо шавад шуморо алхити алأбизи теғи рӯзи ман алхити алأсўд аз домани шаби ман алФҷр аз бом ки шикофад аз шаб , сами أтмўои алсёми إлии аллили пас он гуҳи рӯзаи хеш тамом кунед то шаб ,у лои тбошрўҳн ва бизанон худ мераседу أнтми ъокФўни фии алмсоҷд то мӯътакиф бошед дар масҷидҳо , тлки ҳудӯди аллоҳи ин андозҳост ки худои ниҳод дар дайни хеши Флои тқрбўҳои гирди он мгрдиди бадари гузоштани кзлки ибини аллоҳи чунин пайдо мекунад аллоҳи оётаи ллноси нишонҳои писанди хеши мардумонро лълҳми итқўн ( 187 ) то аз хашму нописандии вай боз парҳезанд .

أُحِلَّ لَکُمْ... حلال کرده آمد شما را لَیْلَةَ الصِّیامِ در آن شب که دیگر روز آن روزه خواهید داشت الرَّفَثُ إِلی‌ نِسائِکُمْ رسیدن بزنان خویش هُنَّ لِباسٌ لَکُمْ ایشان آرام شمااند وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ و شما آرام ایشانید عَلِمَ اللَّهُ بدید خدا و بدانست و خود دانسته بود أَنَّکُمْ کُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَکُمْ که شما کژ رفتید در خویشتن فَتابَ عَلَیْکُمْ توبه داد شما را بر آنچ کردید وَ عَفا عَنْکُمْ و عفو کرد شما را، فَالْآنَ از اکنون بَاشِرُوهُنَّ می‌رسید بایشان، وَ ابْتَغُوا و می‌جوئید ما کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ آنچ خدای شما را روزی نبشت، وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا و میخورید و می‌آشامید حَتَّی یَتَبَیَّنَ لَکُمُ تا آن گه که پیدا شود شما را الْخَیْطُ الْأَبْیَضُ تیغ روز مِنَ الْخَیْطِ الْأَسْوَدِ از دامن شب مِنَ الْفَجْرِ از بام که شکافد از شب، ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّیامَ إِلَی اللَّیْلِ پس آن گه روزه خویش تمام کنید تا شب، وَ لا تُبَاشِرُوهُنَّ و بزنان خود می‌رسید وَ أَنْتُمْ عاکِفُونَ فِی الْمَساجِدِ تا معتکف باشید در مسجدها، تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ این اندازهاست که خدای نهاد در دین خویش فَلا تَقْرَبُوها گرد آن مگردید بدر گذاشتن کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ چنین پیدا میکند اللَّه آیاتِهِ لِلنَّاسِ نشانهای پسند خویش مردمان را لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ (۱۸۷) تا از خشم و ناپسندی وی باز پرهیزند.