Қавлаи таъолӣ : Фإзои қзитми мносккм чун фориғ шавед аз маносики ҳаҷи хеши Фозкрўои аллоҳ ёд кунеду бстоӣиди худоиро кзкркми обоءкм чунонк падарони худро май стоӣид ва ёд мекунед , أўи أшди зкро ва дар афзӯнӣу некуии зикри сахттар аз он , Фмни анноси ман иқўл аз мардумон касаст ки мегуяд рбнои худованди мо отнои фии алднёи моро аз дунёи чизеи бахш дар дунё ва мо ?лаи фии алохраҳи ман халлоқ . . . Ва ӯро дар хайри он ҷаҳони ҳеҷ насиб на .

قوله تعالی: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ چون فارغ شوید از مناسک حج خویش فَاذْکُرُوا اللَّهَ یاد کنید و بستائید خدای را کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ چنانک پدران خود را می‌ستائید و یاد میکنید، أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً و در افزونی و نیکویی ذکر سخت تر از آن، فَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ از مردمان کس است که میگوید رَبَّنا خداوند ما آتِنا فِی الدُّنْیا ما را از دنیا چیزی بخش در دنیا وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ... و او را در خیر آن جهان هیچ نصیب نه.

Ва манеҳам ман иқўл ва азишон касаст ки мегуяд рбнои худованди мо отнои фии алднёи ҳасанаи моро дарин ҷаҳони некуии даҳ ,у фии алохраҳи ҳасана ва дар он ҷаҳони ҳам некуии даҳ ,у қнои азоби алнор ва аз мо бози дори азоби оташ

وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ و ازیشان کس است که میگوید رَبَّنا خداوند ما آتِنا فِی الدُّنْیا حَسَنَةً ما را درین جهان نیکویی ده، وَ فِی الْآخِرَةِ حَسَنَةً و در آن جهان هم نیکویی ده، وَ قِنا عَذابَ النَّارِ و از ما باز دار عذاب آتش‌

أўлӣк эшонанд ?лаами насиб ки аишонрости баҳраи ммои ксбўо аз ҳар чаҳ хостанд ҳам ин ҷаҳонӣ ва ҳам он ҷаҳонӣу аллоҳи сариъи алҳсобу худоӣ зуд шуморасту осони тавон .

أُولئِکَ ایشانند لَهُمْ نَصِیبٌ که ایشانراست بهره مِمَّا کَسَبُوا از هر چه خواستند هم این جهانی و هم آن جهانی وَ اللَّهُ سَرِیعُ الْحِسابِ و خدای زود شمارست و آسان توان.

Ва азкрўои аллоҳ ёд кунед худоиро ба бузургворӣу покӣу бартарии фии أёми маъдӯдот дар рӯзҳои шимурда , Фмни тъҷли фии явмин ҳар ки бишитобади ббозгшт бо хонаи худ дар нафари аввали Флои إсм алайҳ бирав буза нест . Ва ман тأхр ва ҳар ки тамом кунад мақоми худ он се шаби бмнои Флои إсми алайҳ бар вай аз гуноҳони гузаштаи ваии ҳеҷ боқӣ нест , лмни атқии он касро ки дар боқии умри худ аз хашми худоӣ ба парҳезад ,у атқўои аллоҳ ва аз хашму азоби худоӣ ба парҳезеду аълмўои أнкми إлиаҳи тҳшрўн ( 203 ) ва бидонед ки шуморо бар хоҳанд ангехт ва баҳам хоҳанд карду пеш вай хоҳанд барад .

وَ اذْکُرُوا اللَّهَ یاد کنید خدای را به بزرگواری و پاکی و برتری فِی أَیَّامٍ مَعْدُوداتٍ در روزهای شمرده، فَمَنْ تَعَجَّلَ فِی یَوْمَیْنِ هر که بشتابد ببازگشت با خانه خود در نفر اول فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ برو بزه نیست. وَ مَنْ تَأَخَّرَ و هر که تمام کند مقام خود آن سه شب بمنا فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ بر وی از گناهان گذشته وی هیچ باقی نیست، لِمَنِ اتَّقی‌ آن کس را که در باقی عمر خود از خشم خدای به پرهیزد، وَ اتَّقُوا اللَّهَ و از خشم و عذاب خدای به پرهیزید وَ اعْلَمُوا أَنَّکُمْ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ (۲۰۳) و بدانید که شما را بر خواهند انگیخت و بهم خواهند کرد و پیش وی خواهند برد.

Ва ман аннос ва аз мардумон касаст ман иъҷбки қавла ки туро мехуш ояд сухан ӯ фии алҳёҳи алднё дар зиндагонии ин ҷаҳон ,у ишҳди аллоҳу худоиро гувоҳ медорад алии мо фии қалба бар он бад ки дар дил дораду ҳўи أлди алхсом ( 204 ) ва ӯ пичонтнаст ҷанги ҷӯии ситезаи каш .

وَ مِنَ النَّاسِ و از مردمان کس است مَنْ یُعْجِبُکَ قَوْلُهُ که ترا می خوش آید سخن او فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا در زندگانی این جهان، وَ یُشْهِدُ اللَّهَ و خدای را گواه میدارد عَلی‌ ما فِی قَلْبِهِ بر آن بد که در دل دارد وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ (۲۰۴) و او پیچانتن است جنگ جوی ستیزه‌کش.

Ва إзои тўлӣ ва чун аз пеши ту баргардади саъии фии алأрз дар замини бнҳиб бад баравад лиФсди фӣҳо то табоҳӣ кунад дар он ,у иҳлки алҳрсу алнсл ва табоҳ кунад куштау ҷонвару аллоҳи лои иҳби алФсод ( 205 ) худои табоҳӣ дӯст надорад .

وَ إِذا تَوَلَّی و چون از پیش تو برگردد سَعی‌ فِی الْأَرْضِ در زمین بنهیب بد برود لِیُفْسِدَ فِیها تا تباهی کند در آن، وَ یُهْلِکَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ و تباه کند کشته و جانور وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ الْفَسادَ (۲۰۵) خدای تباهی دوست ندارد.

Ва إзои қили ?ла чун вайро гӯйанд атқи аллоҳ аз худоӣ ба тарс ва аз хашми вай ба парҳези أхзтаҳи алъзаҳи болإсми зӯри кофарии вайро бигирад Фҳсбаҳи ҷаҳаннам басандааст вайро дӯзаху лбӣси алмҳод ( 206 )у бади ороми гоҳ ки онаст .

وَ إِذا قِیلَ لَهُ چون وی را گویند اتَّقِ اللَّهَ از خدای به ترس و از خشم وی به پرهیز أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ زور کافری وی را بگیرد فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ بسنده است وی را دوزخ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ (۲۰۶) و بد آرام گاه که آنست.